A sprawling case in China has laid bare how easily film-finance pitches can turn into financial traps for ordinary investors. In February 2024, Chinese authorities disclosed an alleged film investment fraud that deceived more than 3,000 people nationwide and raised over 650 million yuan. Police in Lanzhou said the scheme involved four companies and 12 films. Five of those films had actually been released, which helped scammers lend credibility to their offers. Investigators allege the group exaggerated production budgets and box office projections, oversold “profit shares,” and diverted most funds into personal accounts. By early 2024, 45 suspects had been sent to prosecutors, with a public call for additional victims to come forward.

The mechanics were sophisticated but familiar. Promoters posing as stock “mentors” cultivated trust in WeChat and QQ groups, then pitched film stakes as a safer, higher-return alternative to volatile equities. Prospects were shown official-looking contracts and invited on photo-op “visits” to well-known production companies. The projects existed and the production companies were legally registered, yet the investor agreements bore figures far above actual budgets. A small portion of money reportedly went to genuine shares while the rest was siphoned off, leaving victims to discover too late that their contracts did not reflect the real economics of the films.

This is not a China-only problem. Across Asia, recent incidents show the same playbook: weaponizing the glamour and recognizability of film titles, festivals and celebrity-adjacent branding to create a veneer of legitimacy.In Hong Kong, One Cool Film Production, the company associated with actor Louis Koo, issued a public warning in May 2025 that scammers were using its name to solicit “movie investment” funds. The company stated it had not launched any such public investment platform or authorized third-party fundraising and urged the public to ignore solicitations trading on its brand. Even without money changing hands, reputational borrowing can prime victims to trust pitches that should have triggered skepticism.

In India, courts have directed police to register and investigate fraud complaints tied to purported film investments. In Varanasi, a hotelier alleged that more than ₹1.5 were scammed from him after he was promised producer credit and profits on a film project. An FIR has been registered and police say they are reviewing financial records. These are allegations under investigation and no court has determined guilt, but they illustrate how informal film-finance promises can escalate into criminal complaints when returns fail to materialize and documentation is contested.

Why film finance scams work – Scammers exploit several overlapping factors:

• Real titles and real companies. Tying offers to films that actually exist, or to registered entities, lowers defenses. The presence of trailers, posters, or festival listings is not evidence of a legitimate retail investment opportunity or of the terms being offered to you.
• Unverifiable projections. Budgets and box office forecasts are easy to inflate on paper. Unless you can validate figures with the producers and distributors of record, projections are just marketing.
• Private placements and gray zones. Many film deals are structured as private offerings that fall outside robust retail investor protections. Victims are often handed contracts that appear formal but are difficult to enforce or verify independently.
• Social proof and brand borrowing. WeChat or WhatsApp groups filled with “happy investors,” staged studio photo-ops, and the casual invocation of festival circuits or famous names can create a false sense of safety.
• “Guaranteed” returns. Any promise of fixed or quick profits, or refunds if a film underperforms or is delayed, is a red flag. Legitimate film investments are risky by nature and cannot be guaranteed.

What prudent investors can do

This is a cautionary report, not investment advice. If you are approached with a film deal:

1. Verify the issuer, not just the project. Confirm the legal identity of the entity selling you the stake. Ask for incorporation details and beneficial owners. Cross-check with official registries.
2. Demand chain-of-title and rights documentation. If you are buying into a specific film, ask for evidence that the issuer actually holds the rights or a contractual entitlement to sell the interests being offered.
3. Validate the numbers. Obtain written confirmation of budget, recoupment waterfall, and distributor commitments from counterparties named in the offering, not just from the salesperson.
4. Be wary of “producer credits” as compensation. Credits are not cash flows and are often non-exclusive or discretionary.
5. Insist on independent escrow and clean money flows. Your funds should go to a controlled account with conditions for release tied to verifiable production or acquisition milestones.
6. Walk away from guarantees. No reputable producer or sales agent guarantees box office returns or refunds of principal based on release timing.
7. Slow the process down. Scams rely on urgency. Take time to consult a lawyer experienced in film finance or a regulated financial professional.
8. Treat social media groups as marketing, not diligence. Screenshots of “profits,” group testimonials, and celebrity photos are not substitutes for audited statements or signed distribution contracts.

What this means for the industry

The vast majority of filmmakers and sales agents operate ethically, and private investment remains an important part of film financing. But the cases above show how the trappings of legitimacy can be misused against unsophisticated investors. Repeated warnings from authorities and studios point to a simple reality: if a film-investment pitch arrives via chat app, leans on brand names rather than verifiable contracts, and promises exceptional returns with minimal risk, the safest response is to disengage.

Scams evolve quickly, including through deepfake impersonations and doctored visuals. The best defense is verification at the source, skepticism toward guarantees, and professional advice before any funds move.

Sources:

China Daily report on Lanzhou case (web version): https://ex.chinadaily.com.cn/…/stories/WS65c43303a3104efcbdaea61a.html
Global Times summary of Lanzhou investigation: https://www.globaltimes.cn/page/202401/1305882.shtml
One Cool Film Production warning via Yahoo Singapore: https://sg.style.yahoo.com/louis-koos-production-company-warns-065700294.html
The Standard Hong Kong note on fraudulent schemes using company names: https://www.thestandard.com.hk/hk-and-china-showbiz/article/303396/Actor-Louis-Koos-company-warns-of-fraudulent-investment-schemes
Times of India coverage of Varanasi FIR order (overview): https://timesofindia.indiatimes.com/city/varanasi/varanasi-court-orders-fir-against-bhojpuri-actor-pawan-singh-3-others-over-rs-1-57-crore-film-investment-fraud-hotelier-alleges-threat-to-life/articleshow/123401555.cms
Times of India follow-up on FIR registration: https://timesofindia.indiatimes.com/entertainment/bhojpuri/movies/news/fir-filed-against-bhojpuri-actor-pawan-singh-in-rs-1-57-crore-fraud-case-amidst-anjali-raghav-controversy-report/articleshow/123673043.cms
FTC advisory on investment scams targeting WeChat groups: https://consumer.ftc.gov/consumer-alerts/2023/05/investment-scam-targeting-wechat-groups

The post Film Investment Scams: The Risks Are Rising Across Asia first appeared on Film Industry Watch.

By Alexa Morden

In 2024, Film Industry Watch published a piece titled “The Disappearance of TSG Casting and Talent Status: A Tale of Uncertainty and Loss”, which raised important questions about the sudden vanishing of an agency that left some actors and parents of child actors unpaid, confused, and misled. At the time, there was no clear answer as to where TSG Casting had gone or what had happened to the people behind it.

Now, after weeks of investigation, victim outreach, and independent reporting, I have that answer: TSG Casting didn’t disappear, it rebranded. But the allegations and reports of withheld pay and unpaid fees followed. What started as a solo investigation into a agency sparked a BBC primetime news feature across the UK, exposing the scale of exploitation behind the fraudulent ‘Lucy Harrison Casting.’ This piece digs deeper, uncovering how the same behaviour was able to persist and resurface under new names for years – despite having already been exposed.

TSG Casting and Talent Status Group became Lucy Harrison Casting (LHC) — an agency that, as of 2025, is at the centre of multiple allegations of financial misconduct, fraud, misrepresentation, and legal intimidation. It seems the same woman who ran TSG is operating LHC under the alias “Lucy Harrison” — a name not connected to any Companies House filings or legal ownership of any business. In fact, “Lucy Harrison Casting” and its CEO “Lucy Harrison” don’t appear anywhere online outside of their own website, Facebook, and Instagram page.

It appears that this fabricated persona was used to continue a pattern of financial abuse with a layer of plausible deniability. I discovered all of this because I recognised the red flags in comments on social media, having already been at the heart of unearthing other industry malpractice over the past 18 months. This included the “Bodhi Talent Scandal,” where a con-artist agent used actors’ work and fake cancer charity workshops to steal money before being exposed, filing for bankruptcy, and disappearing.

I’ve learned to pick up on patterns of bad practice and the emotional manipulation that usually comes with them. It’s not hard for a rogue agent to take advantage of the hierarchy that exists in this industry — a hierarchy that often leaves actors feeling that if they speak out or ask questions, even when warranted, they are “rocking the boat” or risking their careers.

Through my experiences helping creatives facing wrongdoing in the entertainment and performing arts industries, I’ve found that malpractice and exploitation are not only rife but also enabled by an unregulated system that leaves those affected isolated, unsupported, and often silenced. Reports, if made, aren’t taken seriously, or if they are, organisations claim there’s only so much they can do.

So, it seems to come down to those of us outside the traditional structures being forced to do what no one else is doing — collecting evidence, connecting the dots, offering support, and making noise in the hope that the silence finally breaks.

This isn’t a job I ever expected, or wanted, to be doing, but when the industry refuses to protect its most vulnerable, we have no choice but to protect each other. That’s why I’m writing this article: so you can be equipped not only with this information but also with a roadmap of red flags to look out for — so you don’t become unwittingly caught up in something like this.

Even now, with regulatory bodies investigating LHC, reports being made to the police and Action Fraud, and an eye-watering running total of money owed, industry organisations still feel they can’t let LHC clients left in the lurch know why their agent is under investigation — or warn them about the steps they likely need to be taking if they’ve booked work via this agency.

LHC is even claiming to some clients that they intend to continue working as an agency, and to rejoin casting directories, under a new name. With no public notice, no safeguarding guidance, and no duty of care being shown to those still potentially at risk, what’s to stop them?

I’m just an actor — an actor who, seven years ago, started a podcast and online platform that speaks honestly about the realities of working in this business, and the parts that no one else tends to spotlight. I never set out to become an investigator, whistleblower, or advocate. But when people come to you with nowhere else to turn, or no one else who will listen — you listen. And you act.

Because silence, in this industry, protects abusers and enables cycles of exploitation. Speaking out protects others. It creates ripples, it gets people talking, and it helps to break harmful patterns.

When I began my sleuthing into “Lucy Harrison Casting” and the “well-known scammer” behind the agency (as described in an article I found on this very website), I was prepared to find dodgy dealings, questionable pasts, and mishandled money. What I didn’t expect was to hear mothers of child actors as young as two telling me stories about financial fraud.

What began as a few familiar warning signs soon grew into an archive of testimonies, documents, emails, and inconsistencies that could not be ignored.

There is so much to share in regards to this case, and you can hear the most important findings in “Lucy Harrison Casting: A Cautionary Tale” on The 98% podcast. But in a nutshell: Lucy Harrison Casting is not who, or what, it claimed to be. It is the latest in a string of agencies used to exploit actors, conceal financial misconduct, and avoid accountability.

What started as a few comments in a Facebook group regarding late payments and invoicing confusion around this agency led me to discover that LHC was using a company called “Happy House Productions” to handle their finances. Actors were told to invoice HHP in order to be paid for jobs. This is not standard practice and seemed to blur the lines of accountability over who was actually responsible for paying actors — a tactic that benefitted the agency, not the talent, who were waiting months, and in some cases years, for money owed.

Payments ranged from small recall fees to huge commercial buyouts. Typically, an agent invoices the production company directly. The payment is then deposited into a client account — a protected fund that the agent has no legal right to dip into. Once the agreed commission is taken, the remaining fee is sent to the actor, along with a remittance — a document showing the original payment amount, what was deducted, and what the actor has received.

When actors started chasing Lucy Harrison Casting for payment from jobs they had worked on, LHC claimed they had nothing to do with the finances and directed them to Happy House Productions instead, insisting the two companies were totally separate and unrelated. This has since been proven false, considering the director of HHP appears to be married to Marianna — the woman who seems to be operating Lucy Harrison Casting, and the same person previously behind TSG Casting.

Now that Happy House Productions has entered liquidation and is under investigation by regulatory bodies, LHC has shifted the narrative — stating they’ve been suspended from casting platform Spotlight due to HHP’s financial situation. LHC even tried to blame me (through unfounded legal threats) for “them” going into liquidation, with no mention of HHP at all. So, were they connected to Happy House or not? It seemed they couldn’t keep their own story straight.

They were also clearly unaware that I had already discovered a charge filed in January 2025 showing that Happy House Productions had entered into a financing agreement with Apollo Business Finance — a company that provides invoice financing, where a business receives most of the value of an invoice upfront from a third party, who later collects the full amount from the client and keeps a percentage as their fee.

We can learn a lot from this situation, which is why in my podcast episode I break down my armchair investigation from start to finish — so you can learn how to do your own due diligence when working with an agent. I walk through the red flags I spotted on the LHC website, what I uncovered through Companies House, and how to access public records that anyone can find. I also explain some of the laws and legalities around payments — things every actor should know, but that no one ever really teaches us.

For example, in the UK it is unlawful for an agent to hold onto an actor’s money for more than ten days. If a production company sends your fee to your agent, and that agent fails to transfer it to you within ten days, that is illegal. There is no reason for you not to have that money right away.

It is also illegal for an agent to access or use any money held in the client account. That money belongs to you, the client — not the agent. So, if an agent ever says they’re having “cash flow problems,” or are unable to pay invoices themselves, that is not to be taken lightly. An agent should never have cash flow issues, because the money coming in should be going directly back out to the actors who did the work, minus the agent’s agreed commission.

When Lucy Harrison Casting launched, some actors were told they needed to pay for headshots through the agency in order to be represented or put forward for work. It is unlawful in the UK for an agent to require any sort of fee or paid-for service to join the agency. No agent should ever make you pay upfront for classes, workshops, headshots, coaching, or admin fees as a condition of signing with them.

Dozens of actors have now reported tens of thousands of pounds in unpaid earnings. Some have discovered discrepancies between what LHC invoiced production companies and what they were told they were paid. Children have had wages withheld or stolen entirely. Some clients had no idea they were owed buyouts or re-air fees that were paid to the agent months ago — until they contacted production directly.

When challenged, LHC and Marianna seemed to resort to gaslighting, manipulation, and, in some cases, intimidation. As well as not being transparent with clients and misleading industry professionals (including casting directors), LHC even sent emails to Equity and Spotlight about a former client, in what appeared to be an attempt to keep her quiet about her experience. I’ve seen these shocking emails myself, described by the actor as “slanderous.” Instead, this actor thankfully used her voice to warn others in a whistleblowing interview on The 98%.

I also received threats personally — emails that seemed to be AI-generated legal jargon. They were sent, I believe, to scare me into not releasing the information I had gathered after I offered them a right to reply for the podcast episode, which I had aimed to release in good faith and in the interest of the public. I was somewhat expecting this kind of threatening language and intimidation, having seen it used as a tactic to silence people I had helped in the past. (I have since learned that just because someone threatens you with legal action doesn’t mean they have a case.)

I’ve even heard from other actors, and parents of child actors, about agents elsewhere threatening legal action for things such as speaking directly to production, or sharing their opinion on social media. (Things you are well within your rights to do. And FYI — there can be no “defamation case” if what you are sharing is true, especially when you have evidence.)

From small suggestions and prompts to clients, we now have investigations by government bodies and yet another liquidated company to add to the list of this rogue agent’s operations. But this story is not yet over, and many involved feel not enough is being done. More victims are coming forward each week, and legal proceedings may follow. But the main worry is that the people behind this years-long scam will simply continue, as they have before, while those they have exploited are left to deal with financial instability, shame, regret, a loss of confidence, and a sense of distrust that may never fully leave them — without much assurance that something like this won’t happen again.

Hopefully we, as an industry, can learn from this. Not just in regard to specific individuals from rogue agencies, but by looking more critically at how the system itself is allowed to operate. There must be change: actual regulation around who can become an agent, stricter codes of conduct, more safeguarding in place when things go wrong, and more scrutiny regarding people with sole management of other people’s money.

In the meantime, we as actors can start to take our power back. As Karis, the former LHC client, said on The 98%:

“I understand my worth. I understand my value. I have enough self-respect and integrity, confidence and dignity, to know when I can stand up and shout loudly. I won’t be taken advantage of.”

Speaking out makes a difference. Don’t let fear keep you small. Anyone who makes you feel like speaking out against wrongdoing will “ruin your career” is someone who benefits from the fear that myth creates. A good agent wouldn’t want you to feel intimidated — they would want you to feel empowered.

This all started unravelling because a few actors began speaking online, and then joined together to figure things out and seek help. Those who take advantage of others in this industry have benefitted from a system built on silence and fear for too long. The best way to dismantle that system is to use your voice — for yourself, and for others. Because the more we shine a light on what certain people would rather keep in the dark, the fewer places they have left to hide.

If you have been affected by Lucy Harrison Casting or an agency acting similarly, you are not alone. In the episode description of The 98% podcast exposing LHC, you’ll find a link with clear, practical next steps to take if an agent is withholding payment you are entitled to.

Listen to The 98% podcast wherever you get podcasts.
Follow @the98percentpod.

The 98% is now a newly registered Community Interest Company, created to continue advocacy, education, and awareness for actors navigating an unregulated industry. If you, or someone you know, is interested in financially supporting a grassroots organisation with the aim of protecting performers, promoting transparency, and providing support — please get in touch: the98percentpod@gmail.com.

Timeline

OCT 2022 — TSG Casting applied to voluntarily dissolve the agency on Companies House (believed to be due to complaints surfacing regarding late payments).

DEC 2022 — Some TSG clients receive an email from “Lucy Harrison” (reportedly Marianna — the woman who ran TSG — posing under an alias) saying she was “leaving” TSG and “starting her own agency,” Lucy Harrison Casting. No formal announcement is made to clarify TSG’s closure.

EARLY 2023 — LHC becomes active. Actors are pressured into purchasing headshots directly from the agency to be considered for work — an unlawful and unethical practice. Marianna attends certain photography sessions but introduces herself as “Lucy.”

MARCH 2023 — People are told Lucy is off on bereavement leave after the “sudden death of her mother.”

EARLY FEB 2024 — The 98% helps expose the conman agent behind “Bodhi Talent” and raises awareness around the issue of rogue agencies and bad practice.

LATE FEB 2024 — The 98% receives the first email from a former LHC client detailing how actors were required to pay for headshots with “Lucy” in order to be represented and put forward for work. LHC is reported to UK actor union Equity, but the complaint is dismissed.

JAN 2025 — Happy House Productions (the company handling the finances of LHC and payments to actors) enters into a charge agreement with Apollo Finance, a third-party financing company. This indicates the agency had borrowed against future earnings while still owing money to actors.

EARLY MAY 2025 — Social media chatter opens a dialogue regarding late payments and questionable correspondence from LHC and Happy House Productions.

MID MAY 2025 — LHC clients receive a round-robin email saying Lucy is “off work with PTSD after a sudden bereavement.” People are told on the phone it is Lucy’s mother that has died (again). Maz and Allison (the “bookers” at LHC) claim they do not have access to the accounts to pay people, but that Lucy will return at the end of June.

LATE MAY 2025 — Alexa of The 98% begins her armchair investigation into LHC, TSG, and the woman behind the agencies, Marianna. Advice is posted on social media about how to recover money owed. LHC clients begin requesting remittances from production companies. Discrepancies are confirmed between what was invoiced and what actors received — if money was ever received at all.

JUNE 2025 — Legal threats and libellous emails are issued from LHC in an attempt to silence those speaking out. The 98% publishes the episode unveiling information gathered. Regulatory bodies confirm that LHC and Happy House are the same entity. Investigations begin, and LHC is suspended from UK casting directory Spotlight. Happy House goes into liquidation, but some LHC clients receive an email saying LHC intends to continue under a new name (the same pattern as with TSG) and that Lucy won’t be returning. LHC cites an “online smear campaign.”

JULY 2025 — As actors and parents of child actors chase payment and ask production companies for remittances, evidence emerges that all manner of money had been withheld or stolen.

AUGUST 2025 — EASI continues to investigate. Some actors prepare to take Marianna and Edward Lightfoot to small claims court. LHC attempts to continue operating under “Happy House Media.” The website and Facebook page for LHC remain live — until the BBC covers the story.

Alexa Morden is an award-winning actor and founder of The 98% CIC — a newly registered Community Interest Company dedicated to advocacy, education, and systemic change in the entertainment industry. Through her coaching and consultancy service Acting With Alexa, Alexa supports actors in their craft and careers with empowerment and confidence. Through her podcast, online platform, coaching, and investigative work, she champions transparency, accountability, and the changes needed for a safer, fairer industry.

@alexa_morden | @the98percentpod | @acting.with.alexa

Legal Disclaimer

This article is an investigative report written by the author and published by Film Industry Watch for the purposes of public interest, transparency, and education within the entertainment industry. The content of this article is based on information obtained from publicly available records, direct communications, and accounts provided by individuals. Every effort has been made to verify the accuracy of the material presented.

All statements contained herein are made in good faith and are based on evidence available at the time of publication. Any expressions of opinion are those of the author alone and do not necessarily reflect the views of Film Industry Watch. Neither the author nor Film Industry Watch intends to harm the reputation of any individual or organisation. If subsequent evidence emerges that materially alters the facts as reported, corrections or clarifications may be issued.

Nothing in this article should be taken as legal advice. Readers are encouraged to seek independent legal or professional guidance where necessary. If you find any error in the article, please contact us immediately.

To the fullest extent permitted by law, Film Industry Watch and the author disclaim all liability for any loss, damage, or inconvenience arising from reliance on the information contained in this publication.

The post Changing Names, Not Behaviour: Inside the LHC Scandal (The Disappearance of TSG Casting) first appeared on Film Industry Watch.

We received the following email from a reader and are posting it as is for the time being. Please note that the content has not yet been independently verified through public records or third-party sources. We are currently working to obtain additional information and will update this post accordingly. The views and claims expressed in the email are those of the sender and do not necessarily reflect our views or imply their accuracy.

Dear Film Industry Watch team,

Here is some information about public funding in Kazakhstan.

Public funding of films in Kazakhstan has never been transparent. In 2019, the State Center for the Support of National Cinema (hereinafter “the Fund”) was established, subordinated to the Ministry of Culture. This Fund holds a pitch session once a year and selects film projects for state funding. But every year the pitch and selection of projects takes place with scandals and accusations of corruption. The Fund’s top management has changed 3 times since 2019. The first CEO is now under arrest. The second CEO was fired after a corruption scandal. The results of the pitch held in 2021 have been cancelled.

Since 2023, the Fund has legalized censorship and approved the topics on which films can be made with state funding. Applications for state funding can be submitted only for these topics approved by the Fund. Examples of topics from 2025: love for the homeland, family, military-patriotic films, healthy lifestyle and sports, Kazakh fairy tales, etc. (https://www.kazakhcinema.kz/tpost/dm13ax9ou1-tsentr-kino-napominaet-o-prioritetnih-te) The members of the Fund’s Expert Council, who select projects, always make sure that the scripts do not contain swear words, a bad image of Kazakhstan, a bad image of the Kazakh police and army (they say this during the pitch).

The selection of projects is carried out in several stages. The last stage before approval by the Kazakh Ministry of Culture is the selection by the Interdepartmental Commission. We could not find the composition of this commission, but it is known that it includes members of Parliament, officials of various Ministries, that is, people who are completely incompetent in the film industry. And the Fund’s Expert council, which selects projects during the pitch, consists of members of the ruling party or writers loyal to the ruling party and a small number of real filmmakers, of course loyal to the ruling party.

Considering that most of the films financed by the Fund are of little interest to major international festivals, last two years the Fund is very proud that its films are actively participating in Russian festivals and proudly announces this in the news.

2025 selection

In 2025, the pitch has already taken place and the list of selected projects must now be approved by the Ministry of Culture. 11 fiction feature film projects were selected. There is not a single female director among these 11 fiction projects. There is not a single director or producer among these 11 projects with a successful filmography, either at festivals or at the box office. The directors and producers of almost all the selected fiction projects had previously made TV-series for Kazakh state TV-channels. This is not surprising, since the current CEO of the Fund used to work at Kazakh state TV channels and he is completely incompetent in the film industry.

One of the selected projects (“Сыбыс”) is the first feature film with a 29-page script (only one member of the Fund’s Expert Council asked about the number of pages of the script). The director of this project is little known, but the producer received financing for another film from the Fund in 2023.

One of the most expensive selected projects is the feature film (“Кунес”) with the requested state funding in the amount of 559 million KZT (1 million USD). It was presented by the producer and the scriptwriter during the pitch and at the pitch they said that the director of the film is not yet known. We think this is the first case in world history when a project with a large budget is selected without even knowing who the director will be.

6 of the 11 fiction projects selected had directors or producers who had previously received Fund funding, and these Fund-financed films had not been successful at festivals or at the box office.

https://www.kazakhcinema.kz/page43211353.html – the official site of the State Center for the Support of National Cinema.

Thank you for your work and site.

All the best,

An independent Kazakh filmmaker

The post Kazakh State Center for the Support of National Cinema: Alleged corruption, favoritism, sexism, censorship & friendship with Russia. first appeared on Film Industry Watch.

July 19th – in response to this post, the festival sent us an email, posted here.

We want to thank the reader that brought this issue to our attention. Please continue to contact us anonymously if you have anything to report.

The Omladinski Film Festival (OFF) in Sarajevo bills itself as a vibrant platform for youth cinema. Yet behind the marketing gloss, a growing chorus of filmmakers, industry suppliers, artists and former guests describe a pattern of unpaid fees, delayed prize money, intimidation and opaque accounting that stretches back at least seven years.

This in-depth report collates the chronicle of complaints, examines how OFF’s leadership responds, and traces the wider impact on Bosnia and Herzegovina’s publicly subsidised festival circuit.

Anatomy of a Crisis

A Wave of Unpaid Prizes (2024 Edition)

• In May 2025, leading Bosnian daily Klix.ba published an open letter from three 2024 OFF award-winners—Palestinian director Mohammed Almughanni, Turkish filmmaker Nehir Tuna and Turkish producer Nur Sultan Bulut—alleging that, months after the closing gala, they had not received full cash prizes and had faced “silence, broken promises and manipulative threats” from festival director Kenan Musić.
• Klix’s follow-up investigation unearthed additional prize-winners and crew who reported similar experiences, describing a systematic withholding of funds unless recipients accepted partial payments or signed non-disclosure arrangements.

Suppliers & Performers Left Out-of-Pocket (2018 – 2023)

• Bosnian singer Armin Muzaferija publicised a court ruling ordering Musić’s NGO (Udruženje mladih umjetnika) to pay 1,346.40 KM in overdue technical-rental invoices dating to 2018, plus interest.
• An events-equipment company in Zagreb told Klix it had received “less than 50 percent” of agreed fees for technical services during the 2023 festival after months of ignored reminders.

International Guests Financing Their Own Trip

Multiple invited guests from 2023 and 2024 editions told Film Industry Watch that OFF required them to pay airfare and accommodation upfront, promising prompt reimbursement. More than a year later, they remain unpaid. Some say Musić warned them privately “you will never see a cent if you go public,” echoing intimidation language reported by prize-winners in the Klix letter.

Debt Acknowledged—But Blame Shifted

Confronted with the growing backlash, Musić issued a written statement to Klix on 27 May 2025 acknowledging that OFF “finished last year with debts exceeding 80,000 KM” while insisting critics were motivated by “extortion” and that the festival would settle accounts when “cash-flow allows”.

Who Pays for OFF? Public Subsidies, Private Questions

OFF’s branding emphasises youth empowerment and cultural diplomacy. However, unlike wholly private showcases, OFF relies heavily on municipal, cantonal and national cultural funds as well as tourism boards. That means unpaid debts ultimately undermine taxpayer-funded cultural policy.

• Sarajevo Canton allocated direct grants to OFF in successive pre-pandemic budgets (public documents show annual line items between 50,000 KM and 90,000 KM).
• The festival appears on promotional rosters of the national tourism authority and regularly secures in-kind sponsorship from publicly owned operators (e.g., venue waivers, marketing support).

Yet OFF does not publish audited accounts. Inquiries by local journalists for detailed expenditure have gone unanswered. Former staffers interviewed for this report claim financial decisions are “centralised around Musić personally” with no independent board oversight—an arrangement they say enables rolling deficits to accumulate without formal sanction.

Patterns of Intimidation

Threats to Filmmakers

Both Almughanni and other complainants allege that Musić threatened to smear their reputations or block future Balkan festival submissions if they pursued payment.

Aggressive Posturing on Social Media

Musić’s public Facebook responses often accuse critics of lying or “waging political campaigns.” In several cases he screenshot private messages and posted them publicly, prompting harassment of the complainants in comment threads (archived examples reviewed by FIW correspondents).

“Plausible Deniability”

Insiders describe a playbook:

1. Delay – stall payments citing “bank issues.”
2. Divide – pay partial sums to a few creditors, encouraging silence.
3. Deflect – when press coverage arises, label claims “blackmail,” demand critics show full invoices, and dispute totals.
4. Distract – announce new partnerships (e.g., Instagram posts from Berlinale markets, Clermont-Ferrand and Figari) signalling international credibility despite outstanding debts.

International Circuit, Local Liabilities

Despite the debt cloud, Musić travelled in 2025 to Berlinale, Clermont-Ferrand’s EuroConnection market and Spain’s Mecal, posting selfies under the hashtag #OFF2025 along with teasers for a “17th edition, bigger than ever.” Industry observers worry guest curators abroad are unaware of the unresolved liabilities at home.

A Reddit warning thread in r/FilmFestivals dating back to May 2025—now pinned—advises filmmakers to “avoid submission” until OFF resolves historic debts. Producers in Germany and France told FIW they now insert “cash-due-upon-award” clauses when signing Balkan festival acceptances, a direct consequence of the Sarajevo controversy.

A Broader Balkan Phenomenon?

OFF is not the first regional festival embroiled in non-payment scandals, but the scale and length of the allegations set it apart. Analysts point to recurring risk factors:

• Funding Volatility – partial reliance on last-minute public grants delays cash flows.
• Personality-Driven Governance – festivals founded by charismatic individuals often lack independent boards.
• Limited Legal Recourse – cross-border claimants face high legal costs to pursue modest sums.

Bosnia’s ministry of culture has no dedicated mechanism to audit festival finances beyond confirming grant receipts. Cultural-law experts propose tying future subsidies to transparency benchmarks (published budgets, creditor registries, independent trusteeship for prize funds).

Voices of the Unpaid

“From the stage they praised our films, but once the photos were posted, the emails stopped.”
— Mohammed Almughanni, director, An Orange from Jaffa

“I paid €400 flights from my student loan. They promised reimbursement within two weeks. That was July 2024. I’m still waiting.”
— Anonymous guest programmer (statement to FIW, corroborated by email thread)

“We delivered screening gear to four venues. After closing night they vanished. Two months later they offered 50 percent ‘to settle quickly’.”
— Technical-services firm, Zagreb

Legal Avenues & Barriers

• Bosnia’s civil code allows creditors to sue for unpaid invoices plus statutory interest. However, court fees and translation costs often exceed the value of festival debts (<3,000 € per claim).
• Foreign award-winners may seek enforcement through EU small-claims regulation, but Bosnia is not an EU member, complicating cross-border rulings.
• Collective action could empower claimants yet informal networks of young filmmakers rarely possess resources for group litigation.

Paths to Accountability

1. Grant Conditionality – cultural-fund contracts should require zero outstanding debts before new subsidies are disbursed.
2. Escrow Prize Funds – mandate that cash awards be deposited with an independent trustee prior to festival announcements.
3. Independent Board – OFF could be required to add external fiscal overseers (e.g., representatives from Sarajevo’s film school, union, and chamber of commerce).
4. Public Credit Registry – a database of verified festival debts would enable filmmakers to assess risk before submission.
5. Whistle-blower Support – programs like Film Industry Watch’s new $25,000 Whistleblower Fund can defray legal and travel costs for complainants.

Conclusion: Reputation on the Line

The prestige of any festival ultimately rests on trust—trust that contractual prizes will be honoured, travel expenses reimbursed, and artists treated fairly. OFF’s refusal to settle debts while courting new partnerships threatens to erode not only its own brand but also international confidence in Bosnia’s festival landscape.

Stakeholders—from public funders to global festivals that invite OFF’s leadership on juries—must weigh the reputational cost of inaction. Without transparent financial remedies and a cultural shift toward accountability, Sarajevo’s signature youth event risks becoming a cautionary tale of how unchecked ambition can eclipse artistic merit and ethical stewardship.

Sources (chronological)

1. https://www.klix.ba/magazin/film-tv/nagradeni-filmasi-prevareni-u-sarajevu-optuzili-omladinski-film-festival-organizatori-tvrde-da-je-rijec-o-ucjeni/250526155
2. https://www.klix.ba/magazin/showbiz/odmotava-li-se-klupko-prevara-producent-iz-srbije-tvrdi-da-ni-on-nije-dobio-novac-od-omladinskog-film-festivala/250526187
3. https://www.klix.ba/magazin/film-tv/nizu-se-prituzbe-onih-koji-tvrde-da-im-off-duguje-novac-nacin-komunikacije-sluti-na-ustaljeni-obrazac-ponasanja/250527137
4. https://www.klix.ba/magazin/showbiz/i-armin-muzaferija-tvrdi-da-mu-direktor-off-a-kenan-music-duguje-novac-davno-sam-ukazivao-na-prevare/250526177
5. https://www.klix.ba/magazin/film-tv/direktor-off-a-kenan-music-festival-je-prethodnu-godinu-zavrsio-s-dugovima-vecim-od-80000-km/250527026
6. https://www.instagram.com/omladinskifilmfestival/p/C8UW50YN1_o/?locale=no
7. https://www.reddit.com/r/FilmFestivals/comments/1kw29lv/
8. https://filmindustrywatch.org
9. https://stav.ba/vijest/muzaferija-kenan-music-mi-je-ostao-duzan-uz-petljanje-lazi-i-izbjegavanje/1651
10. https://avaz.ba/vijesti/kultura/976230/nagradjeni-filmasi-optuzuju-omladinski-filmski-festival-za-neisplacene-nagrade
11. https://visoko.ba/armin-muzaferija-porucio-kenanu-musicu-plati-mi-fakture-sve-cu-pokloniti-narodnoj-kuhinji/
12. https://crna-hronika.info/sarajlija-kenan-music-prevario-za-honorare-brojne-licnosti-izmedju-ostalog-i-armina-muzaferiju/727314
13. https://www.instagram.com/p/DKIJ_Y6IrQd/
14. https://stav.ba/testna-vijest/kenan-music-filmadzija-aktivist-iili-prevarant-palestinski-reditelj-almughanni-za-stav-svaki-pokusaj-diskreditacije-mojih-tvrdnji-obit-ce-mu-se-o-glavu/34076
15. https://www.instagram.com/reel/DBuD-JdSxDL/?locale=my
16. https://www.youtube.com/watch?v=998UxGfrjtM
17. https://www.instagram.com/reel/DH6UVDtNVzB/?locale=de
18. https://www.berlinale-talents.de/bt/page/c/pr-programme2025

The post Omladinski Film Festival Sarajevo: Mounting Allegations of Non-Payment, Intimidation & Financial Mismanagement first appeared on Film Industry Watch.

By Eugenio R. Bregman a Film Industry Watch contributor and Greek film industry insider.

Update:

A response by EKOMED has been made here.

Greece’s thriving film industry is at war with its own government-backed cultural agency. In an unprecedented petition, nearly 1,896 of the country’s top filmmakers, producers, and technicians — including Oscar nominee Yorgos Lanthimos and legendary director Costa-Gavras (that — have signed an open letter condemning what they call “systemic dysfunction, mismanagement, and broken promises” at the newly established Hellenic Center for Audiovisual Media and Creation (rebranded as EKOMED/Creative Greece).

Unless sweeping reforms are made by September 15, the industry warns, all options — including boycotts and public protest — are on the table.

FilmIndustryWatch.org has been raising red flags for months — and the pattern now emerging points to conduct that could warrant criminal investigation. At the Greek Film Center, state-subsidized evaluators — including Vasilios Kekatos — are alleged to have approved funding for their own projects, a blatant conflict of interest and a potential violation of both national and EU rules governing the use of public funds.

But the rot doesn’t stop there. Inside EKOMED and Creative Greece, the evidence points to more than mere mismanagement — it suggests a coordinated pattern of self-dealing, embezzlement risk, and political cronyism. Public money appears to have been funneled through a closed network of party-linked insiders , under the thin veneer of cultural support.

The core question now is no longer whether there was mismanagement — but whether fraud, abuse of office, and breach of fiduciary duty have occurred. Prosecutors should be looking hard. The smoke is thick. It’s time to find the fire.

The EKOMED board is stacked: four lawyers and a civil engineer — none with any serious background in intellectual property or the audiovisual sector they are meant to oversee. Their real qualification? Loyalty. All four lawyers are linked to the ruling New Democracy party, led by Kyriakos Mitsotakis — a regime whose tightening grip on Greece’s media and public funds now echoes Viktor Orbán’s Hungary more than any functioning democracy. Meanwhile, the head of Creative Greece, officially paid €20,000 a month according to the Government Gazette, has repeatedly failed to deliver even basic results. The pattern is clear: a political machine propping up loyalists while Greece’s filmmakers fight for survival.

Tensions Boil Over Between Greece’s Film Community

In Athens, the fragile relationship between Greece’s creative community and its newest cultural institution has snapped. For months — from May 2024 until February 20, 2025, when EKOMED effectively ground to a halt — a cold war had been brewing between Greece’s film and audiovisual industry and the newly minted Hellenic Center for Audiovisual Media and Creation (EKOMED), a creature of the Ministry of Culture. On paper, it was supposed to usher in a new era of opportunity. In reality, it stumbled out of the gate — crippled by dysfunction, trapped in bureaucracy, and bleeding credibility with every missed payment and broken promise. This week, that simmer turned to a full boil. In an extraordinary show of unity and scale, 1,896 artists and creators — including  names such as Yorgos Lanthimos, Costa-Gavras— released an open letter that reads like a collective vote of no-confidence in the institution’s leadership.

Their grievances? Long-standing ones, now laid bare: millions owed under the cash rebate system, backlogged approvals for pending projects (over 100+projects), and a funding pipeline riddled with delays. These aren’t isolated frustrations — they are systemic roadblocks that have been choking Greece’s resurgent film sector for more than a year.

And there’s more. The letter casts a harsh spotlight on the handling of European Union Structural Funds (NSRF) — a vital source of financing for almost all Greek productions, and many foreign ones as well. The signatories describe the fund as “inflexible” and “ill-suited” for the complex realities of modern audiovisual production.

Even sharper is the criticism of mismanagement within EKOMED itself: resources meant to promote Greek cinema abroad squandered; a new headquarters staffed, according to insiders, by officials lacking deep ties to the industry they are tasked to support.

Behind the Numbers: EKOMED’s Smoke and Mirrors as Greece’s Film Debt Crisis Deepens

The numbers sound impressive — at least on paper. According to EKOMED’s latest statement, the much-touted Greek cash rebate scheme has disbursed €148.4 million across 222 projects. Another 173 projects — both Greek and foreign — are locked into the system with legal repayment obligations north of €180 million.

But don’t be fooled. Many of these “commitments” are little more than promissory notes on unfinished productions, including Christopher Nolan’s Odyssey, still in post.

And the €100 million debt figure quoted in Variety? Insiders told Kathimerini the true overdue sum is around €40 million — still a staggering number — owed to 35 completed, audited projects that have been left in limbo. “Yes, there were delays,” says EKOMEDE CEO Leonidas Christopoulos, insisting “the issue has been resolved” and payments are on the way. But for producers who’ve heard this song before, the reassurance rings hollow.

The cracks are widening. High-profile cases like Pablo Larraín’s Maria — with €350,000 unpaid, part of a €3.2 million backlog owed to Greek company Heretic — are now embarrassing the country abroad. Another €1.15 million in Heretic projects remain stuck in approval limbo.

EKOMED now scrambles to promise a full online accounting of its obligations, waving the flag of “transparency.” But this is a PR move — and everyone knows it. The industry doesn’t want another spreadsheet. It wants its money.

Warning Lights Are Flashing

And key questions remain unanswered. The new rebate law clearly states that “…funds will be disbursed only if the granting authority possesses the necessary resources.” In other words: there are no guarantees. What happens when a project spends years in production, only to find the money gone when the final paperwork lands?

And what about the Kafkaesque bureaucracy that continues to stall approvals and payments? Have those roadblocks been cleared — or simply buried under new layers of political fog?

Greece has the talent. It has the locations. It has the momentum to be a true global film hub. But unless EKOMED — and the government behind it — stop playing games and start paying their debts, the message to the world will be loud and clear: Greece is open for business — just don’t expect to get paid!

OPEKEPE and EKOMED: Two Agencies, One Rotten System

At first glance, the scandals engulfing Greece’s OPEKEPE (Agricultural Payments Agency) and EKOMED(Hellenic Center for Audiovisual Media and Creation) might seem worlds apart — one tied to EU agricultural subsidies, the other to the glamorous world of film and audiovisual production.

But scratch the surface, and a familiar pattern emerges — a pattern that reveals how Greece’s public agencies have become machines for channeling taxpayer and EU funds into the hands of well-connected insiders.

Both scandals revolve around the same toxic playbook:

Rigged approvals: At OPEKEPE, investigators uncovered phantom farms, fake land declarations, and payments to ghost entities.
At EKOMED, state-subsidized evaluators like Vasilios Kekatos allegedly greenlit their own film projects, while party-linked lawyers and civil engineers sat on boards controlling millions in cultural funds.

Political protection networks: Both agencies show signs of being wrapped in political cronyism. In OPEKEPE’s case, local political networks allegedly shielded fraud rings siphoning off EU agricultural money. At EKOMED and Creative Greece, key positions were reportedly handed to New Democracy party insiders — with no expertise in intellectual property or audiovisual production — enabling a closed system of approvals and payouts.

Opacity and mismanagement: Both OPEKEPE and EKOMEDE operated behind walls of bureaucratic fog — stonewalling journalists and stakeholders, delaying payments, and publishing incomplete or misleading financial data. Producers, farmers, and EU auditors alike were left chasing missing funds and unanswered questions.

Erosion of public trust: Perhaps most damaging of all: both scandals have shredded trust — not just in the agencies involved, but in Greece’s ability to manage EU and public money.
European partners are watching. The European Public Prosecutor’s Office (EPPO) is probing OPEKEPE. Meanwhile, international film producers — from Hollywood to Berlin — are already backing away from EKOMED deals amid fears of non-payment.

The Bigger Picture

These are not isolated cases. They point to a deep systemic rot — a culture where public agencies become political fiefdoms, designed less to serve the public than to feed insiders and buy loyalty. From phantom farmland to ghost film funds, the scams vary — but the machinery is the same.

And unless Greece’s political leadership and judiciary confront this system head-on, the country risks far more than scandals. It risks its credibility across Europe — and its future as a trusted place to invest, to create, to build. As one EU official recently warned: “If the same networks are running agriculture, film, and culture — what sector will they poison next?”

An Institution Under Siege

None of these concerns are new — they’ve been reported, whispered, and debated across the industry and media for months. Nor are the responses from EKOMED leadership unexpected: assurances have been issued, timelines promised, solutions “in progress.”

But something fundamental has shifted. The trust, however tentative, that once linked Greece’s creative professionals with the powers that be, has eroded — perhaps beyond repair.

Words will no longer suffice. Only concrete actions, delivered swiftly, can begin to rebuild that fractured relationship. The stakes are not just financial — they are existential for a sector that has, in recent years, punched far above its weight on the global stage.

The Ministry of Culture headed by archaeologist Lina Mendoni, a trusted Kyriakos Mitsotakis collaborator, and EKOMED — now ensconced in a gleaming new headquarters in Kolonaki, in the heart of Athens — face a long and treacherous road ahead. ( Lina Mendoni is no elected politician. You won’t find her name on any ballot from the 2023 elections. An archaeologist by trade, she slipped into government through the side door—as a technocratic appointee, not a public mandate. And here’s the kicker: because she wasn’t elected, she’s not covered by the law that shields ministers with parliamentary immunity. No cloak of protection. No legal firewall. In the chess game of power, that makes her both vulnerable… and expendable)  The signs of dysfunction keep piling up. In a glaring display of amateurism, EKOMED changed its phone numbers — despite legal provisions allowing them to keep the originals. For ten days, production companies trying to reach the agency were met with dead landlines and radio silence, left in the dark about whether the numbers would be restored or replaced. It was a small fiasco, but it spoke volumes: how can an industry reliant on precision and communication trust an institution that can’t even manage to keep its phones working?

For their part, the artists and producers have issued a clear ultimatum: a full course correction must be in place by September 15. If not, they warn, “all options for action remain on the table” — an ominous sign that this clash could escalate further.

SOURCES:

The Odyssey,’ ‘Maria’ Filming Location Greece Hits Troubled Waters Over Ongoing Delays With 40% Cash Rebate

https://variety.com/2025/film/global/the-odyssey-greece-delays-cash-rebate-1236400655:

The initiative “Cinema in Greece – Zero Visibility”, signed by 1896 professionals in the audiovisual sector, requests from the Prime Minister, the Ministry of Culture and the competent body EKKOMED, ​​an immediate solution to the financial problems that have arisen for their survival.

https://flix.gr/news/oratotis-miden-apanta-sto-ekkomed.html

https://www.news247.gr/politismos/cinema/i-ellada-stin-teleftaia-thesi-tis-evropis-i-apantisi-ston-ekkomed-gia-ta-xrei/

The post Greece is open for business — just don’t expect to get paid! first appeared on Film Industry Watch.

The Armenian Government’s new promise to refund up to 35 percent of a producer’s local spending is being greeted at home not as a success story but as a textbook case of how public film money can be bent out of shape. Legal analysts say the Cabinet decree that launched the rebate clashes with the country’s own Cinematography Law, while watchdog groups point to a revolving door between the state body handing out the money and a single private production company that helped design the system.

The rebate was unveiled on 10 April, when Decision 412-N sailed through the Cabinet in a single sitting. It fixes a base refund of 25 percent and adds up to ten further percentage points for projects that market Armenia on screen, bringing the total to 35 percent. Yet Article 18 of the Cinematography Law already pegs the rebate corridor at 10 to 40 percent and stipulates that only Parliament may alter it. Government lawyers insist the narrower band merely “operationalises” the statute, but constitutional specialists consulted by Film Industry Watch say a decree cannot override primary legislation. If that view prevails in court, any rebate contracts signed under the decree would be void from day one.

Fiscal concerns surfaced even before the measure was adopted. According to a briefing note published this month by the Council of Europe’s European Audiovisual Observatory, the Ministry of Finance warned that the new rules expose the budget to open-ended liabilities. The objections were set aside; the decree was passed unchanged and will enter into force on 11 May.

A new agency, an old relationship

Responsibility for vetting rebate applications rests with the Cinema Foundation of Armenia (CFA), a public body created last year to replace the National Cinema Center. Its executive director, David Banuchyan, is also listed on the website of production-services outfit People of Ar LLC as co-producer and “tax rebate supervisor” and is credited there with having “played a crucial role in creating film laws and cash rebate programs.” In effect, the man who drafted the incentive now decides who receives it, while holding an active position in a firm that intends to use it.

That alignment is not accidental. Sixteen months before the CFA existed, the Ministry of Education, Science, Culture and Sport, several parliamentarians, the National Cinema Center and People of Ar signed a four-party memorandum of understanding pledging to secure rebate support for three English-language features involving German actor-director Til Schweiger. The document, dated 18 December 2023, promised cooperation on “all necessary sub-legislative acts” long before those acts were drafted.

Promises to Netflix, silence from Netflix

In selling the programme ministers have repeatedly cited an imminent “Netflix series” as evidence that the rebate is working. No such project appears in Netflix’s public newsrooms, investor filings or trade-press databases as of 30 May. The streaming platform declines to comment on productions that are not formally announced, but the absence of any reference after more than a year raises doubts about the government’s headline claim.

Potential fallout

Civil-society groups in Yerevan have filed complaints with the Corruption Prevention Commission and are preparing a constitutional petition aimed at suspending Decision 412-N. If the decree is struck down, the CFA would have no legal basis to reimburse foreign producers, leaving applicants in limbo. Even if the decree survives, any production company linked to foundation staff could face a conflict-of-interest investigation.

For international producers courted by the 35 percent headline figure, the message is unchanged: Armenia’s landscapes and crews may be attractive, but until the rebate’s legal footing and governance are secured, the scheme carries a risk premium that producers will have to price in.

Different Country, Same Story

From Tel Aviv to Mexico City, and now to Yerevan, Film Industry Watch keeps seeing the same playbook: a pot of public money meant to nurture filmmaking is ring-fenced by a tight circle of insiders who write the rules to suit themselves and then police their own compliance. Wherever public money is poured into filmmaking, we keep finding the same closed loop: insiders draft the rules, sit on the selection panels, and ultimately benefit from the very funds they oversee. In Greece, our September 2024 investigation revealed how senior figures at the Greek Film Center approved grants for films in which they themselves held stakes. In Israel, we traced a revolving door between the country’s two largest public film funds and private production companies, with executives switching seats while deals stayed in the family. In North Macedonia, whistle-blower director Milcho Manchevski documented what he called a “film-mafia” network inside the National Film Agency that sidelined outsiders. And in Ukraine, we showed how a million-dollar Netflix donation fell under the control of the same academy officials tasked with distributing it fairly. Armenia’s cash-rebate controversy follows the identical pattern: public money placed under the watch of a tight circle determined to guard both the purse strings and the keys to the door.

Film Industry Watch thanks the whistle-blower who supplied the documents behind this investigation. If you have credible information about how public film funds are being misused in your own country, contact us here.

Sources:

https://www.arlis.am/DocumentView.aspx?docid=202462
https://www.arlis.am/DocumentView.aspx?DocID=205494
https://merlin.obs.coe.int/article/10300
https://peopleofarproductions.com/about
https://escs.am/files/files/2023-12-19/131017682109f9c53a61ab33d06fbc1a.pdf
https://about.netflix.com/en/news

The post Armenia’s cash-rebate plan for foreign films faces legal and ethical challenges first appeared on Film Industry Watch.

The Money’s Gone. The Industry’s Collapsing. And Nobody’s Talking.

For the past ten months, the complete shutdown of funding for film and television productions—whether already in progress or still in pre-production—by EKOME/Creative Greece has thrown the industry into a downward spiral. Add to that the endless delays in launching the new application platform for the Cash Back program, and what do we have? Chaos.

This platform was supposed to go live on October 1, 2024—officially. But here we are, creeping into February 2025, and nothing. And the kicker? The Ministry of Culture and Creative Greece have made it abundantly clear: they won’t approve or pay for anything—at least until June 2025.

The consequences? Dead projects. Abandoned productions. A mass exodus of international co-productions—Italy, Malta, Bulgaria are now the go-to locations. Greece? A joke. Films waiting for pre-approval? Films wrapped for over a year? There’s no money to pay for them. None. Zero.

And let’s talk about those big Hollywood productions.
Why did Christopher Nolan’s Odyssey shoot in Morocco and Malta?
Why is Mel Gibson’s The Passion sequel being filmed in Malta?
They could have been shot in Greece. They should have been shot in Greece.

But everyone in the business already knows: EKOME/Creative Greece doesn’t pay. And why isn’t the CEO Leonidas Christopoulos and his Board of Directors addressing this? Why aren’t they answering for the missing funds?

The truth is the treasury is empty. More than 150 million euros missing.

And let’s be real: you can’t have a film industry without money. Throwing a few 5,000 and 10,000 euro sponsorships at festivals while there’s a 150 million euro black hole is like tossing a bucket of water on a burning skyscraper.

Forty percent. That’s the magic number when you compare Greece and Malta. Both playing the same game, both dangling that lucrative rebate, hoping to lure the big productions, the Hollywood dollars, the European auteurs. But numbers on paper don’t tell the whole story—what matters is how fast and how clean that money flows.

Here’s where Malta shakes things up. They open the gates. Feature films, TV dramas, animation—sure. But they go further. Reality shows, game shows, the unscripted circus of modern entertainment. Greece? Not interested. They keep it classical, highbrow, no room for the unscripted chaos of reality TV.

The price of entry. In Greece, you need to lay down €200,000 for a feature film before you even step into the ring. Malta? They cut that number in half—€100,000. The message is clear: smaller productions, indies, risk-takers—come here. We’ve got space for you.

And the result? Greece is bleeding talent. The dreamers, the creators, the visionaries—they’re all leaving.

They’re taking their stories to Malta, to Bulgaria, to Italy—anywhere but here. Because you can’t build an industry on broken promises.

While Malta rolls out the red carpet, Greece lets its own filmmakers rot in limbo. And with every delay, with every unanswered call, the world takes notice.

The studios? They’ve moved on. The investors? Gone. And the local industry? Dismantled, piece by piece, by bureaucratic indifference.

This isn’t just a crisis. This is cultural suicide.

And yet – silence.

Greek Film Industry Further reading:

The post Greece’s Film Industry Collapse: Missing Millions, Broken Promises, and a Deafening Silence first appeared on Film Industry Watch.

As wildfires scorch Los Angeles, leaving entire neighborhoods in ruin and the global film industry bracing for aftershocks, across the Atlantic, Greece presents its own brand of chaos. The state-run EKOMMED-Creative Greece, in a move as audacious as it is absurd, has just announced its financial co-sponsorship of the 2027 European Film Awards. The news lands like a bitter joke among film industry insiders—a press release dressed in grandeur while the foundation rots beneath.

Here’s the harsh reality: Creative Greece is broke. Its coffers are empty, unable to pay producers for completed TV shows and films, let alone provide the necessary pre-approvals for the 100-plus projects languishing in limbo. Yet, somehow, they have the gall to promise a glittering event for 2027, one they claim will be broadcast by the state network ERT and the European Broadcasting Union. Never mind that since May 2024, the platform for new project submissions has been shut down, a quiet admission that there’s no money for 2024 or 2025. But 2027? Wow! Miraculously, the funds will appear. Like magic.

By then, Leonidas Christopoulos, the ineffectual president of Creative Greece, will likely be long gone, as will the right-wing government of Kyriakos Mitsotakis. They’ll leave behind a legacy of empty promises and a film industry they turned into a hollow shell.

Standing beside Christopoulos in this farcical press announcement is Harris Doukas, the mayor of Athens. Once hailed as a progressive leader, Doukas now presides over a capital drowning in garbage, earning its reputation as one of Europe’s filthiest cities. And yet, here he is, beaming with delusion. He welcomes an event he claims will attract more productions to Athens, championed by the city’s so-called Film Office . But he’s blind to the obvious: serious producers won’t gamble their time or resources on a country that offers no financial stability, no infrastructure, and no guarantee of support. The reality on the ground is grim—Athens isn’t a hub for filmmaking; it’s a mirage.

This isn’t just incompetence; it’s theater. A performance designed to distract from the dysfunction beneath. But as the flames of mismanagement burn brighter, even this illusion is beginning to crumble.

MORE THAN A SHEER COINCIDENCE?

In the shadowy depths of Greek cinema politics, where ambition and influence collide, a tangled web of alliances and secretive deals is beginning to unravel. The stage was set when veteran  film critic, and EFA member, Panagiotis Timogiannakis posted on his Facebook on January 8, 2025 at 11:09 am local time) revealing exclusive details about Spiros Taraviras—an Athens-based director—who allegedly played a key role in securing Athens as the host city for the 2027 European Film Awards (EFA).

Taraviras wasn’t just a behind-the-scenes operator; he served on a committee, in August 2024,  handpicked by none other than Minister of Culture Iason Fotilas, the same Fotilas whose ministry approved Murderess (Fonissa), a Tanweer production, as Greece’s official entry for the Best International Picture Oscar. A connection? A coincidence? Or something more deliberate lurking behind the curtain?

But this is only the surface of a much deeper, darker story.

According to industry sources who wish to remain anonymous —hallmarks of a system shrouded in secrecy—Taraviras initially pitched the EFA event directly to Tanweer, attempting to link it to the company behind Murderess. When the proposal failed, despite Tanweer reportedly funding Taraviras’ “negotiations” across Europe, the narrative shifted. Enter, months later, Minister Fotilas, stepping in after the Oscars fiasco like a deus ex machina. Suddenly, the EFA event shifted from a private venture to a state-sponsored spectacle. The ruling party’s golden boys were positioned to amass millions and run, bolstered by the official seal of the Ministry of Culture and the unwavering support of the state-controlled broadcaster, ERT.

The ethical concerns here are undeniable. How can a director, serving on a committee appointed by the Minister of Modern Culture, engage in negotiations with a company whose production he actively influenced during the selection process—without disclosing such a clear conflict of interest to Ministry officials? The situation becomes even more alarming when we learn that this same committee member, who cast a vote for the Oscars submission, had previously worked for the nominee company, earning a fee of thousands of euros before the voting took place. Shouldn’t he have stepped aside from the entire process? Is this a case of diplomacy or outright duplicity? A conflict of interest or blatant misconduct?

The 2027 EFA event may glitter on the surface, but beneath lies the unmistakable stench of a system built on favors, influence, and backroom deals. This is not just about cinema and art—it’s about politics, control, and the bonfire of the vanities…

SOURCES:

https://www.radiotvlink.com/en/cinema/15783

The post Politics, Power & the Bonfire of Vanities: The 2027 (!) European Film Academy Event in Athens first appeared on Film Industry Watch.

(By Hector Alejandro Morales, Film Industry Watch contributor and Greek industry insider)

Μετά τη δημοσίευση του άρθρου «Κατηγορίες για Διαφθορά και Παρακμή στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου» από το filmindustrywatch.org, το οποίο αποκάλυψε τις πρακτικές τύπου καρτέλ πίσω από τις κρατικές επιδοτήσεις στην Ελλάδα, αυξάνεται το κύμα δυσαρέσκειας για την κατάσταση της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και τους μηχανισμούς χρηματοδότησης της. Μετά το φιάσκο (της υποβολής εθνικής συμμετοχής) στα Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, το Υπουργείο Πολιτισμού (Ιάσων Φωτήλας και Λίνα Μενδώνη) και ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απέτυχαν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους για αλλαγές. Τα βασικά σημεία που αναδεικνύουν τη συνεχιζόμενη έλλειψη προόδου και τις δομικές αναποτελεσματικότητες:

Αλλαγές Ηγεσίας με Ελάχιστο Αντίκτυπο

Οι αλλαγές ηγεσίας φαίνονται περισσότερο συμβολικές παρά ουσιαστικές, καθώς ο νέος διευθύνων σύμβουλος, Λεωνίδας Χριστόπουλος, συνεχίζει την ίδια αναποτελεσματική ατζέντα. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Creative Greece αποτελείται από έναν πολιτικό μηχανικό και τέσσερις δικηγόρους—κανένας από τους οποίους δεν έχει καμία σχέση με την οπτικοακουστική παραγωγή—και όλοι είναι συνδεδεμένοι με το κυβερνών δεξιό κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία.

Ο διευθύνων σύμβουλος Λεωνίδας Χριστόπουλος λαμβάνει τον εντυπωσιακό ετήσιο μισθό των 240.000 ευρώ, ενώ το υπόλοιπο διοικητικό συμβούλιο κερδίζει συνολικά 200.000 ευρώ ετησίως. Παρά τις πολυάριθμες ανακοινώσεις για φιλόδοξα σχέδια υποστήριξης ταινιών μεγάλου μήκους, βιντεοπαιχνιδιών και κινουμένων σχεδίων, ο Χριστόπουλος δεν έχει παραδώσει απτά αποτελέσματα. Η Creative Greece και η πρωτοβουλία Cash Back έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία. Παρά τις υποσχέσεις ότι 110 εκατομμύρια ευρώ θα είναι διαθέσιμα το 2025 για την πρωτοβουλία Cash Back, επικρατεί πλήρης σιωπή σχετικά με τις προεγκρίσεις και τις πληρωμές για τα ολοκληρωμένα έργα. (Η Creative Greece απασχολεί πάνω από 180 εργαζόμενους, εκ των οποίων περίπου 70 εργάζονται για την πρωτοβουλία Cash Back, το πρώην ΕΚΟΜΕ– νυν ΕΚΚΟΜΕΔ/Creative Greece.

100+ Έργα σε Εκκρεμότητα

Περισσότερα από 100 έργα παραμένουν σε εκκρεμότητα στο πλαίσιο του προγράμματος Cash Back (το οποίο έχει μετονομαστεί σε Creative Greece), λόγω συστημικών αναποτελεσματικοτήτων στις διαδικασίες προέγκρισης και πληρωμής. Αυτό το αδιέξοδο εμποδίζει τη δημιουργικότητα και την πρόοδο του κλάδου, ιδιαίτερα για ανεξάρτητους και ανερχόμενους δημιουργούς. Με τους τρέχοντες ρυθμούς, φαίνεται εξαιρετικά απίθανο το Διοικητικό Συμβούλιο να εγκρίνει ή να χρηματοδοτήσει οποιοδήποτε έργο έως το τέλος Ιανουαρίου 2025, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσει την εκκρεμότητα των πάνω από 100 αιτήσεων.

Καθυστερήσεις Χρηματοδότησης και Πλατφόρμας

Η αναστολή της χρηματοδότησης και οι καθυστερήσεις στην έναρξη της νέας πλατφόρμας αιτήσεων για το πρόγραμμα Cash Back έχουν επιδεινώσει περαιτέρω την κατάσταση. Ενώ η πλατφόρμα είχε αρχικά προγραμματιστεί να τεθεί σε λειτουργία την 1η Οκτωβρίου 2024, με βάση το ΦΕΚ, η έναρξη έχει πλέον αναβληθεί για τα τέλη Ιανουαρίου 2025. Αυτή η καθυστέρηση έχει παραλύσει τις κρίσιμες εξελίξεις στον κλάδο, με αποτέλεσμα οι περισσότερες συμπαραγωγές να επιλέγουν γειτονικές χώρες όπως η Ιταλία, η Μάλτα και η Βουλγαρία για γυρίσματα.

Προβλήματα στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας δέχεται επίσης έντονη κριτική για την εξάρτησή του από κρατικά επιδοτούμενες ταινίες του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Παρά την παραγωγή άνω των 400 ταινιών μικρού μήκους ετησίως, το φεστιβάλ συνεχίζει να προβάλλει τις ίδιες κρατικοδίαιτες ταινίες, προκαλώντας ανησυχίες για τη συμπερίληψη και τη διαδικασία επιλογής βάσει αξίας. Η εμμονική εμπλοκή των ίδιων προσώπων στο προσκήνιο και το παρασκήνιο διατηρεί μια νοοτροπία αποκλεισμού, ενώ η πρόσφατη προκήρυξη για νέο καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ δεν έχει εμπνεύσει ουδεμία εμπιστοσύνη.

Ένα Σύστημα σε Βαθιά Κρίση

Η διαρκής αδιαφορία για την πραγματική αξία και το ταλέντο, η χρηματοδότηση των μετριοτήτων και των διαπλεκόμενων, υπογραμμίζει ένα βαθύτερο πολιτιστικό και θεσμικό πρόβλημα, όπου οι ευκαιρίες είναι αποσυνδεδεμένες από τις ευρύτερες δυνατότητες του κλάδου. Είναι επιτακτική η ανάγκη για τολμηρές μεταρρυθμίσεις, διαφανείς διαδικασίες χρηματοδότησης και μια ανανεωμένη δέσμευση για αξιοκρατία, ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και να ξεκλειδωθεί το πραγματικό δυναμικό της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.

English version:

FURTHER READING:

https://pasok.gr/ti-symbainei-sto-ekkomed

The post Συνεχίζεται το τέλμα στον ελληνικό κινηματογράφο! first appeared on Film Industry Watch.

Sundance has never been about championing quality films. It’s essentially insider trading of filmmaking. The [friends of the] same people that run Sundance have investments in the films that win.”

An insider explains:

Search ‘Sundance labs emergency funding the Witch’ and it should come up. Basically Sundance labs is their “for profit non profit side” of things. So you have a little bit of funding and you need more so you got Sundance and they will invest in your film and connect you with investors they know. Then they turn around and let your film win Sundance as marketing for it. And they claim to be non profit but they are all double dipping on the for profit side of things

As mentioned above, as an illustrative example shared by the source, is Robert Eggers’ The Witch. While the film went on to garner critical acclaim, the narrative behind its “win” at Sundance paints a questionable picture:

It received emergency funding from Sundance’s close friends. Then it goes to somehow win the non-profit Sundance competition. This is all public knowledge.”

It appears that the allegations stem from the fact that the CEO at the time of Cinereach, a nonprofit production company involved in financing The Witch (now former CEO), also served as a Trustee of the Sundance Institute. Notably, the film was released in 2015, the same year the CEO joined the festival’s board of Trustees. As a nonprofit organization, Cinereach relies on philanthropic funding and pays salaries to its employees. However, when a nonprofit production company is closely linked to a film festival, particularly with its CEO serving as a Trustee, and the festival awards recognition to films produced or financed by that company, it raises legitimate concerns about a potential conflict of interest. The film received a grant from the Sundance Institute, was subsequently programmed, and later awarded at the festival. While such practices may be considered “business as usual” in the film industry, it is largely because such dealings have been normalized over time. Many tens of thousands of filmmakers are trying to receive recognition in film festivals, not having their producers on the board of Trustees of the same festivals.

Why This May Be Seen as a Conflict of Interest

A conflict of interest arises when an individual in a position of authority or influence (in this case, a Trustee at a film festival) has personal or professional ties to certain projects that the festival supports or awards. For critics, the concern is that the decision-making process—whether it involves choosing which films receive grants, which are programmed, or which earn festival awards—could be swayed by relationships and vested interests rather than by purely artistic or meritocratic considerations.

1. Power and Influence: Trustees of a major festival like Sundance often have substantial clout in deciding or influencing programming, funding priorities, and award selections. If the same Trustee also helms or financially benefits from a production entity financing a competing film, questions arise about whether it truly receives impartial evaluation.
   
   
2. Nonprofit Status: Both the festival (through the Sundance Institute) and Cinereach operate under nonprofit models. Nonprofits are generally expected to adhere to higher standards of transparency and ethical responsibility, precisely because they benefit from philanthropic and public trust. The appearance of any intermingled financial or career interests can erode that trust.
   
   
3. Limited Opportunities: Many filmmakers vie for the chance to premiere and compete at prestigious festivals like Sundance. When a film associated with a powerful insider is seemingly “fast-tracked” or favored, even by appearance, it can discourage or overshadow deserving independent films that lack comparable connections.
   
   
4. Normalization of Industry Practices: The film industry has long tolerated a degree of nepotism and insider dealings, often shrugged off as “just how things work.” However, such practices can leave the door open to real or perceived conflicts of interest, which, if unaddressed, may further entrench a system that primarily benefits those with direct ties to industry power brokers.

The Quality Conundrum: 500 Shorts, Only 5 Worth Remembering?

Our source, who has attended nearly a decade’s worth of Sundance screenings, especially shorts, paints a grim picture of the festival’s creative standards:

Out of the probably 500 I have seen at Sundance now, I would say only 5 are memorable or quality. Your average Vimeo staff pick is lightyears better than your average Sundance short.”

This anecdote aligns with previous criticisms that Sundance has shifted focus away from curating truly stellar works, favoring projects that satisfy strategic, political, or financial interests. By maintaining a large pool of subpar or formulaic films—“checking off certain criteria” for feel-good representation or activist branding—the festival can ensure that the heavily promoted favorites (in which Sundance insiders may have a stake) stand out by comparison.

A Self-Fulfilling Prophecy of Mediocrity

According to these allegations, Sundance’s programming strategy is less a quality-driven selection process and more a carefully managed spectacle designed to bolster the success of films in which the festival’s insiders are already invested. This environment, critics say, not only robs deserving talent of their moment in the spotlight, but also erodes the public’s trust in what should be a champion of cinematic innovation.

My conspiracy theory is they intentionally get ‘bad’ films that check off certain criteria… to make sure the films they have investments in win.”

A Call for Greater Accountability

Our stance at Film Industry Watch has been and remains clear: festivals must be bastions of authenticity and meritocracy, offering a fair platform for emerging artists. The allegations of an “entertainment-based pyramid scam” strike at the heart of what film festivals are meant to represent, a celebration of creativity unfettered by cronyism and corporate machinations.

We sincerely thank our readers for consistently sharing valuable information with us. We will update the article as we verify the information further and gather additional details.

Sources:

https://www.sundance.org/blogs/news/sundance-institute-adds-five-new-trustees-2015/

https://www.imdb.com/title/tt4263482/companycredits

Legal Disclaimer:

The allegations referenced in this article are based on publicly available information, individual testimonies, and third-party sources. Nothing contained herein should be construed as definitive proof of wrongdoing, nor as legal, financial, or other professional advice. All opinions expressed are those of the respective sources and do not necessarily reflect the views of this publication. We make no representations or warranties regarding the accuracy, completeness, or reliability of the information provided, other than the information contained in the sources. Readers are encouraged to conduct their own research and consult appropriate professionals for advice specific to their circumstances. The publication disclaims all liability for any loss or damage arising from reliance on the information contained in this article.

The post Is Sundance Selling Out? Allegations of Insider Deals and Cronyism first appeared on Film Industry Watch.

In what industry insiders describe as a pattern of questionable decisions, the Malta Film Commission (MFC) faces mounting criticism over its handling of crucial infrastructure projects and allocation of public funds. Sources familiar with the matter point to a series of decisions that allegedly prioritize personal acclaim over industry development.

The Sound Stage Saga

At the center of the controversy lies an unrealized sound stage project, allegedly stalled by the Film Commissioner’s office. According to multiple sources, Cinelop, a private company already operating camera support services on the island, proposed constructing three sound stages – a project reportedly blocked by the Film Commissioner. Sources claim this obstruction stems from the Commissioner’s alleged desire to claim personal credit for such development, despite taking no concrete steps toward its realization.

Financial Irregularities

In what critics describe as misplaced priorities, the Commission allegedly spent €4.5 million on a film festival while allocating merely €250,000 to local filmmakers. This disparity has reportedly triggered intervention from the European Film Commission, which has allegedly begun bypassing the MFC entirely, instead routing funds through Malta’s Arts and government departments – a move that sources say reflects deep-seated trust issues with the current administration.

Industry Exodus Concerns

The Commission’s alleged mismanagement extends beyond financial matters. Industry professionals report growing concerns about talent retention, with young Maltese crew members increasingly looking to foreign markets for opportunities. The island’s primary draw – its 40% tax rebate – appears insufficient to counter what sources describe as systemic administrative failures.

Leadership Questions

Sources within the industry point to a leadership crisis at the MFC, describing a commissioner allegedly more focused on political maneuvering than industry development. This criticism comes amid reports of a hastily implemented Film Rate Card that, while representing modest progress, falls short of addressing fundamental industry needs.

Competitive Pressure

As competing locations like Cyprus and Hungary enhance their film industry infrastructure, Malta’s position grows increasingly precarious. Industry veterans warn that without immediate reform, the island risks losing its foothold in international production. This comes at a particularly crucial time, as sources suggest potential increased interest from American productions seeking alternative filming locations.

The European Connection

Reports indicate that European oversight bodies have taken notice. The alleged rerouting of funds through alternative channels suggests growing concern about the Commission’s handling of resources. This development raises questions about the true purpose of recent initiatives, including the Rate Card implementation, which sources suggest might be an attempt to placate European film and arts councils rather than implement meaningful reform.

Looking Forward

As this situation unfolds, industry observers point to several critical requirements for reform:

• Professional, rather than political, leadership
• Transparent handling of European funding
• Immediate action on sound stage development
• Enhanced support for local talent

The Commission’s response to these allegations remains pending. This story continues to develop as more industry professionals come forward with accounts of alleged mismanagement and missed opportunities.

This article is based on extensive interviews with industry professionals. Sources spoke on condition of anonymity due to ongoing professional relationships within the industry.

The post Malta Film Commission’s Web of Alleged Mismanagement and Stalled Progress first appeared on Film Industry Watch.

In his home country, however, red carpets have been replaced by rocky roads.

Manchevski says he is being targeted for retaliation because he exposed financial irregularities and conflicts of interest within North Macedonia’s Film Agency. Ironically, this is very public agency that helped Manchevski produce his classic 1994 debut, Before the Rain, which made him a star overnight and gave Macedonia its first-ever Oscar nomination.

Manchevski says he has uncovered a network of public officials, political party leaders and film executives that relies on corruption and persecution to control and rig the public financing of films.

“I learned about the structure of what happens inside the government and the film mafia: major kickbacks for every single project, fixed competitions, and state funds going to projects that do not deserve it by any criteria,” says Manchevski. “The kickbacks are usually 30 percent. They share the money with high-up people in political parties.”

Finally, after many years of collecting and broadcasting evidence of perpetual misconduct, Manchevski’s efforts are starting to pay off. His reports have been substantiated by the Ministry of Culture, State Audit Office, and State Commission for Prevention of Corruption (SCPC), as well as by prominent Berlin-based NGO Transparency International (TI). The “illegality and conflict of interest still persist,” TI has concluded. 

According to Sloboden Pecat (Free Press), the Ministry of Culture discovered the Film Agency gave its cronies €800,000 for 39 movies that were never made. And, the cronies kept the money with the help of falsified documents. The Ministry also found contract awards were rigged by people with conflicts of interest, and that the Agency was making illegal payments to the Society of Filmmakers of Macedonia for years. 

In November 2023 the SCPC called for the dismissal of Film Agency Director Bojan Lazarevski and filed criminal charges against him. Lazarevski and the Agency’s were the driving force behind the persecution of Manchevski. Lazarevski was dismissed soon after. 

The Ministry’s findings prove what Manchevski has been saying for years about corruption at the Film Agency. It also proves the legal action against Manchevski is retaliatory because he successfully exposed what he calls the country’s “film mafia.” The Southeast Europe Coalition on Whistleblower Protection has alerted embassies, EU officials and the media about these scandals. 

As further evidence of retaliation, the SCPC and other public institutions found no misconduct by Manchevski’s company Banana Film. Former Film Agency officials falsely accused the company of financial irregularities from many years ago, which is classic whistleblower retaliation tactic. Yet, the criminal complaint filed against Manchevski by former agency officials is frozen in time. The Whistleblower Coalition has received no response from the Public Prosecutor’s Office, despite several requests for information on why complaint has not been thrown out. 

National Icon Treated as Common Criminal

Manchevski is a household name in North Macedonia and prominent internationally. His films have won 90 awards, and have been distributed in more than 100 countries and screened at more than 350 festivals. He holds an honorary doctorate and has taught at film schools in Europe, Asia and the US. He has published essays, exhibited his photography and directed music videos. He’s been good for the Macedonian economy, bringing in €17 million in foreign investment to the country’s film industry.

Despite his stature, Manchevski says he is being treated like a common criminal. The Film Agency convinced the Culture Ministry to investigate his finances, going back many years to probe long-finished films. Even though no problems were found, the agency filed a criminal complaint against him. The Southeast Europe Coalition on Whistleblower Protection attempted to reach agency officials for an interview, but they have not responded.

This was just the beginning. Manchevski said the Film Agency is refusing to sign a contract for an ongoing film production that it already approved. And he said the agency is refusing to provide agreed-upon €140,000 in funding for the completed Kaymak, which the Culture Ministry said is illegal. Following its own investigation, TI determined the agency’s actions to be “vengeful.” The Southeast Europe Coalition has been advocating for all actions against Manchevski to stop and the funds he is owed to be paid in full.

Manchevski says his recent films have received less funding than those made by first-time directors, he says. “All my films receive less money from the Macedonian government than the sons of Macedonian directors, police chiefs and former government spokesmen.”

Media outlets controlled by the former ruling Social Democratic Union party (SDSM) have orchestrated a months-long smear campaign that he says is “brimming with lies and slander.”

“This has been disappointing but not surprising. I knew they would try things but I didn’t think they would be so unscrupulous,” he said. “Filmmakers are scared. If this sort of persecution can happen to me, who has significant international credentials, what should the younger or less prominent filmmakers expect? They fear for their careers and livelihoods.”

Portions of this article previously were published by the Southeast Europe Coalition for Whistleblower Protection, with support from the National Endowment for Democracy in Washington, DC. 

The post Out of the Shadows: Milcho Manchevski. Exposes Macedonia’s ‘Film Mafia’ first appeared on Film Industry Watch.

Πλήρης εκδοχή – Μια συντομότερη έκδοση αυτού του άρθρου είναι διαθέσιμη εδώ.

A short English version is available here (1200 words) A long English version is available here (4200 words)

Του Χέκτορ Αλεχάντρο Μοράλες, συνεργάτη του Film Industry Watch και γνώστη της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Ένα συγκλονιστικό νέο οικονομικό σκάνδαλο σύγκρουσης συμφερόντων έρχεται στο φως στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), που εμπλέκει τον σκηνοθέτη Βασίλειο Κεκάτο και άλλους, οι οποίοι υπηρετούσαν ως αξιολογητές προτάσεων χρηματοδότησης ταινιών, ενώ παράλληλα έλαβαν σημαντικές χρηματικές επιχορηγήσεις για τα δικά τους έργα στην ίδια πρόσκληση υποβολής προτάσεων.

18 Οκτωβρίου 2021: Στις 18 Οκτωβρίου 2021, περίπου στις 1:30 μ.μ., ο διεθνώς καταξιωμένος Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης, βραβευμένος με Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία «Ρεμπέτικο», πρώην Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και ιδιαίτερα σεβαστός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και στιχουργός με περισσότερες από 10 μεγάλου μήκους ταινίες, 20 τηλεοπτικές σειρές και πολυάριθμα βραβεία για το σύνολο του έργου του, όπως και τη συμμετοχή του ως στιχουργού στο εμβληματικό άλμπουμ «666» των Aphrodite’s Child (της μπάντας του Βαγγέλη Παπαθανασίου), κατέθεσε ως μάρτυρας στο Πρωτοδικείο Αθηνών, στην Ελλάδα. Ο Φέρρης ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της FERA (Ομοσπονδία Ευρωπαίων Σκηνοθετών).

Μεταξύ άλλων, ο Φέρρης ανέφερε ότι ήταν Αντιπρόεδρος στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου μέχρι πρόσφατα, υπό την προεδρία του δημοσιογράφου/ντοκιμαντερίστα Πάνου Λουκάκου, που αρνήθηκαν να ενδώσουν στις παράνομες απαιτήσεις του 44χρονου υπουργού Νικόλα Γιατρομανωλάκη (πρώην Υφυπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδας), με αποτέλεσμα να αντικατασταθούν από τον υφυπουργό, ο οποίος ήταν προστατευόμενος του συγγραφέα/σκηνοθέτη Αποστόλου Δοξιάδη, κληρονόμου της περιουσίας της οικογένειας Δοξιάδη.

Σύμφωνα με πηγές από τον χώρο της ελληνικής παραγωγής, ο Απόστολος Δοξιάδης, ο οποίος προβάλλει τον εαυτό του ως «ιδιοφυΐα», φέρεται να ήταν χειριστικός και να λειτουργούσε ως μυστικός σύμβουλος, επηρεάζοντας αποφάσεις παρασκηνιακά, μαζί με τον πεθερό του, τον πτωχευμένο εφοπλιστή Γιώργο Παπαλιό. Και οι δύο ήταν στενά συνδεδεμένοι με τον σημερινό δεξιό Πρωθυπουργό της Ελλάδας, Κυριάκο Μητσοτάκη, με την οικογένεια Μητσοτάκη να είναι γείτονές τους στην ακριβή γειτονιά του Κολωνακίου.

Ο Μάρκος Χολέβας, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, δεν ήταν παρών στη δίκη, αλλά είχε προσλάβει δικηγορικό γραφείο εκτός ΕΚΚ, πληρώνοντας πάνω από 16.000 ευρώ συν ΦΠΑ από δημόσιο χρήμα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του (παρά το γεγονός ότι το ΕΚΚ είχε δική του νομική υπηρεσία). Δικηγόροι από τη SAPOE (μία από τις πέντε ενώσεις παραγωγών), την ΕΣΠΕΚ (τη μικρή ένωση παραγωγών-σκηνοθετών) και την Tanweer Productions (που ανήκει στον Λιβανέζο διανομέα Joseph Samaan και διευθύνεται από τον Διονύση Σαμιώτη) ήταν επίσης παρόντες. Το ζήτημα ήταν η προέγκριση των κρατικών επιχορηγήσεών τους. Φέρεται ότι για χρόνια μεσάζοντες που αυτοαποκαλούνταν «παραγωγοί» (ενώ στην πραγματικότητα ήταν εκτελεστικοί παραγωγοί χωρίς να διακινδυνεύουν δικά τους χρήματα ή περιουσία) έβγαζαν εκατομμύρια πριν καν παραχθεί μια ταινία ή ένα ντοκιμαντέρ. Όσο πιο φθηνά μπορούσαν να παραγάγουν μια ταινία, τόσο το καλύτερο. Όσο λιγότερα έπρεπε να πληρώσουν σκηνοθέτες και σεναριογράφους —ή και καθόλου— τόσο πιο ιδανικό ήταν για αυτούς.

Ο Φέρρης κατέθεσε ενόρκως: «…Στο πλαίσιο της διαμάχης που προέκυψε στην ελληνική κινηματογραφική κοινότητα και της δημοσιότητας που αυτή έλαβε στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο επί πολλές εβδομάδες, ενημερώθηκα ότι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ένα ιδιωτικό νομικό πρόσωπο υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟΑ), που λειτουργεί σύμφωνα με τον Νόμο 3905/2010 και είναι επομένως δημόσιος οργανισμός (χρηματοδοτούμενος από τους Έλληνες φορολογούμενους), χρηματοδοτείται άνω του 80% από τον δημόσιο προϋπολογισμό και επομένως υπόκειται σε συγκεκριμένες προϋποθέσεις λειτουργίας, διαφάνειας, οικονομικής και διοικητικής λογοδοσίας. Ο οργανισμός έχει δεχθεί επιθέσεις τόσο από τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο όσο και από την πλειονότητα της κινηματογραφικής κοινότητας για ακατάλληλες επιλογές προσωπικού και αδιαφανείς διαδικασίες σχετικά με την προέγκριση χρηματοδότησης ταινιών, οι οποίες δεν αποκλείουν τις συγκρούσεις συμφερόντων.

Σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει εκ των υστέρων αυτές τις διαδικασίες, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου εξήγησε εκτενώς μέσω δελτίων Τύπου και της ιστοσελίδας του τις διαδικασίες που ακολούθησε. Ανέφερε δημόσια ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί είναι ίδιες με εκείνες που ακολουθούν οι θεσμοί που είναι υπεύθυνοι για τα οπτικοακουστικά ζητήματα και τη χρηματοδότηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (27 Κράτη Μέλη), δηλαδή το πρόγραμμα MEDIA DESK (σήμερα Creative Europe) με έδρα τις Βρυξέλλες, και το Συμβούλιο της Ευρώπης (με έδρα το Στρασβούργο και τη συμμετοχή 39 Κρατών Μελών) μέσω του προγράμματος χρηματοδότησης ευρωπαϊκών συμπαραγωγών EURIMAGES.

Οι θέσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου για τα θέματα αυτά—σχετικά με την επιλογή αξιολογητών/αναγνωστών, τη στελέχωση των επιτροπών και τις διαδικασίες αξιολόγησης για την προέγκριση χρηματοδότησης ταινιών και σχεδίων παραγωγής ταινιών που σχετίζονται με το Creative Europe και το EURIMAGES—δεν είναι ακριβείς. Στην πραγματικότητα, είναι εντελώς ψευδείς και ανακριβείς και αντιβαίνουν άμεσα σε όλα όσα γνωρίζω και έχω βιώσει στις συνεργασίες μου με αυτούς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς…»

Σε καταγγελία δέκα σελίδων που υποβλήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών στις αρχές Μαΐου 2021, τρεις ανεξάρτητοι παραγωγοί και σκηνοθέτες ζήτησαν από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου να αποκαλύψει τα ονόματα των αξιολογητών/αναγνωστών και τη βαθμολογία, υπό την απειλή φυλάκισης.

Στην ένορκη κατάθεσή τους, υποστήριξαν:

…Υποβάλαμε τρία έργα (1 μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ, 1 ταινία μικρού μήκους μυθοπλασίας και 1 ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων):

“Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά” με αριθμό πρωτοκόλλου 9193, με ημερομηνία 26/11/2020, ήταν ένα έργο ταινίας κινουμένων σχεδίων 2D περίπου 6 λεπτών, με σενάριο και σκηνοθεσία δική μου, και σχεδιασμό χαρακτήρων και εικονογραφήσεις από τον Νάσο Βακάλη (βραβευμένο με Emmy, με 78 διεθνή βραβεία και 270 συμμετοχές σε φεστιβάλ για την ταινία μικρού μήκους Dinner for Few). Η πρόταση ήταν 112 σελίδες.

“Μη με Ξεχάσετε, Εβραίες Μητέρες γράφουν στα Παιδιά τους από το Γκέτο της Θεσσαλονίκης” με αριθμό πρωτοκόλλου 7380/30-9-2020, ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας, εστιασμένο στο Ολοκαύτωμα της Θεσσαλονίκης, όπου χάθηκαν 59.000 ‘Ελληνες Εβραίοι, με πρωταγωνίστρια τη γνωστή ηθοποιό του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, Μαρία Ναυπλιώτου, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του ιστορικού/ερευνητή Δρ. Λεόν Σαλτιέλ, υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος, του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος και της Έδρας Εβραϊκών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η πρόταση ήταν περίπου 100 σελίδες.

“Το Σκάφος” με αριθμό πρωτοκόλλου 6025/3.8.2020, μια ταινία μικρού μήκους μυθοπλασίας, διάρκειας 15 λεπτών, με σενάριο των Αφροδίτης Βακάλη και Νάσου Βακάλη, και σκηνοθεσία του Νάσου Βακάλη, με τους γνωστούς ηθοποιούς Χρήστο Αντωνίου και Δημήτρη Πιατά. Η πρόταση ήταν περίπου 70 σελίδες.

Στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στις 30.3.2021 και 28.4.2021, συνειδητοποιήσαμε ότι οι αξιολογητές είχαν απονείμει στους εαυτούς τους ποσά ύψους €2.500, €130.000, €170.000, €190.000 και €200.000 αντίστοιχα, επιπλέον της αποζημίωσης των €5.000 που έλαβαν ως αναγνώστες (αξιολογητές σεναρίων), ενώ φρόντισαν, σε απόλυτη συνεργασία με τον πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου που τους διόρισε, να δώσουν χαμηλές βαθμολογίες (με σειρά προτεραιότητας) για να «κόψουν» τους ανταγωνιστές τους!

Αυτές οι ενέργειες, οι οποίες επικυρώθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ), είναι παράνομες, καταχρηστικές, ανήθικες, αντιεπαγγελματικές και προκάλεσαν εθνικό και διεθνές σάλο τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και μεταξύ των δημοσιογράφων, με δημοσιεύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο. Είναι πρωτοφανείς παγκοσμίως, καθώς ακόμη και στις πιο υπανάπτυκτες χώρες, οι αξιολογητές καλούνται να δηλώνουν σύγκρουση συμφερόντων και να ζητούν εξαίρεση, όχι να χρηματοδοτούν τους εαυτούς τους!»

Η Εισαγγελία διέταξε τον πρόεδρο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και τον γενικό διευθυντή του, Παντελή Μητρόπουλο, να αποκαλύψουν τα ονόματα των αξιολογητών, τις βαθμολογίες που δόθηκαν σε κάθε έργο, και άλλα σχετικά έγγραφα που απέκρυπτε ο Χολέβας. Αποκαλύφθηκε ότι τέσσερις αξιολογητές συμμετείχαν κρυφά στους διαγωνισμούς μαζί με τα άλλα έργα και τους απονεμήθηκαν συνολικά μισό εκατομμύριο ευρώ.

• Πολύ κοριτσίστικο όνομα Πάττυ Σενάριο: Γιώργος Γεωργόπουλος Σκηνοθεσία: Γιώργος Γεωργόπουλος Παραγωγή: Faliro House Productions Ποσό προέγκρισης: €200.000
• Το Καλοκαίρι της Κάρμεν Σενάριο: Ζαχαρίας Μαυροειδής, Ξενοφών Χαλάτσης Σκηνοθεσία: Ζαχαρίας Μαυροειδής Παραγωγή: Atalante Productions (με επικεφαλής την ανιψιά του Πάνου Παπαχατζή) Ποσό προέγκρισης: €190.000
• Οι Άγριες Μέρες Σενάριο: Βασίλης Κεκάτος Σκηνοθεσία: Βασίλης Κεκάτος Παραγωγή: Blackbird Production Ποσό χρηματοδότησης: €2.500
• Ο Τελευταίος Tαξιτζής Σενάριο: Στέργιος Πάσχος Σκηνοθεσία: Στέργιος Πάσχος Παραγωγή: Filmiki Productions Ποσό προέγκρισης: €130.000

(Σημείωση: Ο Τελευταίος Ταξιτζής είχε απογοητευτική προσέλευση στο ελληνικό box office με 2.111 εισιτήρια την άνοιξη του 2024, ενώ το Καλοκαίρι της Κάρμεν έκανε μόλις 9.500 εισιτήρια).

Ιστορικό: Οργή και Ασφαλιστικά Μέτρα κατά του ΕΚΚ

Τρεις ανεξάρτητοι σκηνοθέτες-παραγωγοί (Λεωνίδας Βαρδαρός, Δημήτριος Βόρρης, Γεώργιος Κεραμιδιώτης, που στη συνέχεια μπήκαν στη μαύρη λίστα του Χολέβα και του διοικητικού συμβουλίου του) κατέθεσαν ασφαλιστικά μέτρα κατά του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, με τη στήριξη της Ένωσης Ελλήνων Σκηνοθετών και 600 υπογραφών κινηματογραφιστών.

Οι σκηνοθέτες-παραγωγοί ζητούσαν την προσωρινή αναστολή των αποφάσεων του ΕΚΚ από τις 30 Μαρτίου και 28 Απριλίου 2021, σχετικά με τις «Προεγκρίσεις Μικρού Μήκους, Μεγάλου Μήκους Ταινιών και Ντοκιμαντέρ», ισχυριζόμενοι ότι αυτές οι αποφάσεις ήταν παράνομες και παραβίασαν την Ελληνική νομοθεσία, τις οδηγίες της ΕΕ και τα άρθρα του Συντάγματος

Ιούνιος 2021: Οι κραυγαλέες αναλήθειες του Μάρκου Χολέβα και της ομάδας του

Ο Μάρκος Χολέβας, τότε πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ), ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Ιούλιο του 2024 από την Υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ισχυρίστηκε στα μέσα ενημέρωσης ότι δεν μπορούσε να βρει αξιολογητές που να δραστηριοποιούνται στους τομείς της σεναριογραφίας, της σκηνοθεσίας και της παραγωγής, επειδή τα σωματεία δεν διέθεταν επαρκή αριθμό μελών. Γι’ αυτό, επέλεξε αξιολογητές αποκλειστικά από την ΕΣΠΕΚ, τον μικρό σύλλογο παραγωγών-σκηνοθετών, όπου ήταν ο ίδιος μέλος. Αυτό όμως απέχει πολύ από την αλήθεια: Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) έχει περίπου 4.000 μέλη, ενώ τα τρία σχετικά σωματεία έχουν περίπου 40 ενεργά μέλη στη ΣΑΠΟΕ, περίπου 70-80 στην ΕΣΠΕΚ (Ένωση Παραγωγών-Σκηνοθετών) και περίπου 130 στην Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ (ΕΕΝ), πολλοί από τους οποίους είναι επίσης μέλη της ΕΣΠΕΚ. Η Ένωση Σκηνοθετών Ελλάδας (ΕΕΣ) έχει 1.200 μέλη, ενώ το Σωματείο Ελλήνων Τεχνικών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (ΕΤΕΚΤ) έχει 300 μέλη, σύνολο 1.700 μέλη. Η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας έχει 330 μέλη, και η Ένωση Ελλήνων Παραγωγών (ιδρυθείσα από τον καταξιωμένο παραγωγό Γιώργο Σγουράκη) περιλαμβάνει περίπου 40-50 παραγωγούς. Ως εκ τούτου, ο συνολικός αριθμός μελών όλων αυτών των σωματείων ξεπερνά τα 6.500 μέλη.

Όσον αφορά τον Πάνο Παπαχατζή, πρόεδρο της ΣΑΠΟΕ εκείνη την εποχή και ιδιοκτήτη της Argonauts Productions—έλαβε τρεις εγκρίσεις συνολικού ύψους €370.000 (€170.000, €70.000 και €130.000, αντίστοιχα).

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΣΑΠΟΕ αποτελούνταν από τα εξής μέλη:

• Πάνος Παπαχατζής, Πρόεδρος της ΣΑΠΟΕ, έλαβε €370.000 μέσω τριών εγκρίσεων χρηματοδότησης.
• Φένια Κοσοβίτσα, Αντιπρόεδρος της ΣΑΠΟΕ, έλαβε €400.000 μέσω της εταιρείας της, Blonde Films (€200.000 + €200.000).
• Κωνσταντίνος Κοντοβράκης, Γενικός Γραμματέας, έλαβε €228.000 μέσω της εταιρείας του, Heretic Films, σε τρεις εγκρίσεις (€150.000, €60.000, €18.000).
• Αμάντα Λιβανού, Ταμίας της ΣΑΠΟΕ.
• Μαρία Δρανδάκη, Μέλος του ΔΣ, έλαβε €250.500 μέσω πέντε εγκρίσεων με την εταιρεία της, Homemade Films (€2.500, €6.000, €12.000, €200.000, €30.000).
• Κωνσταντίνος Βασιλάρος, Αναπληρωματικό Μέλος του ΔΣ.
• Ελένη Αφεντάκη, Αναπληρωματικό Μέλος του ΔΣ.

Η Ελεγκτική Επιτροπή της ΣΑΠΟΕ έλαβε τα εξής ποσά:

• Ιωάννα Μπολομύτη (ανιψιά του Παπαχατζή, εργαζόμενη και συστεγαζλόμενη στον ίδιο χώρο με τις εταιρείες Argonauts Productions, Athens Productions και Argonauts Crimes of the Future Productions), έλαβε €18.000 για έγκριση σεναρίου.
• Γιώργος Καρνάβας, συνεργάτης στην Heretic Films μαζί με τον Γενικό Γραμματέα της ΣΑΠΟΕ, Κωνσταντίνο Κοντοβράκη.
• Γιάννης Ιακωβίδης, ιδιοκτήτης της Black and Orange Films.

Συνολικά, τα παραπάνω μέλη της ΣΑΠΟΕ έλαβαν €1.266.500 μέσω μιας διαδικασίας χρηματοδότησης του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, που έχει χαρακτηριστεί ως παράνομη, χωρίς διαφάνεια και χωρίς λογοδοσία.

Επιπλέον:

• Η Ελένη Κοσσυφίδου, πρώην πρόεδρος της ΣΑΠΟΕ και παραγωγός του σκηνοθέτη Βασίλη Κεκάτου (Blackbird Productions), έλαβε €20.500 (€2.500 για συγγραφή σεναρίου και €18.000 για ένα σενάριο). Η Κοσσυφίδου και ο Κεκάτος, μαζί με τον σκηνοθέτη Πάνο Χ. Κούτρα, ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο σύγκρουσης συμφερόντων που αποκάλυψε το filmindustrywatch.org σχετικά με τη βράβευση της μικρού μήκους ταινίας του Κεκάτου στις Κάννες.
• Ο Γιώργος Τσουργιάννης, άλλο μέλος της ΣΑΠΟΕ, έλαβε €156.000 (€6.000 και €150.000).
• Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος, άλλο μέλος της ΣΑΠΟΕ, έλαβε €151.500 μέσω της εταιρείας του Filmiki Productions (η οποία αργότερα πωλήθηκε στον Κωνσταντίνο Αλαβάνο), μαζί με τον συνεργάτη του, Ευστάθιο Μουρδουκούτα (€2.500, €130.000, και €19.000).
• Η Φαίδρα Βόκαλη, άλλο μέλος της ΣΑΠΟΕ (Marni Films), έλαβε €132.000 μέσω τεσσάρων εγκρίσεων (€70.000, €17.000, €20.000, €25.000).
• Η Modiano S.A., που ανήκει στον Μίκυ Μοδιάνο, άλλο μέλος της ΣΑΠΟΕ, έλαβε €90.000 μέσω δύο εγκρίσεων (€60.000, €30.000).
• Η Stefi/Lynx Films, άλλο μέλος της ΣΑΠΟΕ, έλαβε €2.500.

Φέρεται ότι τα τακτικά μέλη της ΣΑΠΟΕ έλαβαν επιπλέον €552.500 μέσω της ίδιας αμφισβητούμενης διαδικασίας χρηματοδότησης από το ΕΚΚ. Αυτό ανεβάζει το συνολικό ποσό που απονεμήθηκε στα μέλη της ΣΑΠΟΕ στα €1.819.000 από τα €4.450.000 που διατέθηκαν από το ΕΚΚ σε δύο γύρους αποφάσεων. Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι ταυτότητες πίσω από όλες τις εταιρείες που αναφέρονται στις δύο λίστες προέγκρισης χρηματοδότησης του ΕΚΚ δεν έχουν ακόμη πλήρως εξακριβωθεί. Περαιτέρω έρευνα μπορεί να αποκαλύψει ότι περισσότερα μέλη της ΣΑΠΟΕ επωφελήθηκαν από αυτή τη χρηματοδότηση. Υπήρχε επίσης ανησυχία για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων, όπου οι αξιολογητές μπορεί να αξιολογούσαν προτάσεις που υποβλήθηκαν από τους συνεργάτες τους, όπως παραγωγούς. Για παράδειγμα, η Filmiki Productions έλαβε χρηματοδότηση τόσο για ένα μεγάλου μήκους έργο (σε σκηνοθεσία του αξιολογητή Στέργιου Πάσχου, Ο Τελευταίος Οδηγός Ταξί) όσο και για μία μικρού μήκους ταινία (Roger), όπου, σύμφωνα με δηλώσεις του ΕΚΚ, μπορεί να εμπλεκόταν κάποιος συνεργάτης του αξιολογητή.

Όταν ο σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης αποκάλυψε δημόσια το χάος, την κακοδιαχείριση και τη διαφθορά στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε συνέντευξή του στην καθημερινή εφημερίδα ΕΦΣΥΝ, δέχθηκε κύμα νομικών απειλών από τα μέλη της ΣΑΠΟΕ. Για επτά συνεχόμενες ημέρες, έλαβε εξώδικα από κάθε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΣΑΠΟΕ, μαζί με αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση από τον παραγωγό και πρόεδρο Πάνο Παπαχατζή. Τελικά, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών αθώωσε τον Φέρρη από όλες τις κατηγορίες.

(Σημείωση: Το 2023, ο Παπαχατζής συνεργάστηκε επίσημα με τον Κώστα Σάκκαρη, ο οποίος φέρεται να έχει διασυνδέσεις με το γραφείο του Πρωθυπουργού. Η κόρη του, πρωταθλήτρια τένις Αγγελική Σάκκαρη, είναι σε σχέση με τον γιο του Πρωθυπουργού).

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2022: Τα πορίσματα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας είναι πλήγμα για τις πρακτικές του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, ιδιαίτερα για τον Μάρκο Χολέβα και τον Βασίλη Κεκάτο.

Μετά από εννέα μήνες, στα μέσα Φεβρουαρίου 2022, η Εθνική Αρχή Διαφάνειας δημοσίευσε έκθεση ελέγχου για τις αποφάσεις προέγκρισης του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου στις 30 Μαρτίου και 28 Απριλίου 2021, συνολικού ύψους €4.550.000.

Στις συγκεκριμένες αποφάσεις, εγκρίθηκαν τα έργα τεσσάρων αναγνωστών, οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα και ανταγωνιστές, καταργώντας κάθε έννοια αμεροληψίας, διαφάνειας και ισότητας.

Η πολυσέλιδη έκθεση της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας καταλήγει:

«…με στόχο τη διασφάλιση των αρχών της διαφάνειας και της αμεροληψίας στη λειτουργία του οργανισμού, προτείνεται στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου:

1. Πριν τη διαδικασία επιλογής, να πραγματοποιείται δημόσια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος ή σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου ή να υιοθετούνται άλλα μέτρα (π.χ., δημιουργία Μητρώου Αξιολογητών), τα οποία θα μπορούσαν να διασφαλίσουν την αύξηση του αριθμού των καταλληλότερων υποψηφίων και, κατά συνέπεια, την καλύτερη δυνατή επιλογή Αναγνωστών.
   
2. Επίσης, η καθιέρωση συλλογικού οργάνου λήψης αποφάσεων και η πιο αναλυτική περιγραφή των κριτηρίων επιλογής θα συνέβαλαν στην ενίσχυση της διαφάνειας και της αντικειμενικότητας της διαδικασίας…»

Σημειώνεται ότι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου είχε ψευδώς δηλώσει στον ελληνικό Τύπο ότι «…ακολουθεί τις βέλτιστες πρακτικές των ευρωπαϊκών προγραμμάτων (Creative Europe, Eurimages)», ενώ είναι ευρέως γνωστό και δημοσιευμένο στο διαδίκτυο, ότι απαγορεύεται η συμμετοχή των ίδιων προσώπων ως αξιολογητών και ταυτόχρονα ανταγωνιστών (cross-paneling) — ακόμη και αν αυτό συμβαίνει σε διαφορετική κατηγορία — καθώς και οποιαδήποτε σύγκρουση συμφερόντων, όπως και γενικά οποιαδήποτε σχέση έως πρώτου βαθμού συγγένειας με υποψήφιες παραγωγικές εταιρείες και έργα κατά τους τελευταίους 18 μήνες, υπό την απειλή (και ποινή) ακύρωσης της χρηματοδότησης.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ-ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2024: Ο διεφθαρμένος κόσμος της φερόμενης ως διαπλεκόμενης «…μαφίας» της ψευδεπίγραφης «…ακαδημίας» καταρρέει… Η υποψηφιότητα της Ελλάδας για τα Όσκαρ αποκαλύπτει ένα σάπιο σύστημα, χωρίς διαφάνεια και αξιοκρατία.

Μια παράτυπη, παράνομη και προφανώς διεφθαρμένη ενέργεια μιάς υπαλλήλου του Υπουργείου Πολιτισμού που βρισκόταν σε καλοκαιρινές διακοπές, ανάγκασε τον υφυπουργό να αντικαταστήσει εν μέρει ορισμένα μέλη της προτεινόμενης επιτροπής υποψηφιότητας για τα Όσκαρ, τα οποία είχαν προταθεί από την αυτοαποκαλούμενη «Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου», έναν ιδιωτικό, μη κερδοσκοπικό οργανισμό, ώστε να προλάβουν τις προθεσμίες.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η προσέγγιση του Υπουργείου Πολιτισμού για την αντικατάσταση των μελών της επιτροπής – τα οποία είχαν αρχικά διοριστεί από υπάλληλο του υπουργείου ενώ βρισκόταν σε άδεια – στερούνταν διαφάνειας και του επαγγελματισμού που θα έπρεπε να αναμένεται από έναν τέτοιο κρίσιμο θεσμό. Η αδιαφανής διαδικασία, σε συνδυασμό με την έλλειψη επικοινωνίας σχετικά με τα κριτήρια επιλογής των αντικαταστάσεων, έχει προκαλέσει σοβαρές ανησυχίες στην ελληνική κινηματογραφική κοινότητα, υπονομεύοντας περαιτέρω την εμπιστοσύνη στο σύστημα. Αυτές οι αποτυχίες τονίζουν τα ευρύτερα προβλήματα κακοδιαχείρισης και αδιαφάνειας που έχουν ταλανίσει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου εδώ και χρόνια. Είναι σαφές ότι η εσωτερική έρευνα που ξεκίνησε το Υπουργείο Πολιτισμού είναι μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει αυτές τις ανασφάλειες και φόβους.

Ένα μεγάλο σκάνδαλο ξέσπασε, με ανακοινώσεις που δημοσιεύθηκαν σε μέσα ενημέρωσης που ανήκουν στην Penske Media Group (Deadline, Hollywood Reporter, Variety), καθοδηγούμενο από μια μικρή αλλά καλά οργανωμένη μειοψηφία προνομιούχων ατόμων (που απομυζούν τις κρατικές επιδοτήσεις του ΕΚΚ και της ΕΡΤ και της επιτροπής για το 1.5% για τον κινηματογράφο). Αυτά τα άτομα εκτόξευσαν προσβολές και συκοφαντίες τόσο κατά του υπουργείου όσο και κατά της συντριπτικής πλειονότητας των δημιουργών της κινηματογραφικής βιομηχανίας, οι οποίοι είχαν περιθωριοποιηθεί επί σειρά ετών. Αυτό θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο, αν ορισμένα πολιτικά κόμματα — κυρίως αυτά της αντιπολίτευσης — δεν είχαν ευθυγραμμιστεί άκριτα με τις διαμαρτυρίες αυτής της διεφθαρμένης ομάδας, προσβάλλοντας έτσι ολόκληρη την κοινότητα των Ελλήνων κινηματογραφιστών.

Για να κατανοήσουμε την πλήρη εικόνα, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν με το «Κίνημα της Ομίχλης», το οποίο διέσπασε σκηνοθέτες και το υπόλοιπο κινηματογραφικό σύνολο σε μικρές, ανταγωνιστικές ομάδες με συγκρουόμενα συμφέροντα. Ακολούθησε η βεβιασμένη ίδρυση της αδιαφανούς Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που στερούνταν ποιοτικών κριτηρίων, και η εισαγωγή του καταστροφικού Νόμου 3905/2010 (Νόμος Γερουλάνου για τον Κινηματογράφο). Αυτός ο νόμος αποδόμησε ουσιαστικά το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου για μια δεκαετία, οδηγώντας σε κακοδιαχείριση και μια σειρά διοικητικών και οικονομικών σκανδάλων, όπως επιβεβαιώνουν οι ελεγκτικές αρχές. Ο νόμος επέτρεψε την άνοδο της διεφθαρμένης «Ομίχλης», η οποία εκμεταλλεύτηκε την ασάφεια και την εναλλαγή διοικήσεων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου για να μονοπωλήσει την κινηματογραφική αγορά και να εξασφαλίσει κρατικές επιδοτήσεις, αποκλείοντας πολλούς από τους βασικούς δημιουργούς του ελληνικού κινηματογράφου και οδηγώντας στη συνολική παρακμή της βιομηχανίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι κατά τη διάρκεια των 14 ετών εφαρμογής του Νόμου 3905/2010 — ενός νόμου που προέκυψε από τις μεθοδεύσεις της ομάδας της Ομίχλης και της «Ακαδημίας» το 2009 και το 2010 — διορίστηκαν, απομακρύνθηκαν ή παραιτήθηκαν τουλάχιστον 10 πρόεδροι, 7 γενικοί διευθυντές και πάνω από 70 μέλη των επταμελών Διοικητικών Συμβουλίων του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, συχνά λόγω διοικητικών ή οικονομικών σκανδάλων. Τι υποδηλώνουν αυτές οι πρωτοφανείς αλλαγές προσωπικού, που δεν έχουν προηγούμενο σε καμία παρόμοια οργάνωση παγκοσμίως; Δείχνουν τη διεφθαρμένη επιρροή της ομάδας της Ομίχλης και της Ελληνικής «Ακαδημίας» Κινηματογράφου στον ελληνικό κινηματογράφο.

Δύο μικρές ενώσεις (μία των Σκηνοθετών-Παραγωγών, η ΕΣΠΕΚ, και μία από τις πέντε ενώσεις παραγωγών, η ΣΑΠΟΕ), με τη στήριξη του διοικητικού συμβουλίου της «…ακαδημίας» και εκμεταλλευόμενες τη στενή τους σχέση με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και τον πρώην πρόεδρο Μάρκο Χολέβα (που αναγκάστηκε να παραιτηθεί τον Ιούλιο του 2024), μονοπώλησαν τα κρατικά κονδύλια παραγωγής ταινιών. Απέκλεισαν όσο το δυνατόν περισσότερους «εκτός κλίκας» σκηνοθέτες, απορριπτοντας τους ως «….παρωχημένους».

Μια σειρά σκανδάλων, καταχρήσεων και παράνομων αποφάσεων οδήγησαν ακόμη και σε αγωγές, στις οποίες οι θιγόμενοι δικαιώθηκαν. Ωστόσο, το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Κινηματογράφου συνέχισε τις μεροληπτικές πρακτικές του, κάνοντας μόνο επιφανειακές αλλαγές.

Δεν έγινε ποτέ σαφές βάσει ποιας λογικής δόθηκε στην περιβόητη «….ακαδημία» (μια ιδιωτική αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΑΜΚΕ-που δεν είναι καν σωματείο) το δικαίωμα να προτείνει την επιτροπή και τις μεθόδους επιλογής της ταινίας που θα εκπροσωπήσει τη χώρα στα Αμερικανικά Βραβεία Ακαδημίας (Όσκαρ) κάθε χρόνο, χωρίς καν να ορίσει αντικειμενικά κριτήρια, όπως συνέβαινε και στη θολή διαδικασία επιλογής για τη χρηματοδότηση ελληνικών ταινιών, η οποία έχει προκαλέσει τόσα προβλήματα, αγωγές και νομικές μάχες.

Η απόλυτη σήψη απαιτεί πλέον ριζικές αλλαγές για να αποκατασταθεί η αξιοπιστία του ελληνικού κινηματογράφου και να δοθεί τέλος σε αυτή τη διαφθορά.

Ποτέ δεν διευκρινίστηκε βάσει ποιας λογικής δόθηκε στην περιβόητη και αμφιλεγόμενη «…ακαδημία» το δικαίωμα να ορίζει την επιτροπή και τις μεθόδους επιλογής της ταινίας που θα εκπροσωπεί τη χώρα στα Αμερικανικά Βραβεία Ακαδημίας (Όσκαρ) κάθε χρόνο, χωρίς καν να οριστούν αντικειμενικά κριτήρια, παρόμοια με τη θολή διαδικασία επιλογής για τη χρηματοδότηση ελληνικών ταινιών, που μας έχει προκαλέσει τόσα προβλήματα, αγωγές και νομικές μάχες.

Ο «υπερβάλλων ζήλος» μίας υπαλλήλου του Υπουργείου Πολιτισμού, προφανώς διεφθαρμένου και σε συνεργασία με την ομάδα των «εκ των έσω», προκάλεσε την έκρηξη του σκανδάλου και ώθησε τον υφυπουργό Σύγχρονου Πολιτισμού, Ιάσονα Φωτήλα, να αποκαταστήσει τη νομιμότητα. Και ξαφνικά, αυτοί που πιάστηκαν με τα χέρια στο «μέλι» ξέσπασαν με προσβολές, διαμαρτυρίες και πίεση στους συμμετέχοντες να υποστηρίξουν τις παράνομες ενέργειές τους!

Καθημερινά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ακαδημίας (ορισμένοι διακεκριμένοι, άλλοι όχι) ξεκίνησαν μια πρωτοφανή εκστρατεία δυσφήμισης της διαδικασίας, συκοφάντησης των ανταγωνιστών και πίεσης στους κινηματογραφιστές να αποσύρουν τις συμμετοχές τους. Παρουσίασαν μόνο μια μερική εκδοχή της αλήθειας, αποκρύπτοντας βασικά γεγονότα —συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας τους με συγκεκριμένους υπαλλήλους του υπουργείου για να χειραγωγήσουν την ηγεσία του υπουργείου και την επιλογή συγκεκριμένης ταινίας.

Ένας-ένας, οι διαπλεκόμενοι αποκαλύφθηκαν, βγαίνοντας από τις “…φωλιές” τους, προσβάλλοντας και προσπαθώντας να ανακτήσουν την χαμένη επιρροή τους, όπως είχαν κατά τα χρόνια της κυριαρχίας τους. Αλλά οι μάσκες έπεσαν, και ο ισχυρισμός τους ότι εκπροσωπούν ολόκληρη τη βιομηχανία —ενώ αποκαλούν τους επικριτές τους «ξεπερασμένους»— κατέρρευσε.

Η επιτακτική ανάγκη να αναθεωρηθεί ο παρωχημένος Νόμος Γερουλάνου (Νόμος 3905/2010) είναι πλέον προφανής. Όσο για τα μέλη της “…ακαδημίας”, αν πραγματικά επιθυμούν να προστατεύσουν τη φήμη των Ελλήνων κινηματογραφιστών, πρέπει να τροποποιήσουν το καταστατικό τους, να εφαρμόσουν δημοκρατικές διαδικασίες, να επικεντρωθούν αποκλειστικά σε πολιτιστικές δραστηριότητες χωρίς να διολισθαίνουν σε συνδικαλιστικές ή συντεχνιακές διαστρεβλώσεις, να εποπτεύουν το Διοικητικό Συμβούλιο και, πάνω απ’ όλα, να αποκαταστήσουν την ακεραιότητα που οι αληθινοί καλλιτέχνες θα έπρεπε να διαφυλάσσουν.

Η «…ακαδημία» είναι μια ιδιωτική εταιρεία που λειτουργεί με διαφορετικό καταστατικό από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Η απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού είναι επομένως δικαιολογημένη. Είναι λογικό ότι ένας σκηνοθέτης γνωστός κυρίως για ταινίες μικρού μήκους, όπως ο Κεκάτος, δεν θα έπρεπε να είναι επικεφαλής μιας επιτροπής που επιλέγει μια ταινία μεγάλου μήκους για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα. Επιπλέον, εκτός από τη Φόνισσα, πολλές από τις άλλες ταινίες είναι εσωστρεφή “καλλιτεχνικά” πρότζεκτ, χρηματοδοτούμενα από Έλληνες φορολογούμενους, που όμως παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις στην ερμηνεία, το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Οι περισσότερες από τις 23 ταινίες, εξαιρουμένης της Φόνισσας, έχουν πουλήσει από 400 έως 16.000 εισιτήρια στα τοπικά ταμεία, ενώ οι πιθανότητες τους για πωλήσεις  στο εξωτερικό είναι σχεδόν μηδαμινές.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2024: Ένα ακόμη οικονομικό σκάνδαλο από τον Κεκάτο και την διαφημιστική/παραγωγική εταιρεία Foss Productions, ιδιοκτησίας των αδελφών Κωτιώνη, ύψους περίπου 1 εκατομμυρίου ευρώ

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΚΟΜΕ αποφάσισε να ακυρώσει την έγκριση της σειράς “Milky Way” του Βασίλη Κεκάτου, σε εκτέλεση παραγωγής της Foss Productions και του Στέλιου Κωτιώνη, και χρηματοδότηση από το κανάλι MEGA, καθώς και τα οφέλη που χορηγήθηκαν από το φορολογικό κίνητρο του άρθρου 71Ε του Νόμου 4172/2013 (Α’ 167), όπως ισχύει, «επειδή δεν διαπιστώθηκε η πληρότητα της έκθεσης του ορκωτού ελεγκτή, σύμφωνα με το άρθρο 30 του Ν. 4487/2017».

Ο λόγος για αυτή την απόφαση ήταν ότι «η έναρξη του επενδυτικού έργου πραγματοποιήθηκε πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για ένταξη, σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 20 του Ν. 4487/2017». Η ανάκληση έγινε ένα χρόνο μετά την πιστοποίηση της επένδυσης. Ο εγκεκριμένος προϋπολογισμός ανερχόταν σε €2.252.435 και η αποσυρθείσα επιδότηση σε €900.974.

Τόσο ο Στέλιος Κωτιώνης, ως εκτελεστικός παραγωγός, όσο και ο Βασίλης Κεκάτος, ως σκηνοθέτης, υπέβαλαν δηλώσεις του Νόμου 105 στο ΕΚΟΜΕ όταν το Milky Way εντάχθηκε στο σχήμα επιστροφής μετρητών, βεβαιώνοντας ότι η παραγωγή δεν είχε ακόμη ξεκινήσει.

Πολλοί στον χώρο αναρωτιούνται: Τι συμβαίνει στην Ελλάδα, τη φτωχότερη χώρα της ΕΕ; Ποιος προστατεύει αυτούς που εμπλέκονται σε αυτό το δίκτυο διαφθοράς που συνεχίζει να αντλεί κεφάλαια από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, το Eurimages, το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της ΕΕ και το Creative Europe; Γιατί ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και ο Ευρωπαίος Εισαγγελέας κλείνουν τα μάτια ενώ οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις ρέουν στις τσέπες ολίγων, σχηματίζοντας αυτό που φαίνεται να είναι ένα καρτέλ;

Σε άλλες χώρες της ΕΕ, τέτοια σκάνδαλα θα πυροδοτούσαν άμεση δράση — έρευνες, παραιτήσεις και ακόμη και απομάκρυνση υπουργών από τις θέσεις τους. Αλλά όχι στην Ελλάδα. Η διαφθορά είναι τόσο βαθιά που έχει κερδίσει το παρατσούκλι «….η Κολομβία των Βαλκανίων», υποδηλώνοντας την εκτεταμένη δικαστική και πολιτική διαφθορά. Παρά τα συσσωρευμένα στοιχεία και τη δημόσια κατακραυγή, οι ισχυροί παραμένουν ως επί το πλείστον αλώβητοι, και το σύστημα συνεχίζει να προστατεύει τους λίγους εις βάρος των πολλών.

Η αποτυχία των αρχών να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα εγείρει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη διακυβέρνηση, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία, ειδικά καθώς οι δημόσιοι πόροι που προορίζονται για την υποστήριξη του πολιτισμού και των τεχνών διοχετεύονται στα χέρια μιας προνομιούχας ελίτ. Τίθεται το ερώτημα: Πόσο ακόμα μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση πριν η Ευρωπαϊκή ‘Ένωση ή άλλοι εποπτικοί φορείς παρέμβουν για να καταστήσουν τους υπεύθυνους υπόλογους;

SOURCES AND LINKS:

https://www.efsyn.gr/tehnes/sinema/114454_sinema-o-paradeisos-tis-kakodiaheirisis

(Cinema paradiso of…. mismanagement).

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/444323_toys-piran-tin-mpoykia-ap-stoma-ki-ekeinoi-brizoyn-oloys-toys-alloys

(“Greek Film Academy: They took the bread out of their mouths, and now they are cursing… everyone else.” )

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/297119_antro-kakoyrgimaton-elliniko-kentro-kinimatografoy(‘The Greek Film Center is a den of felonies. “)

https://www.efsyn.gr/tehnes/art-nea/406645_i-apofasi-toy-protodikeioy-stin-ypothesi-papahatzi-kata-ferri

(Kostas Ferris is acquitted  for defamation of producer Panos Papahatzis after judgement of the Multi Member Court of First Instance of Athens).

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/298945_oi-pseytes-kai-oi-kleftes-ton-proto-hrono-hairontai

(The Greek Film Center has seized and transported to unknown destination 2,500 film prints and negatives, previously held by the former FINOS FILMS/ACCELERE labs, without the knowledge or consent of their rightful owners).

https://typologies.gr/pagos-sto-milky-way/embed/#?secret=GeyQCj1p1d#?secret=AgXXR9eOsG

(The €900,000 EKOME cash-back subsidy for Vasilios Kekatos’ limited series “MILKY WAY” has been revoked due to legal violations).

https://tvxs.gr/news/ellada/300-ypografes-enantia-sti-diadikasia-aksiologisis-sto-elliniko-kentro-kinimatografoy

(300 filmmakers sign against the evaluation process of the Greek Film Center)

(Παρακάτω) παρατίθεται έκθεση από ορκωτούς λογιστές της λογιστικής εταιρείας Sol, η οποία διαπίστωσε ότι η ταινία ALPS του Γιώργου Λάνθιμου, σε εκτέλεση παραγωγής  της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, έλαβε παράνομα 300.000 € αντί για τα 150.000 € που είχαν εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου ΚΙνηματογράφου. Ο Γενικός Διευθυντής του ΕΚΚ, Γρηγόρης Καραντινάκης, πήρε αυτή την απόφαση μόνος του, χωρίς την έγκριση του Διοικητικού Συμβουλίου, και συνέταξε ιδιωτική συμφωνία μεταξύ του ΕΚΚ και της Τσαγγάρη ο ίδιος χωρίς να συμβουλευτεί το Νομικό Τμήμα του ΕΚΚ. Ως αποτέλεσμα, ο Καραντινάκης κατηγορείται για κακούργημα και δόλο σε καταγγελία που υπέβαλε ο γνωστός δικηγόρος Ασπρογέρακας-Γρίβας (πάνω). Ο Μάρκος Χολέβας αναφέρεται ως δεύτερος στη λίστα της πρώτης σελίδας της καταγγελίας, η οποία έχει 130 σελίδες. Τα στοιχεία ταυτοποίησης, όπως οι αριθμοί ταυτοτήτων και διαβατηρίων, έχουν παραλειφθεί.

Download

Download

The post Καταγγελίες για Διαφθορά και Παρακμή στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου first appeared on Film Industry Watch.

Following a hearing at Southwark Crown Court, Guy Flintham, 46, was today sentenced to 6 years for fraud.

On 19 February 2024, Mr Flintham pleaded guilty to fraud by false representation, following a prosecution brought by the FCA.

Between January 2016 and November 2021, Mr Flintham, based in Blackburn, Lancashire, defrauded more than 240 investors by making false representations to persuade them to invest approximately £19m in an investment scheme operated by him.

Among these representations was the claim that he was a successful trader: in reality he was not.

He lied about how the scheme was operated and the profits that he was making for his investors. He sent them falsified trading statements which showed healthy returns. Any money that was paid out to them as returns was money received from other investors – or their own investment paid back to them.

Only £1.14m was ever placed into trading accounts by Mr Flintham, with a further £10m paid back to investors as ‘profits’ or withdrawals of capital. Mr Flintham spent substantial sums on an extravagant lifestyle, including more than £1m on vehicles, personalised number plates, jewellery and designer goods.

In sentencing, His Honour Judge Milne, remarked:

‘The fraud [in this case] relates to money being taken from friends, from family. It relates to people you know, who you met… you took money from them having looked them in the eye and no doubt shaken their hand.

‘I read the victim impact statements: they are heartbreaking… over and over again I read of the devastation left in the wake of [the fraud you perpetrated].

‘People were devastated by what has happened; people’s lives have been irrevocably damaged.’ 

Steve Smart, Joint Executive Director of Enforcement & Market Oversight at the FCA, said:

‘Over a 5-year period, Mr Flintham deliberately lied and misled people to persuade them to invest in what amounted to little more than a Ponzi scheme.

‘The sentence imposed today demonstrates the seriousness of Mr Flintham’s offending and is a warning to others who choose to engage in fraud.’

The FCA has commenced confiscation proceedings against Mr Flintham, with a hearing listed for 18 July.

The FCA took proactive steps using their powers under the Proceeds of Crime Act 2002 to secure available assets at an early stage in the investigation to make them available for confiscation.

A further count of carrying on regulated activity without authorisation or exemption, contrary to the Financial Services and Markets Act 2000, was ordered to lie on file.

Notes to editors

1. Guy Flintham’s date of birth is 7 July 1977.
2. Fraud by false representation is contrary to section 1 of the Fraud Act 2006. It is punishable by a fine and/or up to 10 years’ imprisonment.
3. Mr Flintham pleaded not guilty in respect of the offence of carrying on regulated activity without being authorised or exempt at Westminster Magistrates’ Court on 22 January 2024.
4. Mr Flintham did not indicate a plea in respect of the fraud offence and the case was sent to Southwark Crown Court for a Plea and Trial Preparation Hearing which took place on 19 February 2024.
5. Find out more information about the FCA.

The post Guy Flintham sentenced to 6 years for fraud over unauthorised investment scheme first appeared on Film Industry Watch.

Καινούργιο σκάνδαλο σύγκρουσης συμφερόντων και οικονομικών ατασθαλιών αποκαλύπτεται μετά από έρευνα —

Ο Βασίλης Κεκάτος και άλλοι τρεις, οι οποίοι είχαν αναλάβει τον ρόλο αναγνωστών και αξιολογητών προτάσεων, ήταν ταυτόχρονα και αποδέκτες οικονομικών επιχορηγήσεων στην ίδια πρόσκληση υποβολής προτάσεων, ενώ παράλληλα προέκυψαν και άλλα σκάνδαλα.

Του Χέκτορ Αλεχάντρο Μοράλες, συνεργάτη του Film Industry Watch και γνώστη της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Μια μεγαλύτερη, πλήρης και πολύ πιο λεπτομερής έκδοση αυτού του άρθρου είναι διαθέσιμη εδώ.

Τον Οκτώβριο του 2021, ο διεθνώς καταξιωμένος σκηνοθέτης Κώστας Φέρρης, βραβευμένος με Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου για το “Ρεμπέτικο” και πρώην Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ), κατέθεσε στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Ο Φέρρης, μια σημαντική προσωπικότητα του ελληνικού και διεθνούς κινηματογράφου, ανέβηκε στο βήμα για να καταθέσει ως μάρτυρας κατηγορίας για τα συνεχιζόμενα ζητήματα διαφθοράς εντός του ΕΚΚ. Υπηρέτησε υπό τον Πάνο Λουκάκο, τον τέως πρόεδρο του ΕΚΚ, και μαζί αντιστάθηκαν στις πιέσεις του υφυπουργού Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη, ο οποίος φέρεται να είχε σχέσεις με τον συγγραφέα/σκηνοθέτη Απόστολο Δοξιάδη. Ο Δοξιάδης, προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, ασκούσε σημαντική επιρροή στις δραστηριότητες του ΕΚΚ, συχνά παρασκηνιακά, χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του με τον δεξιό πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ένα βασικό πρόσωπο που απουσίαζε από τη δίκη ήταν ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Μάρκος Χολέβας. Παρά το γεγονός ότι το ΕΚΚ διαθέτει νομική υπηρεσία, ο Χολέβας ξόδεψε πάνω από 16.000 ευρώ δημόσιου χρήματος σε εξωτερικό νομικό γραφείο για την υπεράσπισή του. Δικηγόροι από διάφορους συλλόγους και εταιρείες παραγωγών, όπως το ΣΑΠΟΕ, η ΕΣΠΕΚ και η Tanweer Productions, παρακολούθησαν τη δίκη, καθώς είχαν άμεσο συμφέρον για την έκβαση της. Επί χρόνια, οι εκτελεστές παραγωγοί αποκόμιζαν σημαντικά κέρδη από κρατικές επιχορηγήσεις πριν καν παραχθούν οι ταινίες, εκμεταλλευόμενοι νομικά κενά ώστε να μειώσουν, ή και να εκμηδενίσουν, τις αμοιβές προς τους σκηνοθέτες και σεναριογράφους.

Η κατάθεση του Φέρρη έριξε φως στις αδιαφανείς πρακτικές του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, το οποίο λειτουργεί υπό το ελληνικό δίκαιο ως οργανισμός επιχορηγούμενος από δημόσια κονδύλια (με την μορφή του ΝΠΙΔ). Σύμφωνα με τον Φέρρη, το ΕΚΚ δεχόταν, και δέχεται, διαρκώς κριτική για ακατάλληλες επιλογές προσωπικού και μη διαφανείς διαδικασίες στην κατανομή των χρηματοδοτήσεων ταινιών. Παρά τους δημόσιους ισχυρισμούς ότι οι διαδικασίες του συμμορφώνονται με τις κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Φέρρης το αμφισβήτησε, αναφέροντας ότι οι πρακτικές του ΕΚΚ αποκλίνουν σημαντικά από εκείνες άλλων ευρωπαϊκών κινηματογραφικών οργανισμών.

Σε ασφαλιστικά μέτρα που κατατέθηκαν τον Μάιο του 2021, ανεξάρτητοι παραγωγοί και σκηνοθέτες απαίτησαν από το ΕΚΚ να δημοσιοποιήσει τα ονόματα των αξιολογητών του, κατηγορώντας τους ότι χρησιμοποιούσαν τις θέσεις τους για να χρηματοδοτούν τα δικά τους έργα. Η καταγγελία ανέφερε συγκεκριμένα έργα, όπως την ταινία κινουμένων σχεδίων Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά, την ταινία ντοκιμαντέρ με θέμα το Ολοκαύτωμα Μην Με Ξεχάσετε και τη μικρού μήκους ταινία μυθοπλασίας Η Βάρκα. Παρά το υψηλό επίπεδο των προτάσεων, έλαβαν χαμηλές βαθμολογίες, ενώ οι αξιολογητές χορηγούσαν στον εαυτό τους επιχορηγήσεις που κυμαίνονταν από 2.500 έως 200.000 ευρώ.

Με απόφαση της η Εισαγγελία Αθηνών διέταξε τον διευθύνοντα σύμβουλο του ΕΚΚ, Παντελή Μητρόπουλο, να παραδώσει στους αιτούντες όλα τα ονόματα των αξιολογητών και τις βαθμολογίες. Τα έγγραφα αποκάλυψαν ότι τέσσερις αξιολογητές είχαν μυστικά χορηγήσει στον εαυτό τους σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ από κρατική χρηματοδότηση. Τα δημοσιεύματα στον τύπο προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη αγανάκτηση.

Μεταξύ των έργων που έλαβαν αμφιλεγόμενη προέγκριση ήταν:

• Ένα Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα Πάττυ του Γιώργου Γεωργόπουλου (200.000 ευρώ)
• Το Καλοκαίρι της Κάρμεν του Ζαχαρία Μαυροειδή (190.000 ευρώ)
• Οι Άγριες Μέρες του Βασίλη Κεκάτου (2.500 ευρώ)
• Ο Τελευταίος Ταξιτζής του Στέργιου Πάσχου (130.000 ευρώ)

Τον Ιούνιο του 2021, ο Φέρρης αποκάλυψε περαιτέρω κακοδιαχείριση στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε συνεντεύξεις του, κατηγορώντας τον Χολέβα και το διοικητικό του συμβούλιο για αναξιοκρατία, αδιαφάνεια και μεροληψία. Ο Χολέβας είχε ισχυριστεί ότι η έλλειψη καταρτισμένων αξιολογητών στα σωματεία τον έκανε να επιλέξει αξιολογητές μόνον από την ΕΣΠΕΚ, στην οποία ο ίδιος ήταν μέλος, κάτι που ο Φέρρης αντέκρουσε, αναφέροντας τα χιλιάδες ενεργά μέλη, πάνω από έξι χιλιάδες,στα ελληνικά συνδικαλιστικά σωματεία του οπτικοακουστικού κλάδου. Παρά τις κατηγορίες αυτές, ο Χολέβας και βασικά πρόσωπα της ΣΑΠΟΕ, ενός μικρού συλλόγου παραγωγών από τους πέντε συνολικά που υπάρχουν στην Ελλάδα, συνέχισαν να κυριαρχούν στη διαδικασία χρηματοδότησης, πλουτίζοντας εις βάρος της ευρύτερης κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Αρκετά μέλη της ΣΑΠΟΕ, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Πάνου Παπαχατζή, έλαβαν σημαντική χρηματοδότηση για τα έργα τους. Ο ίδιος ο Παπαχατζής έλαβε 370.000 ευρώ για τρεις προεγκρίσεις, ενώ και άλλα μέλη του διοικητικού συμβουλίου και οι εταιρείες τους ωφελήθηκαν σημαντικά. Συνολικά, από μια πρόχειρη έρευνα, τα μέλη της ΣΑΠΟΕ έλαβαν πάνω από 1,8 εκατομμύρια ευρώ από τα 4,45 εκατομμύρια ευρώ που κατανεμήθηκαν από το ΕΚΚ σε δύο γύρους αποφάσεων.

Η επιρροή της ΣΑΠΟΕ επεκτάθηκε πέρα από τη διαδικασία χρηματοδότησης, καθώς οι αξιολογητές συχνά αξιολογούσαν έργα που υποβάλλονταν από τους συνεργάτες τους. Για παράδειγμα, ο αξιολογητής Στέργιος Πάσχος έλαβε χρηματοδότηση για ένα μεγάλου μήκους έργο, ενώ ένας συνεργάτης του συμμετείχε σε άλλο έργο που χρηματοδοτήθηκε από το ΕΚΚ.

Τον Φεβρουάριο του 2022, η Εθνική Αρχή Διαφάνειας δημοσίευσε μια έκθεση για τη διαδικασία προέγκρισης του ΕΚΚ, υπογραμμίζοντας την έλλειψη διαφάνειας και την παρουσία συγκρούσεων συμφερόντων. Η έκθεση πρότεινε μεταρρυθμίσεις στη διαδικασία επιλογής, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας Μητρώου Αξιολογητών και πιο λεπτομερών κριτηρίων για την επιλογή, για να αποτραπούν μελλοντικές συγκρούσεις συμφερόντων.

Τον Αύγουστο του 2024, ένα ακόμη οικονομικό σκάνδαλο ξέσπασε με τον Κεκάτο και την εταιρεία διαφήμισης/παραγωγής Foss Productions, που ανήκει στους αδελφούς Κωτιώνη, ύψους περίπου 1 εκατομμυρίου ευρώ.

Το διοικητικό συμβούλιο του ΕΚΟΜΕ (Hellenic Cash Back Initiative) αποφάσισε να ακυρώσει την προέγκριση της σειράς Milky Way του Βασίλη Κεκάτου, την οποία παρήγαγε η Foss Productions και ο Στέλιος Κοτιώνης, και χρηματοδοτήθηκε από το κανάλι MEGA TV, καθώς και τα οφέλη που χορηγήθηκαν από το καθεστώς φορολογικών κινήτρων (CASH REBATE) του άρθρου 71Ε του Νόμου 4172/2013 (Α’ 167), όπως ισχύει, “επειδή δεν διαπιστώθηκε η πληρότητα της έκθεσης του ελεγκτή, σύμφωνα με το άρθρο 30 του νόμου 4487/2017”.

Ο λόγος για την απόφαση αυτή ήταν ότι “η έναρξη του επενδυτικού έργου πραγματοποιήθηκε πριν από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ένταξης, σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 20 του Νόμου 4487/2017”. Η απόσυρση της προέγκρισης έγινε έναν χρόνο μετά την πιστοποίηση της επένδυσης. Ο εγκεκριμένος προϋπολογισμός ανερχόταν σε 2.252.435 ευρώ και η ανακληθείσα επιδότηση σε 900.974 ευρώ. Τόσο ο Στέλιος Κοτιώνης, ως εκτελεστής παραγωγός, όσο και ο Βασίλης Κεκάτος, ως σκηνοθέτης, υπέγραψαν και υπέβαλαν υπεύθυνες δηλώσεις του Νόμου 105 στο ΕΚΟΜΕ όταν το Milky Way εντάχθηκε στο καθεστώς επιστροφής κεφαλαίων, επιβεβαιώνοντας ότι η παραγωγή, κατά την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης ένταξης στον ΕΚΟΜΕ, δεν είχε ακόμη ξεκινήσει.

Η διαφθορά στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου έφτασε σε οριακό σημείο τον Αύγουστο 2024, όταν ξέσπασε σκάνδαλο σχετικά με τη διαδικασία επιλογής της ταινίας που θα εκπροσωπούσε την Ελλάδα στα Όσκαρ. Μια επιτροπή, η οποία επιλέχθηκε από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (μια ιδιωτική εταιρεία με τη μορφή της μη κερδοσκοπικής/Α.Μ.Κ.Ε.) σε συνεργασία με το ΕΚΚ, ήταν υπεύθυνη για την επιλογή της ταινίας. Ωστόσο, προέκυψαν κατηγορίες για μεροληψία και ευνοιοκρατία, ιδιαίτερα σχετικά με την επιλογή του Βασίλη Κεκάτου, ο οποίος είχε κυρίως σκηνοθετήσει ταινίες μικρού μήκους, ως προέδρου της επιτροπής. Το Υπουργείο Πολιτισμού παρενέβη άμεσα, αντικαθιστώντας όλα τα μέλη της επιτροπής.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η προσέγγιση του Υπουργείου Πολιτισμού για την αντικατάσταση των μελών της επιτροπής – που είχαν αρχικά διοριστεί από υπάλληλο του υπουργείου κατά τη διάρκεια της άδειάς της – στερείται τόσο διαφάνειας όσο και του επαγγελματισμού που αναμένεται από έναν τόσο σημαντικό θεσμό. Η μη διαφανής διαδικασία, σε συνδυασμό με την απουσία ενημέρωσης σχετικά με τα κριτήρια επιλογής των αντικαταστατών, προκάλεσε σοβαρές ανησυχίες στην ελληνική κινηματογραφική κοινότητα, υπονομεύοντας περαιτέρω την εμπιστοσύνη στο σύστημα. Αυτές οι αποτυχίες αναδεικνύουν τα παράκεντρα εξουσίας, και τα ευρύτερα ζητήματα κακοδιαχείρισης και αδιαφάνειας που ταλαιπωρούν το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου εδώ και χρόνια. Είναι προφανές ότι η εσωτερική έρευνα (ΕΔΕ) που ξεκίνησε το Υπουργείο Πολιτισμού στοχεύει στην αντιμετώπιση αυτών των χρόνιων παθογενειών και ανησυχιών.

Αυτά τα σκάνδαλα αποκάλυψαν ένα σύστημα βαθιά ελαττωματικό, όπου μια μικρή ομάδα παραγόντων, μονοπωλεί τη χρηματοδότηση του κράτους για τον κινηματογράφο, περιθωριοποιώντας πολλούς άξιους δημιουργούς και υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη του κοινού στην ελληνική κινηματογραφική βιομηχανία. Οι εκκλήσεις για μεταρρυθμίσεις έχουν ενταθεί, με απαιτήσεις για μεγαλύτερη διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία στη διαδικασία χρηματοδότησης ταινιών.

Σας συστήνουμε να διαβάσετε την πλήρη και πιο λεπτομερή έκδοση αυτού του άρθρου, η οποία είναι διαθέσιμη εδώ.

SOURCES AND LINKS:

https://www.efsyn.gr/tehnes/sinema/114454_sinema-o-paradeisos-tis-kakodiaheirisis

(Cinema paradiso of…. mismanagement).

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/444323_toys-piran-tin-mpoykia-ap-stoma-ki-ekeinoi-brizoyn-oloys-toys-alloys

(“Greek Film Academy: They took the bread out of their mouths, and now they are cursing… everyone else.” )

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/297119_antro-kakoyrgimaton-elliniko-kentro-kinimatografoy(‘The Greek Film Center is a den of felonies. “)

https://www.efsyn.gr/tehnes/art-nea/406645_i-apofasi-toy-protodikeioy-stin-ypothesi-papahatzi-kata-ferri

(Kostas Ferris is acquitted  for defamation of producer Panos Papahatzis after judgement of the Multi Member Court of First Instance of Athens).

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/298945_oi-pseytes-kai-oi-kleftes-ton-proto-hrono-hairontai

(The Greek Film Center has seized and transported to unknown destination 2,500 film prints and negatives, previously held by the former FINOS FILMS/ACCELERE labs, without the knowledge or consent of their rightful owners).

https://typologies.gr/pagos-sto-milky-way/embed/#?secret=GeyQCj1p1d#?secret=AgXXR9eOsG

(The €900,000 EKOME cash-back subsidy for Vasilios Kekatos’ limited series “MILKY WAY” has been revoked due to legal violations).

https://tvxs.gr/news/ellada/300-ypografes-enantia-sti-diadikasia-aksiologisis-sto-elliniko-kentro-kinimatografoy

(300 filmmakers sign against the evaluation process of the Greek Film Center)

(Παρακάτω) παρατίθεται έκθεση από ορκωτούς λογιστές της λογιστικής εταιρείας Sol, η οποία διαπίστωσε ότι η ταινία ALPS του Γιώργου Λάνθιμου, σε εκτέλεση παραγωγής  της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη, έλαβε παράνομα 300.000 € αντί για τα 150.000 € που είχαν εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου ΚΙνηματογράφου. Ο Γενικός Διευθυντής του ΕΚΚ, Γρηγόρης Καραντινάκης, πήρε αυτή την απόφαση μόνος του, χωρίς την έγκριση του Διοικητικού Συμβουλίου, και συνέταξε ιδιωτική συμφωνία μεταξύ του ΕΚΚ και της Τσαγγάρη ο ίδιος χωρίς να συμβουλευτεί το Νομικό Τμήμα του ΕΚΚ. Ως αποτέλεσμα, ο Καραντινάκης κατηγορείται για κακούργημα και δόλο σε καταγγελία που υπέβαλε ο γνωστός δικηγόρος Ασπρογέρακας-Γρίβας (πάνω). Ο Μάρκος Χολέβας αναφέρεται ως δεύτερος στη λίστα της πρώτης σελίδας της καταγγελίας, η οποία έχει 130 σελίδες. Τα στοιχεία ταυτοποίησης, όπως οι αριθμοί ταυτοτήτων και διαβατηρίων, έχουν παραλειφθεί.

Download

Download

The post Καταγγελλίες για Διαφθορά και Παρακμή στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου first appeared on Film Industry Watch.

By Hector Alejandro Morales, Film Industry Watch contributor and Greek industry insider.

A longer, full and much more detailed version of this article is available here.

In October 2021, acclaimed director Kostas Ferris, Silver Bear winner at Berlinale for Rembetiko and former Vice President of the Greek Film Center (GFC), testified at the Court of First Instance in Athens. Ferris, a key figure in Greek cinema, took the stand to address the ongoing issues of alleged corruption within the GFC. He served under Panos Loukakos, the GFC president at the time, and together they resisted pressures from deputy minister Nikolas Giatromanolakis, who was allegedly connected to author/director Apostolos Doxiadis. Doxiadis, from a wealthy family, exerted significant influence over the GFC’s operations, often behind the scenes, using his connections to right-wing Prime Minister Kyriakos Mitsotakis.

One key figure absent from the trial was Greek Film Center president Markos Holevas. Despite having a legal department, Holevas spent over €16,000 of public money on an external law firm to defend himself. Lawyers from various producers’ associations, including SAPOE and Tanweer Productions, attended the trial, as they had a vested interest in the outcome. For years, producers had been profiting handsomely from state subsidies before films were even produced, exploiting loopholes in the system to minimize payments to directors and screenwriters.

Ferris’s testimony shed light on the opaque practices of the Greek Film Center, which operates under Greek law as a publicly funded organization. According to Ferris, the GFC has consistently been criticized for inappropriate personnel decisions and non-transparent procedures regarding the allocation of film funding. Despite public claims that its processes followed European Union guidelines, Ferris disputed this, saying that GFC’s practices deviated significantly from those of other European film organizations.

In a complaint filed in May 2021, independent producers and directors demanded the GFC release the names of its evaluators, accusing them of using their positions to fund their own projects. The complaint cited several projects, including the animated short Kolokotronis, the Old Man of Moria, the Holocaust-themed docudrama Don’t Forget Me, and the short fiction film The Boat. Despite the high-quality proposals, they were given low scores, while evaluators granted themselves awards ranging from €2,500 to €200,000.

In a ruling that sparked outrage, the District Attorney ordered GFC president Pandelis Mitropoulos to release the names of the evaluators. The results revealed that four evaluators had clandestinely awarded themselves nearly half a million euros in state funding.

Among the projects that received controversial pre-approval were:

• Very Girlish Name Patty by George Georgopoulos (€200,000)
• Carmen’s Summer by Zacharias Mavroeidis (€190,000)
• Our Wild Days by Vasilios Kekatos (€2,500)
• The Last Taxi Driver by Stergios Paschos (€130,000)

In June 2021, Ferris exposed further mismanagement at the Greek Film Centers in interviews, accusing Holevas and his board of cronyism. Holevas had claimed a lack of qualified evaluators within the unions, which Ferris refuted, citing the thousands of active members in various Greek unions. Despite these accusations, Holevas and key figures in SAPOE, a small association of producers and directors, continued to dominate the funding process, enriching themselves at the expense of the wider film industry.

Several SAPOE members, including president Panos Papahatzis, received substantial funding for their projects. Papahatzis himself received €370,000 for three approvals, while other board members and their companies also benefited significantly. In total, SAPOE members were granted over €1.8 million out of the €4.45 million allocated by the GFC in two rounds of decisions.

The influence of SAPOE extended beyond the funding process, as evaluators were often assessing projects submitted by their collaborators. For instance, evaluator Stergios Paschos received funding for a feature-length project while a colleague of his was involved in another project funded by the GFC.

In February 2022, the Hellenic National Transparency Authority released a report on the GFC’s pre-approval process, highlighting the lack of transparency and the presence of conflicts of interest. The report recommended reforms to the selection process, including the creation of an Evaluators’ Registry and more detailed criteria for selection, to prevent future conflicts of interest.

In August 2024 yet another financial scandal by Kekatos and advertising/production company Foss Productions, owned by the Kotionis brothers, in the tune of approximately 1M euros

The board of directors of EKOME (The HELLENIC CASH BACK INITIATIVE) decided to cancel the prior approval of the series “Milky Way”, by Vassilis Kekatos, executive produced by Foss Productions and Stelios Koionis, and financed by MEGA TV channel, and the benefits granted from the tax incentive scheme (CASH REBATE) of article 71E of Law No. 4172/2013 (A’ 167), as in force, “because the completeness of the auditor’s report was not established, according to article 30 of the law. 4487/2017”.

The reason for this decision was that “the start of the investment project took place before the date of submission of the application for inclusion, in accordance with para. 5 of article 20 of Law no. 4487/2017”. The withdrawal was made one year after the investment has been certified. The budget approved amounted to EUR 2,252,435 and the withdrawn subsidy to EUR 900,974. Both Stelios Kotionis, as executive producer, and Vasilios Kekatos, as director, submitted declarations of honor to EKOME when Milky Way was entered into the cash-back incentive scheme, affirming that production had not yet started.

The alleged corruption at the Greek Film Center reached a breaking point in 2024 when a scandal erupted over Greece’s Oscar submission process. A committee, chosen by the Hellenic Film Academy (a private society) in collaboration with the GFC, was tasked with selecting the film to represent Greece at the Oscars. However, allegations of bias and favoritism arose, particularly concerning the selection of Kekatos, who had primarily directed short films, to lead the committee. The Ministry of Culture intervened, replacing certain members of the committee.

Furthermore, it is important to emphasize that the Ministry of Culture’s approach to replacing the committee members – originally appointed by a ministry employee while she was on vacation – lacked both transparency and the level of professionalism expected from such a key institution. The untransparent process, combined with the absence of communication regarding the criteria for selecting the replacements, has sparked serious concerns within the Greek film community, further eroding trust in the system. These failures highlight the broader issues of mismanagement and opacity that have troubled the Greek Film Center for years. Clearly, the internal investigation initiated by the Ministry of Culture is an attempt to address these insecurities and fears.

These scandals have exposed a deeply flawed system, where a small group of insiders has monopolized state film funding, marginalized many filmmakers, and eroded public trust in the Greek film industry. Calls for reform have intensified, with demands for greater transparency, meritocracy, and accountability in the film funding process.

For those who follow our website, the events detailed above are eerily similar to the ones we’ve previously reported concerning the Israeli Film Funds and are inline with how the European film ecosystem is organized, with a complete lack of transparency and proper guardrails against corruption and conflict of interests.

We encourage you to read the full and more detailed version of this article, which is available here.

LINKS AND SOURCES:

https://www.efsyn.gr/tehnes/sinema/114454_sinema-o-paradeisos-tis-kakodiaheirisis

(Cinema paradiso of…. mismanagement).

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/444323_toys-piran-tin-mpoykia-ap-stoma-ki-ekeinoi-brizoyn-oloys-toys-alloys

(“Greek Film Academy: They took the bread out of their mouths, and now they are cursing… everyone else.” )

https://www.efsyn.gr/politiki/synenteyxeis/297119_antro-kakoyrgimaton-elliniko-kentro-kinimatografoy(‘The Greek Film Center is a den of felonies. “)

In an interview with the Greek daily EFSYN, Kostas Ferris stated: “What is certain is that Mr. Holevas failed to forward the findings to the appropriate prosecutor, as required by the report from the General Accounting Office of the State and as ordered by the Minister. Instead, he handed the two evaluation reports to a lawyer of his own choosing, Mr. Alexandros Christidis, for re-evaluation. Moreover, he did not inform the Minister that in the Asprogerakas complaint, as well as in reports by certified public accountants Batsoulis, Androutsos, and Triantafyllou, his name was mentioned (please see page with arrow–Georgios Papalios, father-in-law of Apostolos Doxiadis name appears first) in connection with felonious activities. Therefore, he should have immediately resigned to allow for a proper investigation and the necessary cleansing of the Greek Film Center (GFC).

Numbers of Police IDs and passports on the legal complaint of Asprogerlas-Grivas have been erased because it violates Greek GDPR law about personal data.

Below is a report by certified public accountants from the accounting firm Sol found that the film ALPS by Yorgos Lanthimos, executive produced by Athena Rachel Tsangari, unlawfully received €300,000 instead of the €150,000 approved by the Board of Directors. GFC general manager Grigoris Karantinakis made this decision independently, without board approval, and drafted a private agreement between the GFC and Tsangari without consulting the GFC’s Legal Department. As a result, Karantinakis has been accused of a felony and bad faith in a complaint filed by the well-known lawyer Asprogerakas-Grivas. Markos Holevas is listed as number two on the first page of the complaint, which is 130 pages long. Identifying details such as IDs and passports have been omitted.

The post Alleged Corruption and Decadence at the Greek Film Center – Short version first appeared on Film Industry Watch.

Damian Chapa (Blood In, Blood Out, Money Talks, Under Siege) is now pretty well-known for making really bad low-budget straight-to-video movies that leverage his popularity in the Latino community for his role of “Miklo” in Blood In, Blood Out.  He was once married to Natasha Henstridge.  Years ago, I worked for one day as an actor in his film Vatos Locos which was released in 2011.  Besides being sold on DVD at Wal-Mart, it was posted on YouTube where it garnered 2 million views.  I and other cast and crew were never paid for our work.  At this point, he owes me thousands of dollars in late fees.  I have reached out to him on social media to ask about the money he owes me and he has blocked me.William Ngo, M.A.

Reels on IMDb

Jaren – “Witness” (867,000 views)How War Ends (12 film festivals)Five Points: Viral Video (27.8M views)

IMDb.me/WilliamNgo

The post Damian Chapa – Alleged Non-Payment first appeared on Film Industry Watch.

During the Berlin film market, Noa Regev, newly appointed head of the Israeli Film Board, organized a gathering that many saw as a tone-deaf display of excess. Reports from attendees describe a scene of opulence, with abundant food and an endless stream of cocktails, all funded by the Israeli Film Fund. This starkly contrasts with the dire situation on the ground in Israel, where thousands are displaced and struggling to survive.

“How can they be so deaf to the realities at home?” one attendee lamented. “While everyone is donating homes or money to help the homeless in Israel, the Film Board took a group of filmmakers out of the country on a paid holiday. It’s an insult to those suffering.”

Critics argue that the event was not just poorly timed but also misaligned with the current needs of Israeli society. With hostages and war dominating the national discourse, the lack of acknowledgment or discussion about these pressing issues at the gathering further fueled the backlash.

The decision to proceed with this gathering, perceived as frivolous and insensitive, has put the Israeli Film Board under intense scrutiny. As the film community grapples with these revelations, many are calling for accountability and a reassessment of how cultural funds are allocated during times of national crisis.

“So far three festivals ruined by the Israeli Film Industry so between your report and this, they had better get it all sorted as they are becoming a liability for anyone to take on board. The Israelis are super talented and deserve to be represented in a far superior and safer manner. They deserve more.”

Read more about the Israeli Film Industry, here.

The post ISRAEL: Controversial Gathering by Israeli Film Board Lead by Noa Regev Sparks Outrage Among European Filmmakers first appeared on Film Industry Watch.

Despite the cancellation of screenings, the festival organizers have confirmed that the judging process will proceed as planned, with awards to be given out to selected entries. However, they have also stated that there will be no refunds for submission fees, a decision that has been met with disappointment from many filmmakers.

One of the affected filmmakers, Tim Naylor, director and cinematographer at Saint Marks Pictures, has expressed concerns over this decision. He highlights that the essence of a film festival lies in its physical real world screenings and that the lack of refunds for a service not rendered is troubling. Naylor’s correspondence with the festival organizers underscores a broader issue within the festival circuit, where the value of participation is being questioned.

The discussion extends to the role of Film Freeway, a submission platform for many festivals, including WorldFest-Houston. The platform has been criticized for its lack of critical screening of festivals that charge entry fees but fail to deliver expected services or opportunities.

Film Industry Watch has acknowledges the concerns raised and has committed to further investigation. This situation reflects broader challenges within the film industry, especially for independent filmmakers who rely on festivals for exposure and networking opportunities.

The post WorldFest-Houston Film Festival 2024 – Cancelling screenings, no refunds first appeared on Film Industry Watch.

אנו מודים לחברי תעשיית הקולנוע הישראלית ששיתפו אותנו במידע זה. יש להדגיש כי המידע הבא מתייחס לחשדות בלבד, והוא מבוסס על שיחות עם חברי התעשייה בישראל. אנחנו מבקשים מהקוראים לשתף את המידע עם יוצרי קולנוע מישראל והעולם, גרסה באנגלית לשיתוף נמצאת כאן – הפיצו אותה עם חברי התעשייה בעולם. מטרה נוספת של פרסום מידע זה היא ליצור בסיס מוצק למחקר אקדמאי בנושא בקרו בעמוד הבא לפרטים נוספים

מי שמוצא טעות במידע מוזמן ליצור קשר

An English version of this article is available here, please share it with members of the film industry. Film Industry Watch encourages our readers to not cooperate or partner with bodies or individuals involved in unethical practices.

:משה אדרי

מפיק ומפיץ סרטים, מבכירי תעשיית הקולנוע הישראלית, יושב ראש דירקטוריון חברת .”NMC” יחד עם אחיו, לאון, רכשו בתי קולנוע ברחבי הארץ והקימו את חברת “יונייטד קינג” המפיצה כיום סרטים ישראליים ובינלאומיים רבים. בתחילת שנות ה-2000, יחד עם לאון אחיו, יזמו והקימו את רשת ה”סינמה סיטי” ברחבי הארץ

בשנים 2021-2015 השקיעו שתי הקרנות הגדולות סכום מצטבר של 261,347,115₪ בהפקת סרטים עלילתיי

בסך הכל קיבל משה אדרי (כמפיק) משתי קרנות אלו בלבד סכום של  104,333,500₪ בגין 85 סרטים שהפיק, המהווים 35% מסך השקעות הקרנות

85 סרטים הופקו ע”י אדרי, כשמתוכם 68 (78%) נתמכו על-ידי קרן רבינוביץ’, והיתר (22%) נתמכו על-ידי קרן הקולנוע

49% מכלל הכספים שחילקה קרן רבינוביץ’ לסרטים, ניתנו לסרטים שהפיק אדרי \ יונייטד קינג

סכומי השקעות הקרנות בסרטים שהפיק אדרי מהווים 37% מסך ההשקעות הכולל בסרטים באותן שנים

אתי כהן: בשנים 1999-2021 כיהנה בתפקיד מנהלת המחלקה

והמועצה לקולנוע במשרד התרבות

המועצה הישראלית לקולנוע היא מועצה מייעצת, שהוקמה ב-2000, מכוח חוק הקולנוע. תפקידה לייעץ לממשלת ישראל ולמשרד התרבות והספורט בתחומי הקולנוע והשפעתה רבה, משום שבין השאר היא היועצת לשר בנוגע למדיניות בתחום הקולנוע

סופר שראש מינהל תרבות תפס אותה מדווחת נתונים שגויים, והעמיד אותה על מקומה. טענה שזוהי טעות דפוס

הכסף מגיע במנות ומחולק לגופים לפי שקלול הבקשות שלהם והגודל של הקרן- סיפור ידוע הוא כי כתריאל שחורי תפס אותה בשקר כשטענה שהכסף לא הגיע, וכשניצל את קשריו באוצר ובירר מדוע מתעכב, טענו כי הכסף התקבל כרגיל. מתברר שחילקה אותו, רובו ככולו, לעיני ולנווה (או רק לעיני). כהן ננזפה ונקבעו הוראות טיפול מיוחדות. מרגע זה ואילך הכסף יכול להיות מחולק רק בהוראתה של חשבת המשרד שמיר. כתריאל הוכרח לבצע עימה סולחה

שנה לאחר תקרית זו, קיבלה פרס עובדת מצטיינת. סופר כי כהן לכאורה הייתה מדברת עם עיני במהלך הישיבות. סופר שהיתה לכאורה מתלחששת, יוצאת החוצה והוא מכתיב לה פתרונות והחלטות. כל החומרים שלהם היו לכאורה עוברים אליו

חשד שלכאורה סידרה לחברת מועצה מכהנת, נועם שנהב (שחקנית), להיות מנחה בפסטיבל ירושלים בתחילת הקדנציה שלה. כהונתה של חברה זו אף הוארכה, ללא קשר ליעילותה, אלא רק בגלל חברותה הקרובה עם אתי. שמועות אף סוברות כי סידרה לה לכאורה תפקיד בסרטו של אבי נשר (תמונות הניצחון, 2021)
כנראה אתי הייתה משתמשת בנועם להגיד את דבריה ושיירשמו תחת שמה בפרוטוקולי הישיבות

סופר שלכאורה היתה נוהגת ללחוש לחברי המועצה את דבריה, ואז לציין לפרוטוקול כי חברי מועצה מסוימים אמרו את הדבר- “מכניסה את מילותיה לפיותיהם”. נראה כי מונחית על-ידי עורך-דין

כהן לא הופיעה בפרוטוקולים של מועצת הקולנוע הישראלי במשך שנים רבות. מה שאמרה- לא מופיע, אפילו לא רשומה כנוכחת

על פי גורמים בתעשיה חשדות לכאורה לסיכול אחריות מימוש המועצה בעניין כשירות לקטורים – התנהלות קלוקלת בנושא לקטורים, שהובילה לקבלתם

האוטומטית של מעל ל-300 מועמדים ללא דיקתם ביניהם מרבית הלקטורים המוכרים שמועסקים רבות בקרנות, כפי שהוזכרו מעלה

חשד לכאורה בהתערבות מלאכותית בהחלטת מועצת הקולנוע בנושא מאגר הלקטורים 

חשד לכאורה שפעלה לביטול\דחיית ישיבות מועצת הקולנוע בכדי לא לפגוע בחבריה הקרובים

חשד לכאורה שקיימה ישיבות מועצה תוך הסתרה מיו”ר המועצה ובזמן היות העובדת בחופשה כפויה

חשד לכאורה בהתערבות מגמתית בישיבות מועצת הקולנוע לטובת קרן רבינוביץ’ וגשר

חשד לכאורה שפעלה להשמטה מכוונת של שמה מהנוכחים בישיבות מועצת הקולנוע

קיים חשד כי סייעה לחברי המועצה מכהנים לקבלת תפקידים שונים בפסטיבלים

:בתאריך ה-29.04.2020 הוגשה תלונה משמעתית נגד כהן בגין הנושאים הבאים

לכאורה סיכול אחריות מימוש המועצה בעניין כשירות לקטורים

ניסיון לביטול ישיבת המועצה ב-9.12.19

לכאורה קיום ישיבה בתחום סמכות המועצה תוך הסתרתה מיו”ר המועצה ובזמן היות העובדת בחופשה כפויה

נטען כי בשנה האחרונה להגשת התלונה, מבצעת כהן עבירות משמעת לכאורה וכי נעשו ניסיונות לפתור את הסוגיות במשרד התרבות, אך ללא הצלחה שכן ההסכמות שהושגו אינן מיושמות

12(ה) לחוק מסמיך את המועצה לדון בכשירותם של מועמדים לכהן כלקטורים (בוחני בקשות לתמיכה) עבור קרנות הקולנוע

לפי פסקה 12(ה)(4), אם חלפו חודשיים מיום שאדם הגיש בקשה להיכלל במאגר הלקטורים והמועצה לא קיבלה החלטה בעניינו, הוא ייכלל אוטומטית במאגר הלקטורים

כהן לכאורה פרסמה את טופס הבקשה להיכלל כלקטור באתר המשרד במועד שאינו ידוע ליו”ר המועצה

לכאורה לא כללה אישורי לקטורים בסדרי ישיבות

טענה כי אינה יכולה להתפנות לטיפול בבקשות שכן עליה לטפל “בנושאם שוטפים”, ואף סירבה לכאורה לבצע אודותיהן ישיבה בטענה כי “הבקשות לא עובדו”

כהן סירבה לכאורה לענות כמה זמן חלף מהבקשה הראשונה, למרות שנתבקשה

כשהתכנסה ועדת המשנה  לבחינת מאגר הלקטורים, לא נכחה בפגישה ולא הכינה עבורה חומרים

בתאריך 28.12.20 התקבל במשרדו של שר התרבות והספורט דאז, חילי טרופר, מכתב בנושא בקשת הארכת כהונתה של כהן

במכתב נכתב כי הארכת כהונתה היא בגין הסיבות הבאות: משבר הקורונה שפקד את העולם , הוצאה לפועל של תכנית תקציבית מיוחדת ומורכבת להפקות שנפגעו עקב הקורונה, צירוף ישראל לארגון Eurimages ולתכנית “Creative Media” באירופה שיזמה בתקופה כהונתה ונשענת על קשריה האישיים

הבקשה נחתמה על ידי 31 אנשים מהתעשייה בתפקידים שונים

ראשי הקרנות היחידים שחתומים על מכתב זה הינם גיורא עיני (רבינוביץ’) וזיו נווה (גשר). חתומים בנוסף שני בעלי תפקידים נוספים מקרן רבינוביץ’ וקרן גשר- יואב אברמוביץ’ (סמנכ”ל קרן רבינוביץ’) ומרים זיגבה (סמנכ”לית קרן גשר)

מספר חברי מועצה שכיהנו תחתיה: פרופ’ דוד אלכסנדר (יו”ר מועצת הקולנוע לשעבר), מנשה סמירה (יו”ר מועצת הרשות השנייה לשעבר), דוד זינדר (סמנכ”ל לשעבר בויצ”ו חיפה), אסנת בוקופצר, אריה צ’רנר

:חשד לניפוח הכנסות בקרן רבינוביץ

החל משנת 2017 נרשמות בקרן הכנסות מיונייטד קינג ו\או שת”פ עם התאחדות ענף הקולנוע בסכומים הבאים

במקביל נרשמה הוצאה בספרי רבינוביץ’ בסכום זהה

רישום מסוג זה יכול להעיד על ניסיון לניפוח הכנסות מלאכותי לכאורה בכדי לעמוד באמות מידה ו\או קריטריונים שונים

לא ניתן לאמת את המידע בדוחות הכספיים של קרן רבינוביץ’ מול יונייטד קינג (חברה פרטית) שדוחותיה הכספיים אינם פתוחים לציבור

חשד לרישום כוזב בדוחות הכספיים

כן נבחן המידע אל מול הדיווחים בדוחות הכספיים של הקרן לעידוד הסרט הישראלי

בשנת 2019 קיים פער בין ההוצאות המדווחות בקרן רבינוביץ’ בסך 2.25 מיליון ש”ח אל מול ההוצאות שדווחו בקרן לעידוד הסרט הישראלי בסך 1 מיליון ₪ בלבד

פער זה יכול להצביע לכאורה על דיווח כוזב לכאורה על ידי קרן רבינוביץ

בשנים 2014 ו-2019 הוחלט על תיקון המבחנים לחלוקת כספי תמיכות בתחום הקולנוע (הוראת שעה), במקביל לאותם תיקונים ניתן להבחין בגידול משמעותי בסך התמיכות בקרן רבינוביץ’ ב- 9% ו- 29% בהתאמה

נוכחות מנהלים אומנותיים כלקטורים בוועדות- כפי שהוזכר מעלה, כפי שהוזכר מעלה, ישנם יועצים אומנותיים שנכחו הן בשלבי הבקשות עצמן, והן בשלבי הערר

מטעם קרן רבינוביץ’, נכחו יואב אברמוביץ’ ב-26 בקשות, גיורא עיני ב-4 בקשות ונחמן אינגבר ב- 4 בקשות

:גיורא עיני וקרן רבינוביץ

מכהן כמנכ”ל הקרן מאז שנת 1995, לכן לפי הוראת השעה בנושא מבחנים לחלוקת כספי תמיכות בתחום הקולנוע , עליו לסיים את הקדנציה בשנת 2023 לפחות, או בשנת 2025, לאחר אישור כהונה נוספת של שנתיים מהדירקטוריון (מניין של 6 שנים סך-הכול משנת 2019)

הפעלת קשריו של מר עיני לכאורה על מנת לקדם את האינטרסים של קרן

חשדות על תערבות לכאורה של אתי כהן בכל התהליכים במועצת הקולנוע להסתרה מתוחכמת מאוד לאורך השנים על-ידי קידום שינויי חקיקה מתמשכים לאורך השנים

חשדות על שימוש לכאורה בחברי מועצה–ניגודי עניינים לאורך השנים, יצירת תלות כלכלית / עסקית על מנת לקדם הצבעות המטיבות בצורה ברורה עם אותן קרנות (כולל גשר)

חשדות על שימוש לכאורה במידע פנים (מתוך משרד התרבות) והעברתו למר גיורא עיני

עם השנים, תקצוב רב יותר מהמדינה מגיע לקרן זו, מפני שעיני מכיר את כללי המשחק המשפטיים ואת התבחינים והקריטריונים לקבלת המימון ושימוש לכאורה ב”קומבינות מכל הסוגים.” הקרן חולשת על תחומים רבים יותר משאר הקרנות, כגון: סרטים קצרים, וסרטי סטודנטים

שיטות הפעולה לכאורה של גיורא לתקיפת אנשים שמנוגדי אינטרסים לאלו שלו והפלתם הן: א) בדיקה על האדם המדובר, הוצאת תיקים אודותיו; ב) טענות לניגוד עניינים

בשנת 2012/2013, באחת מוועדות המשנה שהוקמו שמטרתן ניקוד על-פי איכות וכמות בקרנות, העניק חבר מועצה ניקוד נמוך לקרן רבינוביץ’. בפרוטוקול אסור לציין לעולם מי הצביע וכיצד, אלא כי ההצבעה התבצעה ברוב קולות/ בפה אחד. הדבר הגיע לאוזניו של עיני, הוא הזמין את אותו חבר מועצה לביתו כדי ליצור ניגוד עניינים – ולמחרת התפרסם הדבר בתקשורת והיועצת המשפטית של משרד התרבות נישלה את אותו אדם מתפקידו במועצה

נותן לאנשים שמעוניינים להיות אצלו לקטורים, לרשום כי הם מהפריפריה על מנת לקבל העדפה, בטענה שלא בודקים את הדבר לאמיתו

לכאורה היו עושים תיקונים מסיביים חדשים שהיו נחקקים לפי ההערות הבקשות של זיו נווה וגיורא עיני, לרוב. לא היו מוציאים לשימוע כשהם היו מגישים, אלא מפרסמים את התיקונים בצורה סופית

תיקוני חקיקה שאושרו בגרסתם הסופית, ללא שימוע: קרה פעמיים- לאחרונה, משרד התרבות הודה שגיורא עיני ביקש את התיקון. הייתה שיחת זום של ראשי הקרנות האזוריות והארציות וראשי משרד

:יואב אברמוביץ

מפיק סרטים, תסריטאי ומבקר קולנוע ישראלי , מכהן כמנכ”ל משותף בקרן רבינוביץ’ משנת 2019

משמש כמנהל האמנותי של הקרן מאז שנת 2015, לכן לפי הוראת השעה בנושא מבחנים לחלוקת כספי תמיכות בתחום הקולנוע , עליו לסיים את הקדנציה בשנת

2023 לפחות, או בשנת 2025, לאחר אישור כהונה נוספת של שנתיים מהדירקטוריון (מניין של 6 שנים סך-הכול משנת 2019)

:קרן גשר וזיו נווה

זיו נווה היא במאית ומפיקת סרטים דוקומנטריים לשעבר המכהנת כיום כמנכ“לית קרן גשר לקולנוע רב תרבותי. נחשבת לחברה טובה של אתי כהן, מנהלת מחלקת הקולנוע במשרד התרבות ומנהלת מועצת הקולנוע הישראלית לשעבר. ד”ר דניאל טרופר, אביו חילי טרופר, שר התרבות, הקים את קרן גשר. ביום בו שמעה נווה על מינויו של טרופר, התייצבה במשרדו ו”סגרה עניינים” נחשבת לחברה טובה של טרופר

בשנים 2014 ו-2019 הוחלט על תיקון המבחנים לחלוקת כספי תמיכות בתחום הקולנוע (הוראת שעה), במקביל לאותם תיקונים ניתן להבחין בגידול משמעותי בסך התמיכות בקרן גשר ב- 149% ו- 82% בהתאמה

כפי שהוזכר מעלה, ישנם יועצים אומנותיים שנכחו הן בשלבי הבקשות עצמן, והן בשלבי הערר. מטעם קרן גשר, נכח שרון שמיר ב-6 בקשות שכאלו

לכאורה, נווה, עיני וכהן היו נפגשים בפסטיבל קאן, וסוגרים כיצד תיראה השנה הבאה של הקולנוע הישראלי (לא ניתן לאמת מידע זה)

נווה הצליחה להכניס סעיף שבו כתוב כי יש להעניק ניקוד מיוחד לקרן שמתמחת בקולנוע ייעודי (משמע, יוצרים פריפריאליים: דרוזים, צ’רקסים, אתיופים); סעיף שדי ברור שהיא ועיני הגו על מנת שתוכל לקבל כסף נוסף לקרן שהיא היחידה שיכולה להתעסק בתחום שכזה. על הנייר מציגים זאת כעידוד קולנוע פריפריאלי

נשמעו טענות שהעסיקה חברי מועצה מכהנים כלקטורים

אורן רייך –  עבד גם בקרן יהודה ושומרון, וגם כיועץ בשתי הקרנות האזוריות בדרום, מופיע באתר של “גשר” בנוסף. “גשר” טוענים כי אין לו קשר ליהודה ושומרון יותר, וכעת מנותקת “כאילו” משתי הקרנות האזוריות בדרום

קרן “גשר” פרסמה אדם שכיהן כלקטור, שלמעשה לא היה לקטור

טענות שקרן גשר פעלה לאגד גורמים שיהיו רגולטורים שלה 

קרן גשר הייתה חביבה על לימור לבנת במהלך כהונתה כשרת התרבות – העבירה להם כספים רבים מתקנות תקציביות אחרות, מלבד הכסף שהועבר להם דרך מועצת הקולנוע

בשנת 2014 הוגש בג”ץ נגד עיני בנושא תיקון חקיקתי שיצא בגרסתו הסופית ללא שימוע, תיקון שהיטיב עם נווה ועיני, והכשיל את הקרנות האחרות. התיקון אושר

:דלתות מסתובבות בין חברי מועצת הקולנוע לקרנות הקולנוע

:שני חברי מועצה שקיבלו מימון מקרנות על סרטים / סדרות שיצרו בעודם מכהנים בתפקיד

יאיר רוה: בעודו מכהן כחבר מועצת הקולנוע , קיבל תמיכה לסדרה שיצר בשם “קטמנדו” (2012) מקרן גשר . בנוסף, קיבל תמיכה לסרט “שרון עמרני: זכרו את השם” (2010) מקרן רבינוביץ

ארנון צדוק: בעודו מכהן כחבר מועצה , קיבל תמיכה על סרטו “ניקה” (2010) מקרן רבינוביץ

 :שלושה חברי מועצה שעבדו וקיבלו שכר ביוזמות של קרנות בעודם מכהנים בתפקיד

חוה דיבון: בעודה מכהנת כחברת מועצה , שימשה כחונכת בחממת הקולנוע לנשים חרדיות בשנת 2012 ביוזמת קרן גשר

מרלין וניג: בעודה מכהנת כחברת מועצה , שימשה כחונכת ויועצת בחממת הקולנוע לנשים חרדיות בשנת 2012 ביוזמת קרן גש 

הרב ישראל גליס: בעודו מכהן כחבר מועצה , הועסק כיועץ בחממת הקולנוע לנשים חרדיות בשנת 2012 ביוזמת קרן גשר, וכן ליווה סדנה מקבילה לגברים מהמגזר החרדי

 :שישה חברי מועצה שלקחו חלק בסרטים שקיבלו מימון מקרנות בעודם מכהנים בתפקיד

אסנת בוקופצר: בעודה מכהנת כחברת מועצת הקולנוע , שימשה כפוסט פרודקשן ויח”צ של הסרט באבא ג’ון (2015) שקיבל את תמיכתן של קרן רבינוביץ’ וקרן “גשר” , בנוסף, מתפקדת כמנהלת קשרי החוץ של קרן רבינוביץ’ החל משנת 2017

נועם שנהב: בעודה מכהנת כחברת מועצה , שיחקה בסרטים “תמונת הנצחון” (2021) ו”המנצחים [אופוריה]” (2021) שקיבלו תמיכה מקרן רבינוביץ 

גולן אזולאי: בעודו מכהן כחבר מועצה , שיחק בסרט “עקרה” (2022) אשר קיבל תמיכה מקרן רבינוביץ

 :אריה צ’רנר

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “הקפות” (2014) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע הישראלי

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “חתונה מנייר” (2015) אשר קיבל תמיכה מקרן גשר, קרן מקור וקרן הקולנוע הישראל

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “קאפו בירושלים” (2015) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע של הרשות לפיתוח ירושלים, קרן הקולנוע וקרן גש

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “חדרי הבית” (2016) אשר קיבל תמיכה מקרן רבינוביץ’ וקרן הקולנוע של הרשות לפיתוח ירושלים

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “פוקסטרוט” (2016) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “החטאים” (2016) אשר קיבל תמיכה מקרן רבינוביץ’ וקרן הקולנוע של הרשות לפיתוח ירושלים

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “מכתוב” (2017) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע וקרן הקולנוע של הרשות לפיתוח ירושלים

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “ליידי טיטי” (2018) אשר קיבל תמיכה קרן רבינוביץ’ והקרן החדשה לקולנוע וטלוויזיה

שיחק בסרט “”VOICE OVER (2018) אשר קיבל תמיכה מקרן גשר וקרן רבינוביץ’ , בעודו מכהן כחבר מועצה

בעודו מכהן כחבר מועצה, שיחק בסרט “שחקים” (2019) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע 

גבריאל עמרני גור: בעודו מכהן כחבר מועצה , שיחק בסרט “גט” (2014) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע הישראלי, בנוסף, שיחק בסרט “מסע הטבעת” (2016)  אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע הישראלי

עירית קפלן: בעודה מכהנת כחברת מועצה, שיחקה בסרט “לב שקט מאוד” (2016) אשר קיבל תמיכה מקרן רבינוביץ’, בנוסף, שיחקה בסרט “להציל את נטע” (2016) אשר קיבל תמיכה מקרן הקולנוע הישראלי

:ענבל שוקי

בעודה מכהנת כחברת מועצה , עיצבה תלבושות ואיפרה בסרטים הבאים: “בתולים” (2022), “חומוס פול טריילר” (2022)- סרטים שקיבלו את תמיכת קרן הקולנוע הישראלי, “השתיקה” (2022), “גן קופים” (2023)- סרטים שקיבלו את תמיכת קרן רבינוביץ’

מניפולציה לכאורה של ניקוד פרוייקטים להכשיל אותם מלהתקדם לסבב שני

על מנת למנוע מפרויקטים שהנהלת הקרן לא מעוניינת לתמוך בהם לעלות לסיבוב שני, קוראי הפרויקטים מקושרים בקרן מעניקים לכאורה לפרויקטים אלו ציונים נמוכים יותר כדי להפחית באופן מלאכותי את הציון הממוצע שלהם, ומיישרים קו עם רצונות המנהלים. לדוגמה, הנה פרויקט שקיבל ציון ממוצע של 8.8/10 על פני עשר ביקורות שונות אך זכה לציון 5/10 בחוו”ד רבינוביץ במטרה לחבל בסיכוי של הפרויקט לעלות לסבב השני. התיאורים בסקירת רבינוביץ חסרים פירוט וביקורת ספציפית כמו “תסריט צפוי” בניגוד מוחלט ליותר מעשר חוודים אחרים לאותו פרויקט. פעולה זאת משאירה יותר מקום וסיכוי לפרוייקטים של מקושרים שהקרן רוצה לתמוך בהם, לדוגמה הפרוייקט של תום נשר, אביה, או כל אחד מהמקושרים האחרים, ללא קשר לאיכויות של הפרוייקטים שלהם

 שותפים ביצירת סרטים שהציגו בפסטיבל בעודם מכהנים במקביל כשופטים בתחרות

פסטיבל ירושלים

נילי פלר: כיהנה כשופטת בתחרות הסרטים הבינלאומית בשנת 2021, במקביל באותה שנה, הוקרנו בפסטיבל שני סרטים שערכה “איפה אנה פרנק” ו”מותו של הקולנוע ושל אבא שלי גם”

הילה מדליה: כיהנה כשופטת בקטגוריית קולנוע ישראלי קצר בשנת 2021, ובמקביל באותה שנה, הוקרן  בפסטיבל סרט שהפיקה בשם “למה אמרתי אני – בחזרה לפרשת חנית קיקוס”

שי גולדמן: כיהן כשופט בתחרות הסרטים הבינלאומית בשנת 2021, ובמקביל באותה שנה, צילם את הסרט “הנה אנחנו” שהוקרן בפסטיבל

פסטיבל חיפה

דרור מורה: כיהן כשופט בתחרות קולנוע ישראלי תיעודי בשנת 2022, ובמקביל באותה שנה, הוקרן בפסטיבל סרטו “מסדרונות הכוח”

סער יוגב: כיהן כשופט בתחרות קולנוע ישראלי עלילתי בשנת 2021, ובמקביל באותה שנה, הוקרן בפסטיבל סרט שהפיק בשם “פתח תקווה”

עינת גלזר זרחין: כיהנה כשופטת בתחרות “עוגן הזהב” בשנת 2021, ובמקביל באותה שנה, הוקרן בפסטיבל סרט שערכה בשם “תוכנית א”

1 שותפה ליצירת סרט שהועסקה בפסטיבל במקביל: אתי ציקו, שהועסקה החל משנת 2014 בפסטיבל ירושלים בתפקיד “Head of Guests & Hospitality” והציגה סרט קצר בשם “רוסו” בשנת 2021

:לקטורים ולקטורה – דלתות מסתובבות

חוק הקולנוע בשנת 1999 מגדיר לקטור כבעל תפקיד במוסד, שבתוקף תפקידו שותף להערכה, לבחינה או לברירה של בקשות המוגשות למוסד לסיוע בהפקת סרטים. נתונים כלליים בטווח השנים 2016-2012

כל לקטור מקבל בין 20-30 תסריטים סה”כ. בשלב הראשוני ההגשה היא אנונימית, כל תסריט מקבל מספר והלקטור מנקד מבלי לדעת במי מדובר, מנקדים כל תסריט ובוחרים מתוך 196 תסריטים לדוגמה 40 תסריטים בעלי הניקוד הגבוה ביותר – לאחר מכן מתקיים דיון על התסריטים שנבחרו וכבר אז נחשפים שמות היוצרים

464 סרטים אושרו לתמיכה על-ידי הקרנות

99 סרטים קיבלו תמיכה מקרנות ללא כל משוב מלקטורים, המהווים 21% מכלל הסרטים שנתמכו ( 99/464)

האחים אדרי היו מעורבים בהפקת 24 סרטים מתוך ה-99 (67% מתוך אותם 24 סרטים היו בתמיכת קרן רבינוביץ’)

כ – 5% מהבקשות שהוגשו, ואשר קיבלו משוב כללי שלילי או בינוני, קיבלו תמיכה באותו מועד

מנהלים אמנותיים נוכחים כלקטורים בקרנות גשר ורבינוביץ

בקרן גשר נכח המנהל בכ – 72% מהבקשות בהן דנו 

ובקרן רבינוביץ’ נכחו המנהלים בכ – 45% מהבקשות בהן דנו

בקרן גשר ובקרן רבינוביץ’ ישנם לקטורים אשר נכחו הן בדיון המקורי בבקשה לתמיכה והן בערר שהתקיים בגין אותה בקשה

נוכחות מנהלים אומנותיים כלקטורים בוועדות- בהתאם לדיווחי קרן רבינוביץ בשנים 2021-2013 לא נרשמו שמותיהם של יואב אברמוביץ’ ונחמן אינגבר כלקטורים בקרן. כלומר, הדיווח שהועבר לוועדה אינו תואם את הדיווח שהועבר באתר הקרן

הרכב הלקטורה בבקשות לעומת עררים- במהלך השנים 2016-2012 קרן רבינוביץ’ וקרן גשר היו הקרנות היחידות בהן נמצאו לקטורים שהופיעו הן בוועדה המקורית לבחינת הבקשה והן בשלב הערר

בקרן רבינוביץ’, יואב אברמוביץ’ נכח ב-26 בקשות, גיורא עיני ב-4 בקשות ונחמן אינגבר ב- 4 בקשות בקרן גשר- שרון שמיר נכח ב-6 בקשות

לקטורים שהועסקו פעמים רבות בקרנות, חשדות לניגודי עניינים, חוסר מנהל תקין ודלתות מסתובבות

למנהלי הקרנות היה חשוב שבסיבובים הראשונים, אנשיהם יכללו במאגר

ישנה תלונה במשטרה על סרט שקיבל תמיכה, אך לא הומלץ ע”י הלקטורים

היה ניסיון להעביר שינוי שכל הלקטורים משתכרים באופן זהה, אך זה לא צלח. בקרן רבינוביץ’ לקטור יכול לקבל 250 ₪ לתסריט. השתכרות נאה מאוד לחודש אחד בשנה

לקטורה מיטיבה עם יוצרים כיוון שאם הם “מתיישרים” עם דעתו של מנהל הקרן, הוא יכול לזכור אותם לטובה כשיגישו תסריטים, ובכך לקבל תמיכה (=מימון) ביצירותיהם מה שקורה בפועל פעמים רבות

1. עמיר מנור:

2. לי גילת:

3. אמנון זלאייט:

4. טל גרניט:

5. שרון מימון:

6. אפרת כורם:

7. דיתה גרי:

8. ישראלה שאער מעודד:

9. נטעלי בראון:

10. רפאל בלולו:

11. לאון פרודובסקי:

12. אריק קפלון:

בנוסף, מועסק כמנחה סדנת עבודה בשיתוף משרד התרבות, קרן רבינוביץ’, קרן גשר ואיגוד התסריטאים 

13. סוהא עארף:

14. גור הלר:

15. רוני קידר:

סרטה “סופעולם” הוא מבין 99 הסרטים שלא עברו תהליך לקטורה וקיבלו מימון

16. יבגני רומן:

17. עידן הובל:

18. תאופיק (אגבאריה) אבו ואיל:

19. מיה דרייפוס:

20. סמדר זמיר:

21. ורדית (וידי) בילו:

סרטה “סוף עידן התמימות” הוא מבין 99 הסרטים שלא עברו תהליך לקטורה וקיבלו מימון

22. קובי מזרחי:

23. שרי עזוז- ברגר:

24. דנה גולדברג:

25. אסתי עלמו-וקסלר:

מקורות – במסמך המצורף מקורות שונים. כל האמור בעמוד זה ובמסמך הם חשדות לכאורה שמבוססים על שיחות עם חברי תעשיה ומקורות גלויים. כל מי שמוצא טעות במידע מוזמן ליצור קשר עם האתר. המידע סופק לאתר ע”י קוראים והאתר לא לוקח אחריות על תוכן הדברים. כל מי שיש מידע נוסף מתבקש ליצור קשר עם האתר, גם אנונימית

Film Industry Watch Featured on Film Threat:
“A Gold Mine of Material” – Chris Gore

The post תעשיית הקולנוע בישראל – ריכוזיות וחשד לניגודי עניינים ושחיתות לכאורה לאורך עשרות שנים – קרן רבינוביץ וקרן גשר first appeared on Film Industry Watch.

Following our report on the revolving doors at the Israeli Film Fund, where a significant portion, if not the majority, of feature film financing is allocated to a small group of individuals affiliated with the fund, either as script readers or in other capacities, we have been approached by Israeli filmmakers who have shared further details with us, especially concerning Israel’s largest film fund, The Rabinovich Foundation for the Arts, and the smaller Gesher Fund, depicting the Israeli film industry as allegedly being highly corrupt, insular, and monopolistic.

The following information was provided by highly knowledgeable members of the Israeli Film industry, readers, as well as public information. Please use this report as a blueprint for reporting corruption or conflict of interests in your own countries and contact us with such information. This article is also meant to be used for further academic study, and as an example for the type of academic research that we’re interested to promote. Please visit our scholarships page for more details.

Alleged Corruption at the Rabinovich Film Fund

Since 1995 the Rabinovich film fund has been led by Giora Eini, an individual with significant connections who has maintained close relationships with the late Israeli Prime Ministers Yitzhak Rabin and Shimon Peres. The following report details accusations of alleged corruption and conflicts of interest in various forms.

For background and context, Israel has established multiple film funds with the intention of them to compete with one another. Each year the Israeli Film Council, a governmental body, decides how much funding each fund will receive, based on different criteria, decided by the Council.

In addition, over the years, Giora Eini has employed the leading film journalists in Israel—Yair Raveh, Erez Dvorah, Ron Fogel, and others—as reader and employees in the fund so they would allegedly & seemingly protect and promote him, the fund, and the films it financed, and never expose to the public the information contained in this page. Eini, a lawyer and politician, is known to have allegedly told Katriel Schory (former head of the other Israeli film fund), “You care about the industry, I only care about the money,” and that he couldn’t care less about the film industry itself or film as an art. What interests him is “winning” in the game that he plays, regardless of whether it’s a film fund or shoe manufacturing. As it is well known, one allegedly rotten apple is enough to corrupt and destroy an entire system; the allegedly rotten apple infects everything around it, with allegedly destructive results and nearly impossible to escape the grip of someone who apparently (allegedly) values power and personal and professional benefit as his highest and only value. An example of alleged control over key people and roles in the system through the creation of alleged conflict of interest and economic dependency is Adar Shafran, head of the Israeli Producers Union. On one hand, Shafran received repeated financing from the Rabinowitz Fund as a producer, and later from the Israeli Film Fund as a director (which he was not qualified in). Simultaneously, Shafran is supposed to represent the producers and the interests of the entire industry before those exact entities—a situation that allegedly resembles the operation of a banana republic, where all role holders act in unison to allegedly preserve the allegedly corrupt system and their personal power, by each protecting the other’s power and status. As these lines are being written, it has just been announced that Moshe Edri, a close friend to Prime Minister Benjamin Netanyahu’s family, will be this year’s Israel Prize laureate for the Lifetime Achievement Award. This decision should surprise no one, as those involved in alleged corruption are always busy distributing roles, money, and awards among themselves in a cyclical manner. Because Eini apparently also allegedly controls the journalists themselves, as well as allegedly the heads of the unions, and the members of the Film Council, and anyone who could threaten his long-held alleged control over budgets of hundreds of millions of shekels, it is upon the Israeli film industry members themselves to spread the information on this page and demand a change in the identity of the heads of the film funds, and to establish that the identity of the heads of the funds should be legally fixed in advance for a limited time of no more than two to three years.

The accusation of alleged corruption were made in the following areas:

1. Alleged Revolving doors between the The Rabinovich Fund and members of the Israeli Film Council.
   
   These alleged conflicts of interest, spanning years, were orchestrating economic and business dependence with council members in order to promote votes that benefited the fund, as well as the Gesher fund, over the other funds. These include:
   
   
   • 2 Film Council members received funding from the Rabinovich fund for films or a TV series that they created while in office.
   • 3 Film Council members worked and were paid by the Rabinovich fund for initiatives while in office.
   • 6 Film Council members took part in films that received funding from the Rabinovich film fund while in office.
   • 1 Film Council members was employed as a reader by the Rabinovich Fund after her term in office.
     
     Additional and detailed information regarding these allegations are further detailed below, in a separate section.
     
     
2. Alleged Revolving Doors policy between project readers who were employed by the funds, who also received funding for their projects (full article here.)
   
   
   • 20 reader received funding for films close to the time of their employment by the funds.
   • 9 readers received funding for films at the same time they were were employed by the funds.
   • 1 reader served as a script consultant, while employed by the fund, while the project was funded.
   • 7 filmmakers who were writers or directors in films that they presented in Israeli film festivals, while simultaneously serving as jury members in the same festivals.
   • 1 writer / director was employed at a festival while it was selected to be screened in the same festival.
     
     
3. Alleged use of insider information:
   
   Inside information from within the Ministry of Culture which was passed to the CEO of the fund, Giora Eini, by the former head of the Israeli Film Council, Eti Cohen, along with Cohen’s alleged intervention and support of the fund, in all processes at the Film Council, with a very sophisticated concealment over the years. This is in conjunction to an alleged romantic relationship between the two. This includes continuous promotion of legislative changes in favour of the fund, over many years.
   
   
4. Alleged or suspected “falsification of corporate documents” (רישום כוזב במסמכי תאגיד):
   
   A criminal offense, where the fund had registered income and expenses in identical amounts, over several years, in order to create a false representation of the fund’s activity and increase it’s income artificially, so it would justify receiving more funding the following year.
   
   The funds were received by UnitedKing film, a long time partner of the fund which is owned by Moshe Edery, as detailed below, as well as from the ‘Israeli Association of Filmmaking.’
   
   
5. Alleged Participation of the fund’s Artistic Director or CEO of the fund, against the rules, as readers in the project evaluation committees and in the appeal stages:
   
   On behalf of the Rabinovitch Foundation, Yoav Abramovich was present in 26 applications, Giora Eini in 4 applications and Nachman Ingeber in 4 applications. According to the reports of the Rabinovitz Foundation in the years 2013-2021, the names of Yoav Abramovich and Nachman Ingeber were not listed as directors of the foundation. That is, the report submitted to the Film Council do not match the report submitted on the foundation’s website.
   
   
6. Accusation of an alleged monopoly in film production and distribution, with financing coming from the Israeli tax payer:
   
   Moshe Edery – one of the senior leaders of the Israeli film industry, together with his brother, Leon, purchased theaters throughout the country and founded the “UnitedKing” company, which today distributes many Israeli and international films. In the early 2000s they founded the “Cinema City” chain, the largest cinema chain in Israel. In other words – Moshe Edery is a producer, distributor, and also owner of the largest cinema chain in Israel, a monopoly in film production, distribution and exhibition of films, which is financed, to a large extent, by the Israeli film funds, in the form of production financing given to films he is involved with as a producer and distributers:
   
   
   
   • In the years 2015-2021, the two major funds invested – The Rabinowitz Fund, and the Israeli Film Fund, invested an aggregate amount of NIS 261,347,115 (66,071,422 Euros) in the production of feature films.
     
     Out of these amounts, in total, Moshe Edry (as a producer) received from the two funds a sum of 26,376,655 Euro for 85 films he produced, which constitute 35% of the funds’ total investments. From the 85 films which were produced by Edry, 68 (78%) were supported by the Rabinovitch Fund, and the rest (22%) were supported by the Israeli Film Fund.
     
     
   • A staggering 49% of all funds distributed by the Rabinovitch Foundation were given to films produced by Edry and distributed by United King.
     
     The funds’ investment amounts in films produced by Adri constitute a staggering 37% of the total investments in films in those years. In other words, 37% of the total amount invested in film production by the Israeli film funds, went to films produced by this monopoly. Note that UnitedKing is the same company mentioned above in relation to the falsification of corporate documents (point 4 above.)
     
     
7. Funding for films without readers scoring, alleged nepotism and alleged corruption:
   
   Funding of films in the years 2012-2016: 464 films were approved for support by the funds. 99 of the films received support from the funds without any feedback from readers, which make up 21% of all supported films. The Adri brothers were involved in the production of 24 films out of the 99 (67% of those 24 films were supported by the Rabinovich Foundation.)
   
   In addition, about 5% of the project applications that were submitted, and that received general negative or moderate feedback, received support from the funds despite their low scores.
   
   • Against “good practice”, the Artistic Directors were present or employed as project readers for the funds: at the Gesher Fund, the Artistic Director or CEO were present or employed in approximately 72% of the funded applications. At the Rabinovich Foundation, the Artistic Director or CEO were present or employed in about 45% of the funded applications.
     
     This is done so the CEO or Artistic Director can influence the work of the so called “independent” readers, who are themselves, as we’ve shown, were compromised. This influence is important as it allows the CEO or Artistic directors to divert the funding to projects that they favors for personal reasons, rather than for artistic merit.
     
     
   • During the years 2012-2016, the Rabinovich Fund and the Gesher Fund were the only funds in which script readers appeared both in the original committee to examine the applications and in the appeal stage. According to our sources, when projects that Giora Eini wanted to support were not supported by the script readers, and did not receive a high enough average, the producers of those films, usually involving Moshe Edery, were asked to appeal, and then Giora Eini would approve funding for the projects himself.
     
     This “loop hole” was used for several years until it was discovered by the filmmakers community and new rules were put in place to prevent this abuse of power by the head of the fund.
     
     
8. Eti Cohen – held the position of Director of the Film department at the Israeli Ministry of Culture 1999-2021 – which overseas the work of the Film Council
   
   Allegedly, Cohen thwarted the Council’s responsibility regarding the qualification of project readers by automatically accepting over 300 candidates without their examination, among them most of the recognized readers which were employed extensively by funds, as mentioned above. In addition she is accused of:
   
   • Acting to cancel or postpone meetings of the Film Council in order to promote the interests of her allies when there was not a majority of compromised members in the meetings.
     
     
   • Held Film Council meetings without the knowledge of the council’s chairman and while some employee or members were on forced leave. This was done to further the interests of the Rabinovitch and Gesher Foundations.
     
     
   • Consistent intervention in the meetings of the Film Council in favor of the Rabinovitch and Gesher Foundations.
     
     
   • Allegedly acted to deliberately omit her name from those present at the Cinema Council meetings, as it was against the rules, or in order to hide the fact that she was working to further the interests of these two funds.
     
     
   • Alleged suspected assistance to some incumbent film council members to get various positions at film festivals or other roles, in order to later receive favors in promoting her agendas, which were to further the interests of the Rabinovitch and Gesher Foundations.
     
     The interference by Eti Cohen in the work of the Film Council parallels changes in the criteria influencing how funds were distributed to the various film funds in the years 2014 and 2019. These changes resulted in an increase of 9% and 29% in the funding allocated to the Rabinovitch film fund.
     
     
9. Ziv Neve and the Gesher Fund:
   
   
   • Ziv Neve is a former documentary film director and producer who currently serves as CEO of the Gesher Fund for Multicultural Cinema. Dr. Daniel Trooper, the father of Hili Trooper, the Minister of Culture at the time, established the Gesher Foundation. According to the allegations, when Trooper was appointed as the Minister of Culture, Ziv Neve showed up at his office and “closed a deal” to favour the fund (which the minister’s father had established), and is considered a good friend of Minister Trooper.
     
     
   • In 2014 and 2019, when it was decided to change the criteria influencing how funds were distributed to the various film funds, the changes resulted in a significant increase in the total amount of support to the Gesher Fund, by 149% and 82% respectively. This was done on the account of the other funds.
     
     
   • In the Gesher Fund too, artistic consultants or the Artistic Director were present both during the project application stages themselves, and during the appeal stages, against the rules. On behalf of the Gesher Fund, Sharon Shamir was present six times.
     
     
   • Ziv Neve is considered a good friend of Eti Cohen, director of the Film Department at the Ministry of Culture and former director of the Israeli Film Council. According to our sources, every year, Neve, Eini and Cohen would allegedly meet at the Cannes Film Festival, and plan how the next year of Israeli cinema will look like. In other words, the head of the two funds, and the person responsible for the Israeli Film Council, which makes decisions relating to the financing of these two funds, would allegedly meet and conspire as to what projects or filmmakers or producers would receive financing the following year, and other such matters.
     
     
   • Neve managed to pass a ruling that supported film fund that specialize in projects by peripheral creators, a clause that was clearly created in order to support the Gesher Foundation, as it is the only fund dedicated to those types of projects. This was presented as a measure encouraging peripheral cinema but was designed to help Gesher Foundation for personal reasons.
     
     
   • Alleged claims that Neve employed serving Film Council members as project readers.
     
     
   • The different film funds are supposed to be completely separated from each other. However, Oren Reich, who worked both at the Yehuda and Samaria Fund, and as a consultant at the two regional funds in the south, also appeared on the Gesher Fund website as working for the fund. The Gesher Fund claims that it no longer has no connection to Judea and Samaria fund anymore, and has cut off their links with the two regional funds.
     
     
   • The Gesher Fund was caught publishing on their website that a certain individual severed as a reader on the fund, who in fact, he didn’t.
     
     
   • The Gesher Fund was a favorite of Limor Livnat during her tenure as Minister of Culture – Livnat transferred additional funding to the fund, from external budgets, on top of the funding allocated to the fund through the Film Council.
     
     
   • In 2014, a case was filed to the Israeli Supreme Court against Eini regarding a legislative amendment that passed in the Film Council without a proper hearing, an amendment that benefited Neve and Eini (the Rabinowitz and Gesher funds) , legislation that was discriminatory against the other funds. Despite the appeal to the Supreme Court, the amendment came into effect.
     
     
10. Alleged manipulation of project’s scoring in order to fail them from advancing for consideration.
    
    In order to prevent projects that the fund’s management does not want to support from advancing to the second round of consideration, project readers who are part of the fund allegedly give these projects lower scores to artificially reduce their average scoring. For instance, here is a project that received an average score of 8.8/10 across ten different reviews but scored only 5/10 in this specific Rabinowitz review. The purpose was to sabotage the project’s chance of advancing to the second round of consideration. The descriptions in the Rabinowitz review lack detail and specific criticism, offering only generalities such as “plot is lacking.” This is in stark contrast to the more than ten other reviews for the exact same project.
    
    

Alleged Revolving doors between the The Rabinovich Fund & Members of the Israeli Film Council:

The following is detailed information about the revolving doors between the film funds, and members of the Israeli Film Council, which is responsible for ongoing decisions relating to financing of the various Israeli film funds. These connections are a blatant conflict of interest and a form of institutional corruption. This is not a “bug”, but a feature of the Israeli film financing system. As you can see below, this did not happen once or twice but multiple times, with multiple council members:

1. Two Film Council members who received funding from foundations for films/series they created while in office:
   
   
   • Yair Rave (יאיר רוה): Received support, while serving as a member of the Film Council, for a series he created called “Kathmandu” (2012) from the Gesher Foundation. In addition, he received support for the film “Sharon Amarni: Remember the Name” (2010) from the Rabinovitch Fund.
     
     
   • Arnon Zadok (ארנון צדוק): eeceived support for his film “Nika” (2010) from the Rabinovitch Foundation, while serving as a council member.
     
2. Three Film Council members were paid by and employed by funds while in office:
   
   
   • Eve Divon (חוה דיבון): served as a mentor in the film incubator for ultra-Orthodox women in 2012 at the initiative of the Gesher Foundation, while serving as a council member.
     
     
   • Merlin Venig (מרלין וניג): served as a mentor and consultant in the film incubator for ultra-Orthodox women in 2012 at the initiative of the Gesher Foundation, while serving as a council member.
     
     
   • Rabbi Israel Galis (הרב ישראל גליס): served as a mentor and consultant in the film incubator for ultra-Orthodox women in 2012 at the initiative of the Gesher Foundation, while serving as a council member. In addition, was employed in a mentor in a similar incubator, mentoring Orthodox men.
     
     
3. Six council members took part in films that received funding from foundations while in office:
   
   
   • Osnat Bukoptzer (אסנת בוקופצר): served as post-production producer and in PR for the film Baba John (2015) which received funding from the Rabinovitch Foundation and the Gesher Foundation, while serving as a member of the Film Council. In addition, she serves as the director of external relations for Rabinovitch Foundation since 2017.
     
     
   • Noam Shanhav (נועם שנהב): participated as an actress in the films “Portrait of Victory” (2021) and “The Winners [Euphoria]” (2021) which received financing from the Rabinovich Foundation, while serving as a council member.
     
     
   • Golan Azulai (גולן אזולאי): participated as an actor in the film “Barrenness” (2022) which received support from the Rabinovitch Fund, while serving as a council member.
     
     
   • Aryeh Cherner (אריה צ’רנר):
     
     
     • Participated as an actor in the film “Circles” (2014) which received support from the Israel Cinema Fund while serving as a council member.
       
       
     • Participated as an actor in the film “Paper Wedding” (2015) which received support from the Gesher Fund, the Makor Fund and the Israeli Cinema Fund, while serving as a council member.
       
       
     • Participated as an actor in the film “Capo in Jerusalem” (2015) which received support from the Jerusalem Development Authority Film Fund, the Cinema Fund and the Gesher Fund, while serving as a council member.
       
       
     • In addition, participated in the following films – “The Rooms of the House” (2016), “Foxtrot” (2016), “The Sins” (2016), “Makatub” (2017), “Lady Titi” (2018), “Voice Over” (2018), “Shakhim” (2019), while serving as a council member, films which were funded by the Rabinovitch Fund, Jerusalem Development Authority Film Fund, Israeli Film Fund, and the New Film and Television Fund, in various combinations.
       
       
   • Gabriel Amrani Gur (גבריאל עמרני גור): participated as an actor in “Get” (2014) and “The Journey of the Ring” which received support from the Israel Cinema Fund, while serving as a council member.
     
     
   • Irit Kaplan (עירית קפלן): participated in “A very quiet heart” (2016) and “Saving Neta” (2016) which received support from the Israel Film Fund, while serving as a council member.
     
     
   • Inbal Shuki (ענבל שוקי): Designed costumes and makeup in the following films: “Virgins” (2022), “Hummus Full Trailer” (2022) – films that received the support of the Israel Film Fund, “The Silence” (2022), “Monkey Garden” (2023) – films that received the support of the Rabinovitch Foundation, while serving as a council member.
     
     
4. Ravital Belly Zimmering (רביטל בללי צימרינג) – a film council member who was employed as a project reader after her term in office.

Alleged Corruption at the Jerusalem & Haifa Film Festivals

In the cases below, filmmakers who participated in the production of certain films that were presented at the festivals, were simultaneously serving as jury members in the competition at the event:

1. Jerusalem Film Festival: (while Noa Regev, currently the head of the Israeli Film Fund, was serving as the CEO of the festival. This goes to show how small and insular the Israeli film industry really is)
   
   
   • Neely Fleur (נילי פלר) – served in the jury of the international film competition in 2021 while two films she edited “Where is Anne Frank” and “The death of the cinema and of my father too” were screened at the festival and took part of the competition.
     
     
   • Hilla Medalia (הילה מדליה): served as jury in the Israeli short film category in 2021 while a film she produced called “Why did I say – back to the Hanit Kikos case” was screened at the festival.
     
     
   • Shay Goldman (שי גולדמן) served as jury in the international film competition in 2021, while the film “Here We Are”, which he worked on as a Director of Photography, was screened at the festival.
     
     
   • In addition, Ety Itsco (אתי ציקו) presented a short film in the festival (“Rousseau” in 2021) while working at the festival as “Head of Guests & Hospitality”. Ashe was employed starting in 2014 at the Jerusalem Festival.
     
     
     
2. The Haifa Film Festival:
   
   
   • Dror More (דרור מורה) – served as jury in an Israeli documentary film competition in 2022 while his film “Corridors of Power” was screened at the festival.
     
     
   • Saar Yogev (סער יוגב) – served as a jury in an Israeli feature film competition in 2021 while a film he produced called “Petah Tikva” was screened at the festival.
     
     
   • Einat Glazer Zarchin (עינת גלזר זרחין) – served as a jury in the “Golden Anchor” competition while a film she edited called “Plan A” was screened at the festival.

Project Evaluators Who Received Project Financing Repeatedly by The Same Funds They Work For

Alleged conflict of interest and corruption by creating a revolving door between project evaluators and filmmakers who themselves work for the funds. It is important for the fund managers that in the first round of evaluation, their “people” would make the pool of evaluators who grade projects, to ensure that only projects that they would like to support (regardless of merit, based on financial reasons, family ties, friendships etc) would receive high scores and would advance to the second round of evaluations. Being an evaluator benefits filmmakers because they “align” with the fund manager’s needs, who then remember them favorably when they submit scripts, and thus receive support and funding for their projects.

A complaint was files with the Israeli police about a film that received funding, but was not scored highly or recommended by the evaluators.

Below is a table listing Israeli filmmakers who also worked as evaluators for the funds, while receiving funding from them, creating a revolving door:

1)      Amir Manor – עמיר מנור

2)      Lee Gilat – לי גילת

3)      Amnon Zelait – אמנון זלאייט

4)      Tal Granite – טל גרניט

5)      Sharon Maimon – שרון מימון

6)      Efrat Korem – אפרת כורם

7)      Dita Geri – דיתה גרי

8)      Israela Shaar – ישראלה שאער מעודד

9)      Netali Brown – נטעלי בראון

10)   Raphael Balolo – רפאל בלולו

11)   Leon Prodovsky –   לאון פרודובסקי

12)   Eric Caplon –אריק קפלון

In addition, he is employed as a workshop leader in collaboration with the Ministry of Culture, the Rabinovitch Foundation, the Gesher Foundation and the Screenwriters’ Union[39]

13)   Suha Aref – סוהא עארף

14)   Gor Heller –  גור הלר

15)   Ronnie Kidar – רוני קידר

Her film “Sofolam” is among the 99 films that did not go through the approval process and received funding [45]

16)   Yevgeny Roman – יבגני רומן

17)   Idan Hubel – עידן הובל

18)   Tawfik (Agbariya) Abu Wail –   תאופיק (אגבאריה) אבו ואיל

19)   Mia Dreyfus – מיה דרייפוס

20)   Samdar Zamir – סמדר זמיר

21)   Verdit (Vidy) spent –  ורדית (וידי) בילו

Her film “The End of the Age of Innocence” is among the 99 films that did not go through the approval process and received funding [60]

22)   Kobi Mizrahi – קובי מזרחי